Marco Jose Novels & Stories

“S-Sino ka? Ano'ng alam mo sa buhay ko? Sino ka? Kapag nalaman ni Marcus ‘tong ginagawa mo sa ‘kin, hindi ka niya mapapatawad. Makapangyarihan siya, kaya niyang gawin ang lahat. Kaya niya kayong dispatsahin nang hindi natutunton.” Tumawa ang lalaking nasa likod ng maskara. “Kung makikilala ako—kami ni Marcus Delacroix, maaari siyang magtagumpay. Pero pa'no siya makakapaghiganti kung hindi ka na niya aabutang buhay?”

Devryck "Apo? Kumusta ang San Antonio? Narinig ko ang mga papuri nila at mga magagandang bagay tungkol sa'yo, at ipinagmamalaki kitang tawaging apo," bati ni Lolo Luciano, na puno ng pagmamalaki sa kanyang boses. Siya si Don Luciano Marcov, dating gobernador, isang mahusay at makatarungang pulitiko, at siya ang role model ko. Siya ang nagturo sa akin ng lahat tungkol sa pulitika.

" Hindi ba't kaya kayo narito ay para hanapin ako? Ako ang sadya niyo kaya ito na, libre niyo na akong makukuha. " Hindi sumagot si Rostam. Nanatili ang kaniyang mga mata sa taong hindi niya malaman kung mapagkakatiwalaan ba nila. Isa ito sa mga tao ni Marko Diaz, ang matanda na hanggang ngayon, walang balak magsalita. Nasa mga kamay niya pa rin ang buhay ng matanda kasama ang kanang kamay nito na malapit na ring kainin ng lupa dahil sa iniinda nitong sakit na natatamo mula sa karahasan sa Lombardi Clan.

Si Marco Reyes, 28 taong gulang, ay isang dating city engineer na nagpasya nang iwan ang magulong lungsod at humanap ng kapayapaan sa probinsya. "Sigurado ka bang kaya mo dito, Marco?" tanong ni Mang Tano, ang matandang tsuper ng traysikel na sumundo sa kanya mula sa bayan. “Oo naman, Mang Tano,” tugon ni Marco, sabay ngiti. “Mas mabuti na rin ‘tong tahimik kaysa sa magulong buhay sa Maynila. Saka, gusto ko ring maranasan kung paano ang mabuhay sa probinsya.”

"Mabuti naman. Mukhang tamang tama ang pagdating mo, at sino iyang kasama mo?" "Siya si Angelo, at hanggang doon na lang muna ang maaari mong malaman tungkol sa kanya." Napangiti lang ang lalaking may apelyidong Macaraeg at saka tumingin sa akin na para bang nag-uusisa. Napayuko naman ako bigla dahil ayaw kong magtama ang aming mga mata. "Bueno, nais mo bang kumustahin ang mga nasa selda?" tanong ni Macaraeg na binaling na ang tingin kay Padre Tiago.

Hindi ko na kailangang sirain si Marco gamit ang sigaw o drama. Pwede ko siyang sirain sa mas marahang paraan — sa pamamagitan ng lalaking hindi niya kayang kontrolin. At sa mismong sandaling ‘yon, isa lang ang pumasok sa isip ko: Alessandro Ruiz. Matagal ko nang naririnig ang pangalang ‘yon — “the elusive Mr. Ruiz,” sabi ni Marco dati, “the uncle na mahilig sa art pero ayaw sa mga sosyal.”

Isinama ko rin sina kuya Pako at kuya Kiboy, mga pinsan ko, para may backup ako dahil sabi ni Fatima na huwag na ako umasa na sasama sakin ang lalaking nakabuntis sa kanya, lalo na kung ako lang mag-isa ang makikipag-usap. Kita ko ang isa-isang pagsidatingan ng mga tao na dadalo sa kasal. Halos lahat ay nakasakay sa magagarang sasakyan. Nanlaki pa ang mga mata ko ng makita si Senadora Rhea Alcaraz, ang isang senador na inindorso siya ng Papa ni Gabbi noong eleksyon. Isa rin siya sa mismong namigay personal ng relief noong binagyo ang provinsya namin. Nakipag-beso si Senadora sa ilang kababaehan na nasa labas bago pumasok sa loob ng simbahan.

“Oo nga po eh, no’ng una ay nagtataka pa ako dahil hindi niya naman ako kilala tapos inalok niya ako ng tulong.” “Marahil ay na mimiss niya lang Klaus.” “Sino po ‘yon?” tanong ko. “Hindi niya ba nabanggit sayo? Si sir Klaus ay ang nag iisang anak niya.” “Sinabi niya ang tungkol sa anak niya at na sa ibang banda pero hindi ang pangalan.” saad ko. “Ah gano’n ba? Matagal din kasi kung umuwi ang isang ‘yon dahil busy sa trabaho.”

"Consequently, gusto ko na ang lahat ay nakaupo sa kanilang upuan, dahil walang silbi ito kapag hindi n'yo gagamitin... at hayaan natin si Marco at Augustus na magpaliwanag... this time, wala ng magkakagulo." After putting the microphone down, the Mayor took his seat just near the stage where Marco and Augustus are standing. With that, everyone took their seat and behaved themselves. Marco looked at his comrade with a this-is-the-time look. That is the time where the two started talking. "Magandang hapon sa ating lahat..." Marco started as he settled his hands inside of his pocket. "Sa mga hindi pa nakakakilala sa amin, ako po ay si Marco, kasama ko si Augustus... at kami po ay mga geologist

Alam kong delikado ito, pero hindi ko kayang umurong na lang basta. Maya-maya pa, huminto ang sasakyan sa isang abandonadong gusali sa gilid ng syudad. Bumaba kami at nakita naming naghihintay na si Menandro sa loob. “Ganda ng timing niyo,” sabi niya, nakasandal sa dingding at may hawak na sigarilyo. “We have a problem.” Gunter crossed his arms. “We know. Spill it.” Humithit muna si Menandro bago nagsalita. “Marcos is planning something big. He’s been making moves in secret, and from what I’ve gathered, he’s targeting someone close to you.”