Marco The Phoenix Novels & Stories

Nakaupo siya sa kanyang madilim na silid sa Tuscany, ang mukha ay tila isang mapait na paalala ng lahat ng kanilang tinakasan. “Liam. Mariel. Rafael,” boses ni Marcus, malalim at puno ng kapaguran. “Huwag niyo nang saktan ang isa’t isa. Ang Phoenix Protocol ay hindi isang parusa. Ito ay isang katotohanan.” “Marcus, hayop ka!” galit na sigaw ni Liam sa screen. “Ipinangako mo sa amin na buburahin mo ang link kay Rafael! Bakit mo siya idinamay?”

Mukhang masaya pa nga sila at pinagtatawanan si Phoenix. "Buti naman at nagkalovelife na itong si Phoenix. Paano mo kaya nabighani ang puso ng isang Phoenix? Just kidding bro." Joked the guy with the shades on. "I'm Zef. The owner of this resort." He shook my hands. "Kaya nga, Zef, hirap kasi makuha loob ng mokong na to." He pointed at Phoenix. "By the way, I'm Lane."

Tumatakbo sila, nagtatago sa likod ng malalaking puno ng mangga, at nagtatawanan hanggang sa halos mawalan na sila ng hininga. Isang beses, naalala niyang napilayan si Marco habang nagtatangka itong umakyat sa puno. Agad niya itong inalalayan, at sa kabila ng sakit, tumatawa pa rin ito. "Sabi ko sa’yo, hindi ka pa handa maging Tarzan!" pabirong sigaw niya noon.

Lahat ng liwanag ay nakatutok sa dulo ng daan, kung saan may isang malaking heart-shaped arch na gawa sa puting bulaklak. Hindi maipaliwanag ang kaniyang nararamdaman. Halo-halo ang emosyong bumabalot sa kaniya, naiiyak ito at parang hindi niya maigalaw ang katawan. Biglang lumapit sa kaniya si Marco, nakasuot ito ng khaki short at puting pulo na nakatupi ang manggas. Lumuhod ito sa harapan niya, naka-alay sa kamay ni Marco ang isang singsing na infinity ang desenyo at may mga makikinang na dyamante.

Lumapit si Xavier kay Marco, na ngayon ay walang magawa at halos hindi na makatingin sa kanya. “Marco, tinanggap kita bilang kamag-anak at pinagkatiwalaan sa loob ng mahabang panahon. Ngunit ginamit mo ang kabutihan ko para sa iyong sariling kapakinabangan. Akala mo ba ay matutulog ako nang mahimbing habang nakikita kong unti-unting nasisira ang itinayo ko? Ang aking pagkakahiga sa ospital ay bahagi lamang ng plano upang makita ang tunay na kulay ng mga tao. Nakita ko ang iyong paggastos sa pondo ng kumpanya sa sugal, ang iyong pakikipagsabwatan sa mga taong walang mabuting hangarin, at ang iyong pagnanais na alisin pa ako sa daan kung kinakailangan.”

Chapter 9: Ang Peklat Marikit Reyes Hindi ko sinadyang makita. Kung hindi dahil sa isang basag na kahon, marahil ay hindi ko kailanman mapapansin ang marka sa kamay ni Don Rafael. At kung hindi ko iyon nakita, siguro hindi ko rin malalaman na may mga bagay pala sa Hacienda Monteverde na mas pinipiling manatiling nakatago kaysa sa mga lumang gamit sa bodega.

Muntik na akong tumawa pero walang lumabas na tunog. Bumuntong-hininga si Marco. "Matagal na akong nagtatrabaho kay Ginoong Alexandro. Nakita ko siyang gumawa ng maraming bagay. Mga bagay na hindi ko maikukuwento kaninuman. Mga bagay na nagpangyaring tumakas ang mga tao sa takot." Tumigil siya. "Pero nakita ko rin siyang nagbago mula nang dumating ka."

Kahit na kailan talaga walang umay o boring moments pag si marco ang kasama niya kahit noon pang mga bata pa sila. “Oo na po, ikaw na ang pinakamalakas,” sagot na lang ni Athena. At kahit papaano naman ay totoo ang sinabi ni Marco, bakat na bakat ang mga ugat sa mga braso nitong may muscles na. Kung titingnan si Marco ng kabuuan sa pisikal ay mapapamangha ka naman talaga dahil mas lalong gumandang lalaki ito at lumaki ang katawan.

Hindi niya pinigilan si Marcus na kumilos, at ang kanyang mga mata ay palaging malamig at nalalatagan ng niyebe. Pinanood ni Veronica ang buong proseso, at dapat sabihin na kung minsan ay mas kasiya-siyang kumilos kaysa magsalita! Nang makita si Vladimir na binugbog at si Martha na binugbog hanggang sa manahimik, naramdaman na lang niya na siya ay nagpakawala ng galit. Lumakad siya ng ilang hakbang at yumuko kay Marco, "Salamat, Mr. Marco." Si Marco ay napakatangkad, ibinaba ang kanyang mga mata upang tumingin sa kanya, ang kanyang mga mata ay bihirang tumingin sabay nagsalita "Ang aking apelyido ay Sandoval."

Patawa-tawa niyang binitiwan ang kamay ko at itinaas nito ang dalawang kamay tanda ng pagsuko. “What are you doing in this island? I didn't know dito lang pala kita makikita.” What does he mean? “What do you mean? Are you looking for me?” tumango 'to. “Can we talk at the restaurant near here? I have something to tell you.” Wala akong tiwala sa kanya. Kilala ko si Marco Marx bilang kaaway ni Lucifer. Pero anong sasabihin niya? Sumama na ako sa kanya at pagkarating sa restaurant ay umupo kami.