Marco Attack On Titan 소설 & 이야기

Mabilis nilang tinahak ang madilim na kalsada, at hindi pa sila nakakalayo nang marinig nila ang isang malakas na tunog ng kotse na papalapit sa kanila. “Giovanni, bilisan mo!” sigaw ni Fatima sa pag-akalang kalaban ‘yon. Isang itim na SUV ang lumabas mula sa isang kanto, at tumigil sa harap nila. Ang bintana ng sasakyan ay bumukas, revealing Marco na may hawak na baril. “Sumakay na kayo! Bilis!” utos ni Marco, ang kanyang mukha ay seryoso, ngunit may bakas ng takot sa mga mata nito.

“We’re not—” “Together. Alam na namin,” sabat ni Bianca, nakataas ang kilay. “Pero hindi ka rin convincing.” Tumawa silang dalawa. Ako? Pilit lang. Dumating si Marco after twenty minutes—tall, well-dressed, may dimples na parang may sariling agenda. Charming. Smooth talker. The type na madaling makasundo. He was nice. Like, genuinely nice. And I hated that it didn’t matter.

Tumingala siya nang makita ako. Stefanie: “Marco? Ang weird mo lately. Parang may tinatago ka.” Marco: “Kung alam mo lang… may narinig ako ulit kina Tito Ricardo. May plano silang sirain ka gamit ang past ng tatay mo.” Stefanie (napasinghap, nanginginig ang kamay): “Pucha… akala ko tapos na ‘yun.” Marco (seryoso): “Hindi sila titigil. Kaya please, bukas—kahit anong mangyari, wag kang bibigay sa harap nila.”

And reality returned instantly. Torren answered immediately. Tahimik siyang nakinig. Then slowly— his entire expression darkened again. “What happened?” tanong ko agad. He ended the call slowly. Too slowly. Then he looked at me. Cold rage returned behind his eyes. “They found Marco.” My stomach dropped. Marco Reyes. One of Torren’s most loyal captains. The man who protected him since his twenties. “Alive?” mahinang tanong ko. Silence. Then—

Tumayo si Adrian sa tabi niya, mahigpit na hawak ang kamay niya. “We face it together. Whatever comes, we fight—together.” Parang may bagong sigla ang tumubo sa dibdib ni Lena—isang apoy na hindi matitinag. “I am not afraid,” sigaw niya, malakas, “And I will not run. Not from the past, not from you, Marco!” Marco ay ngumiti, parang natutuwa sa rebelion niya. “Interesting,” sabi niya, malamig.

Ang mapatay ko ang lider nila. Isang matinding sigaw ang pumuno sa hangin, isang pamilyar na boses na nagpasiklab sa aking atensyon. “Dark! Nandito ako!” Sa aking paligid, may lumabas na isang kilalang mukha—si Marco, isa sa mga pinaka-maaasahan kong tauhan at pinsan ko din na pamangkin sa aking ina. Ang kanyang mukha ay puno ng galit at nandilim, ang kanyang mga armas ay handa sa laban. “Kailangan natin silang pigilan! Baka may ibang grupo pa na dumarating!” dagdag niyang sabi.

“Bakit boss?’ “Tulungan mo muna akong ilibing ang katawan ng dalawa. Pagkatapos sumunod ka sa akin sa hideout, simulan na natin ang plano ko.” Agad namang tumalima si Troy at naghukay ng lupa para pag libingan sa dalawa. Magkahalong awa at lungkot ang naramdaman ni Marco habang papalapit siya sa dalawang Aetang nakahandusay sa lupa at wala ng buhay. Kinuha niya ang bawat ulo ng mga ito na nakasabit sa sanga ng kahoy at binalik sa kani-kanilang katawan. Kahit papaano mga tao sila ng Aerie. Mahal sila ng kanyang asawa, kaya hindi niya alam kung sasabihin pa ba niya kay Amarah ang nangyaring ito.

“Ang lahat ng iyong tauhan ay nahuli na. Sumuko ka na.” Marco ay tumingin sa kanila at ngumiti ng mapanlikha. “Hindi pa,” sabi niya, at kumuha ng isang bomba mula sa kanyang bulsa. “Kung hindi ako makakalabas dito, tayo ay magkakasama na mamatay.” Ang lahat ay nataranta. Isang bomba? Paano nila ito malalabanan? “Huwag mong gawin iyan, Marco,” sabi ni Damien. “May ibang paraan. Puwede kang magbago.”

Bawal akong makipag-usap kahit kanino nang matagal baka makita ako ni Tito Zach tsaka ni lolo Pablo. Paakyat na sana ako ng hagdan ng may narinig akong nag-uusap. "Zachary, Renzo betrayed us!" "What do you want me to do Marco?" "tulungan mo kami ni alex" Napatingin ako sa babaeng bitbit ng lalaking tinawag na Marco ni tito Zach, Puno ng dugo ang damit nito at halos hindi mo makilala. "tsk tsk tsk. Sinasabi ko na sa iyo Marco. Makasarili ang mga Rodriguez"

Bawat patak ng dugo ay isang matinding paalala ng kung gaano karaming sakripisyo ang ginawa ni Zeus para iligtas siya—kung gaano kalaki ang handa niyang tiisin para lamang matiyak ang kanyang kaligtasan. Hindi nagtagal, sampung minuto ang lumipas at dumating si Marco, mabilis na lumapit sa kanila na may malalim na alalahanin sa mukha, nagmimistulang isang hangin na puno ng tensyon. Agad niyang sinuri ang sitwasyon, ngunit hindi nag-aksaya ng panahon si Zeus.