Romans & histoires Masakit Ang Sintido

Hinahanap ko ang kahit maliit na senyales na hindi siya totoo. Yung tipong biglang iwas ng tingin. Yung pilit na pagngiti. Yung awkward na pause. Pero ang nakita ko… Sakit. At pagsisisi. At iyon ang mas nakakalito. Paanong mamahalin ng isang kagaya niya ang katulad ko? Hindi ako perpekto.

Halos hindi ko na marining dahil sa masyado na syang nanghihina. Guilt. Guilty ang dumadaloy sa katawan ko ngayon habang nasa bisig ko sya. Handa ko na syang sukuan ngayon. Pero nag Kamali ulit ako kasi ang hirap pakawalan nung taong minahal, sineryoso mo na.

Halo-halong emosyon ang makikita sa mga mata nitong hilam ng luha. "Ipinasok niya ako sa isang sindikato. Akala ko magiging maayos ako doon pero mas malala ang dinanas ko. Hindi lang ako pinahirapan, gi-ginamit rin nila ako. Bi-binaboy nila ako! Wala! Wala nang natira sa akin, ang buong pagkatao ko ay tuluyan ng dinungisan. Hanggang sa naging manhid ako at lahat ay sinisisi ko sa mga taong pumatay sa mga magulang ko. Kung hi-hindi sila nawala, hindi ko mararanasan ang kalupitan ng mundo. Ku-kung nandito sila, ba-baka katulad ako ng ibang bata na pumapasok sa school, nagsisimba tuwing linggo, namamasyal pero hindi! Dahil pinatay sila. 'Yun ang naging rason ko para lumaban, paghihiganti." Muli

Hilot hilot ko pa ng bahagya ang sintido ko dahil sa nararamdamang pananakit nito. Shit! Umagang umaga pero ganito na kaagad kainit ang ulo ko. Dahil ba ito sa pagseselos at pagtatampo? Tapos hindi ko pa magawang kontrolin itong temper at bunganga ko. Ahaixt! Ano na bang nangyayari sa 'kin! Hindi ko na rin maunawaan ang sarili ko. Ganito ba kalala ang epekto ng labis na pagmamahal?

Sigaw sa galit ni Karina. Napatikom ang kamao ni Misaki at nakipagtitigan ng masamang tingin pero nawala din 'yon ng mag salita si Sensui. Sensui: "H-Habibi." usal ni Sensui na halatang nahihirapan. Nilagpasan ni Misaki ang dalawa at daling lumapit kay Sensui. "I'm fine and okay... d-dapat ikaw din." usal ni Misaki na nanghihina.

Hindi siya nakaimik. Napansin kong napahailot pa siya sa kanyang sintido habang nakatitig sa akin. Pero sa nasabi ko na, ako iyun tao na kapag naisip kong gawin, ginagawa ko! At ito na iyung perfect na paraan para matakasa ko ang kung ano man ang sitwasyon ko ngayun at ayaw kong palagpasin ito. Hinding hindi ako magsasayang ng oras.

sabi nito at saka ako tumango. Pinatong ni Sir Ashton ang siko nya sa may lamesa at ako naman ay hindi mapigilan ang hindi mapalingon sa kanya at hindi rin ako makalingon. Hindi ko alam ang kung anong gagawin ko at hindi ko alam kung paano kong haharapin si Sir. Sinesenyasan ko si Zett na magsalita pero sinesensyasan rin ako nito na tignan ang katabi ko.

“How can he be jealous, eh galit na galit nga siya sa akin!” “Malamang arte na lang niya iyon, it’s his pride you know. Hindi ka niya mapatawad sa ginawa mong pagtapak sa pride niya. Determinado siyang hindi ka mahalin at ilang beses niya iyong idineklara sa mundo, mas marami pa yata sa dalas ng pagsasabi mong mapapasaiyo siya. Ngayon ay hindi niya malaman kung paano aamining mahal ka na rin niya when it means he’ll be eating his words!” tila ang sarili ang kinakausap ni Syn dahil sa pagkakahalukipkip nito at pagkakayuko na para bang wala sa loob na malakas na sinasambit ang mga teyoryang nabuo sa utak.

Kahit may kaba, kahit may takot, siya ang dahilan kung bakit kailangan kong manatiling matatag. Paglingon ko pabalik kay Sinta, nakatitig siya sa amin, nakangiti ngunit may kakaibang bakas sa mga mata. Hindi ko mawari kung awa, paghanga, o may lihim siyang hindi masabi. “Mas lalo kang gumanda kapag nakangiti,” mahina niyang sabi.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”