Novel & Cerita Marco X Star

“Ready?” Napatingin ako. Nakatayo na si Marco sa harap ko, suot ang itim na blazer na tila lalong nagpalitaw sa kaniyang tindig. Ang bango niya, amoy sandalwood at vanilla—karaniwan niyang pabango pero ngayong gabi, parang mas naaamoy ko. “Uh, oo,” sagot ko, halos mahulog ang boses ko.

Maaga pa lang ay lumabas na siya para mag-unat at gumawa ng light exercise—hanggang sa makasalubong niya si Marco. Itinaas niya ang kanyang kamay bilang pagbati. Nakasuot si Marco ng summer tracksuit at may sports headband na nakatali sa kanyang noo. Matangkad, malapad ang balikat, at may manipis na baywang—malinaw na ang kanyang mga braso at binti ay lean pero well-defined dahil sa regular na training. Taglay niya ang isang malinis at sunny athletic energy.

Napangiti si Marco, mabagal, ’yung tipong ngiting kayang magpa-init ng aircon kung gugustuhin. “Pwede bang ikaw na lang panoorin ko buong gabi?” Smooth. Diretso. Walang kahirap-hirap. Namilog ang mata ni Jasmine. “Aba! Ang bilis mo ha. Hindi pa mainit ang popcorn, nag-bobolero ka na agad?” Lumapit si Marco, mahinahon, hindi agresibo—pero may tikas na parang sanay mang-akit kahit hindi sinasadya.

"Gusto mong linisin ko ang sapatos mo, Marco?" ​"Oo! Gawin mo!" tawa ni Marco. ​Habang kunyaring nagpupunas si Cyrus, may mabilis siyang ginawa. Gamit ang isang maliit na magnetic device na gawa sa mga scrap parts, idinikit niya ito sa ilalim ng suwelas ng sapatos ni Marco. Ang device na ito ay isang signal transmitter na maglalabas ng lahat ng data mula sa cellphone ni Marco sa oras na lumapit ito sa anumang computer.

tuloy pa niya at mahinang natawa, hindi alintana kung gaano ako kabagsik kapag nagalit. “Oo nga po, Sir Xander. Hindi lang maamin ni Sir na gustong-gusto niya na talaga si Ma’am Evorie. Hindi ko akalain na ang isang mabagsik at masungit na bilyonaryo ay tuluyan nang nahulog sa isang babae,” gatong naman ni Marco. Sabay pa silang natawa sa aking kalagayan. “Kayong dalawa...” Bigla silang natahimik, tila natauhan sa panganib na dala ng aking aura.

Nakita niya roon ang lalaking minsang pinaniwalaan niya, ang lalaking minsang sinandalan niya, at ngayon, isang estranghero na muling sumusubok tumawid pabalik. Tunay ngang maganda ang mga mata ni Marco—matulis ang kilay, ang hugis ng kanyang mukha ay para bang inukit sa marmol, at ang lalim ng kanyang tingin ay laging may sinasabi kahit walang binibigkas. Ilang taon na ba siyang tumitingin sa mga matang ito? Kailan ba nagsimula ang damdaming ito?

It could make or break his future. Habang nagbabasa si Amando, bumukas ang pinto at pumasok si Marco—isang kakompetensya ni Dark. Suot nito ang isang dark blue suit at may bitbit na tablet. Naglakad siya patungo sa mesa at ngumiti kay Amando. "Amando, I hope I'm not too late," sabi ni Marco habang nakatingin din kay Dark. "I've got something that might interest you."

Ang kanyang mukha ay kasing tigas ng bato, at ang mga ugat sa kanyang panga ay bakas na bakas. "Xavier? Anong problema?" tanong ko. Hindi siya sumagot. Ipinaharap niya sa akin ang screen. Halos gumuho ang mundo ko sa nakita ko. Isang serye ng mga litrato namin ni Marco—ang aking manager at matalik na kaibigan. Sa mga kuha, tila masyado kaming malapit sa isa’t isa, may mga anggulo na parang naghahalikan kami sa loob ng isang madilim na sasakyan.

Lahat ng liwanag ay nakatutok sa dulo ng daan, kung saan may isang malaking heart-shaped arch na gawa sa puting bulaklak. Hindi maipaliwanag ang kaniyang nararamdaman. Halo-halo ang emosyong bumabalot sa kaniya, naiiyak ito at parang hindi niya maigalaw ang katawan. Biglang lumapit sa kaniya si Marco, nakasuot ito ng khaki short at puting pulo na nakatupi ang manggas. Lumuhod ito sa harapan niya, naka-alay sa kamay ni Marco ang isang singsing na infinity ang desenyo at may mga makikinang na dyamante.

x_x ---