Novel & Cerita Marco The Phoenix

Bahagya lumayo si Marco at kwela na sinabing marami pa siyang babae bukod kay Peregrine. "Gusto ko si Peregrine dahil magaling siya sa kama at model but its not mean papakontrol ako sa kaniya dahil partner kami sa bed. No way," ani ni Marco. Sakto dumating si Xian na ngayon salubong tingin kay Phinea. Nakita din siya ni Marco kaya napaayos ng tayo ang lalaki.

Halos bumigay na ang tuhod niya, sugatan, pero hindi siya sumusuko. Sa bawat putok ng baril niya, halata ang determinasyon. Hindi para sa sarili—kundi para mailigtas siya. “Cass! Dito ka! Huwag kang lalapit sa kanila!” sigaw ni Marco habang pinaputukan ang mga sundalong Phoenix.

“Protect me from what? From who?” “From Wade.” “Wade . . . ” “Iyong lalaking nakilala mo roon sa San Carlos, he’s Wade Zamora. Siya ang leader ng Phoenix.” Naguguluhan ako. Ang sabi ni Ken noong nakaraan ay mayroong tattoo ng Phoenix sa leeg ang miyembro ng Phoenix pero hindi ko iyon napansin sa lalaking iyon nang magkita kami. “I can’t understand this.” Napahawak ako ulit sa sentido ko at saka napailing. “Sumasakit ang ulo ko sa mga sinasabi mo, Ken.”

Maybe Marco has a beastly personality but she likes it, she likes everything in him his possessive and obsessive sides. **end of chapter**

Nakaupo siya sa kanyang madilim na silid sa Tuscany, ang mukha ay tila isang mapait na paalala ng lahat ng kanilang tinakasan. “Liam. Mariel. Rafael,” boses ni Marcus, malalim at puno ng kapaguran. “Huwag niyo nang saktan ang isa’t isa. Ang Phoenix Protocol ay hindi isang parusa. Ito ay isang katotohanan.” “Marcus, hayop ka!” galit na sigaw ni Liam sa screen. “Ipinangako mo sa amin na buburahin mo ang link kay Rafael! Bakit mo siya idinamay?”

Si Marco Reyes, 28 taong gulang, ay isang dating city engineer na nagpasya nang iwan ang magulong lungsod at humanap ng kapayapaan sa probinsya. "Sigurado ka bang kaya mo dito, Marco?" tanong ni Mang Tano, ang matandang tsuper ng traysikel na sumundo sa kanya mula sa bayan. “Oo naman, Mang Tano,” tugon ni Marco, sabay ngiti. “Mas mabuti na rin ‘tong tahimik kaysa sa magulong buhay sa Maynila. Saka, gusto ko ring maranasan kung paano ang mabuhay sa probinsya.”

Mukhang masaya pa nga sila at pinagtatawanan si Phoenix. "Buti naman at nagkalovelife na itong si Phoenix. Paano mo kaya nabighani ang puso ng isang Phoenix? Just kidding bro." Joked the guy with the shades on. "I'm Zef. The owner of this resort." He shook my hands. "Kaya nga, Zef, hirap kasi makuha loob ng mokong na to." He pointed at Phoenix. "By the way, I'm Lane."

Subalit ang mga Monteverde lamang ang nagkakaroon ng markang phoenix sa balat. Pero kung pinsan niya nga ito, masayang-masaya siya subalit napapaisip siya sa mga kahihiyang ginawa niya sa harap ng babae. Paano niya na lamang haharapin si Maddox Ghail? Wala na siyang mukhang mahaharap kapag kaganoon.

Tumatakbo sila, nagtatago sa likod ng malalaking puno ng mangga, at nagtatawanan hanggang sa halos mawalan na sila ng hininga. Isang beses, naalala niyang napilayan si Marco habang nagtatangka itong umakyat sa puno. Agad niya itong inalalayan, at sa kabila ng sakit, tumatawa pa rin ito. "Sabi ko sa’yo, hindi ka pa handa maging Tarzan!" pabirong sigaw niya noon.

Lahat ng liwanag ay nakatutok sa dulo ng daan, kung saan may isang malaking heart-shaped arch na gawa sa puting bulaklak. Hindi maipaliwanag ang kaniyang nararamdaman. Halo-halo ang emosyong bumabalot sa kaniya, naiiyak ito at parang hindi niya maigalaw ang katawan. Biglang lumapit sa kaniya si Marco, nakasuot ito ng khaki short at puting pulo na nakatupi ang manggas. Lumuhod ito sa harapan niya, naka-alay sa kamay ni Marco ang isang singsing na infinity ang desenyo at may mga makikinang na dyamante.