Novel & Cerita Marco The Phoenix

At sa huli ay pinaputukan nito ng tatlong beses si Marco sa dibdib at humandusay sa sahig habang naliligo sa sariling dugo. Sa taong Pilipinas 1970 sa loob ng presinto ay bigla na lamang naglahong parang bula si Marco. Walang nakilalang Marco pa sa mga nakaraang taon. Hanggang taong 1930 na lamang ito. Binago ni Sun ang tadhana ng kawawang binabae. Hindi agad nakakilos sina Wave at Apolo dahil sa gulat.

Si Marco ay may isang madilim na mukha, masyadong tamad na mag-isip tungkol kay Felicity, at umupo upang umupo sa harap ng sofa. Nang makilala ng palasyo si Marco, mayroon siyang mataas na pag-iisip na saloobin at hindi lumapit sa mga tao, at hindi siya pumayag na manatili sa kanya ang isang tagalabas. Kailangan niyang sabihin kay Felicity sa tabi niya, "Okay, babalik muna ako, kung nais mong bumalik, tawagan mo ako, darating ako at susunduin ka."

Buong pagmamalaking itinaas niya ang kanyang baba kay Frank habang nagtatanong, "Sino ka?" "Dapat magpakilala ka muna bago mo tanungin ang pangalan ng iba," sabi ni Frank, ibinaba ang mush at tiningnan si Phoenix nang walang emosyon. "Heh." Dahil nakita ni Phoenix na walang takot si Frank, mabilis niyang ipinagpalagay na ito ang alagad ng isang lihim na sekta. Nakangiting malamig, tumango siya kay Frank, "Phoenix Ardron ng Cloudnine Sect."

mataas na ang boses na sagot ni Axel sa pinsan. Lumapit si Marco sa bar at kumuha ng baso. Inabot din niya ang paboritong brand ng whisky at saka nagsalin ng halos kalahati. Naupo siya sa stool at saka lumagok. “Makakasama ka ba bukas sa SanFo?” tanong ni Marco nang maalala ang conference at election ng board members ng San Francisco Business Commerce.

Kung sakali mang sirain ni Marcus ang tiwala niya, hinding hindi na siya magtitiwala kahit kanino. “Hunter is Phoenix,” tipid niyang sagot. Napakunot naman ng noo si Marcus dahil kung si Hunter nga si Phoenix, ibig sabihin siya rin ang matagal ng hinahanap ni Aurora. “Ang most trusted person ni Richard ng black dragon.” Dagdag ni Marcus na ikinatango ni Aurora. “Bakit hindi mo sinunod ang ipinapagawa sayo ng Daddy mo? Alam mo kung gaano kadelikado si Phoenix? Bakit hindi mo siya pinatay kaagad nang malaman mo kung sino talaga siya? Nasa harap mo na siya Aurora, pagkakataon mo na para mapatay siya.”

Maging si Marco. At lalo na si Christian. Dahil imposible iyon. Ang vault ang hinahanap ng lahat. Ang vault ang sentro ng laro. At ngayon— may nauna na. ⸻ Muling nagbago ang mensahe. Isa pang linya. Mas maikli. Mas nakakatakot. CHECK THE NEWS. ⸻ Agad na kinuha ni Marco ang cellphone niya. Binuksan ang mga balita.

. Pagtakas sa Gabi Ang mga salita ni Marco ay paulit-ulit na naglalaro sa isipan ni Seraphina. Alam niyang hindi siya maaaring magtagal sa Nueva Ecija. Kailangan nilang umalis, at kailangan nilang umalis agad. Pagkatapos niyang sabihin kay Damien ang tungkol sa pagbisita ni Marco, agad silang nagplano. "Hindi tayo maaaring magtagal dito," sabi ni Damien, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalala. "Alam na nila kung saan tayo nagtatago. Kailangan nating lumipat."

Napatayo ang isang lalake mula sa bilugang VIP sofa na may maraming ka tropa na kasamanv kainuman saka masaya na binati ang kararating lang na si Marco. "Yeah, I'm actually looking for a bitch who has a deep debt with me." Annoyance and laziness are evident from Marco's face bago nakipag fist to fist bump sa lalake. Napapa, "Oh, that must be a woman who turns your world upside down?" Makaloko na sambit ng lalake at umupo ulit sa inupuan nito. "Fvck, that's not gonna happen. I have a wife, so no thanks." Actually, Marco has a wife already. His wife was the one who saves him from the slumps and gave him title for everyone to know.

Ang kanyang mukha ay kasing tigas ng bato, at ang mga ugat sa kanyang panga ay bakas na bakas. "Xavier? Anong problema?" tanong ko. Hindi siya sumagot. Ipinaharap niya sa akin ang screen. Halos gumuho ang mundo ko sa nakita ko. Isang serye ng mga litrato namin ni Marco—ang aking manager at matalik na kaibigan. Sa mga kuha, tila masyado kaming malapit sa isa’t isa, may mga anggulo na parang naghahalikan kami sa loob ng isang madilim na sasakyan.