Masakit Ang Tagiliran Romane & Geschichten

The man who she's been looking for until now. Malakas. Nagkakagulo. Nag-iiyakan. May nagmamakaawa, nakikiusap na bigyan ng t’yansang makaligtas, ngunit matinik, matindi, manhid ang mga ito. Wala silang pakialam, basta kunin ang mga batang paslit at paslangin ang dapat patayin.

Masakit pa kaya Napatili ako pero agad na tinakpan ko ang bibig ko dahil sa gulat dahil bigla na lang niya pinasok sa loob ko. Dama ko ang kirot pero binilisan niya ang galaw at nawala ang sakit, pagkatapos sa ganung posisyon ay mabilis na pinatalikod niya ako sa kaniya at doon ay mabilis niyang pinasok habang mahigpit ang kapit sa balakang. Pigil na pigil ang ungol ko dahil grabe ang bawat galaw niya ang bilis at gigil na gigil.

Masakit. Isang mahigpit na yakap mula sa kanyang likuran ang dahilan upang kumalma ang sakit sa kanyang dibdib. Hinawi nito ang kanyang mga buhok at pinatakan ng halik ang kanyang batok. Napasinghap siya. “I'm sorry, Love!” Mahina nitong usal. Humarap siya rito. “Sigurado na bang malinis na itong mga labi mo?” Pinaraanan niya ng hinlalaki ang mapupula at malambot nitong mga labi.

sagot sa kabilang linya na ang tinis ng boses. "Is that how you answer a call?" Tanong niya rito. "Oh, yes. Lalo na kung 'yung tumatawag ay MIA." "What is Mia?" naguguluhamg tanong niya. Nababaliw na yata ang personal assistant niya. "Hay naku naman. Mia-stand for missing in action, exactly like you. Saan lupalop ka na naman ba naroon?" Natawa siya sa sinabi nito. "Oh, now I know. Thank you for the information. By the way, bahala ka na muna dyan. I will be very busy for the next couple of days or maybe months."

“You’re not going to melt. Keep driving.” Ngunit nanginginig na talaga ang mga kamay ni Mirella. Lalo na nang umakyat sila sa paakyat na bahagi ng Tagaytay ridge. Makipot ang daan nito, madulas, at halos wala nang ibang sasakyang dumadaan. “Po—puwede po bang huminto muna sandali?” halos pabulong niyang sabi, pinipigilan ang takot.

Sasabihin ko ba? "Plano kong magtago muna hangga't nandito pa sila. Kapag nakaalis na sila, saka ko kikilalanin ang sarili ko para alam ko kung paano ko maipapasawalang-sala ang sarili ko. Hindi naman kasi ako makakapagtago nang ganito habang buhay." natawa ako pero nanatiling seryoso ang mukha niya na para bang may nasabi akong mali.

Napaigik siya nang sikuhin siya sa tagiliran ni Milagros. “Tumigil ka nga. Mamaya may makarinig sa iyo!” Talagang natutuwa siya rito kapag parang napapahiya ito sa sinasabi niya. Akala mo ay isang inosenteng babae si Milagros kapag ganoon.

Wala nang pader. Hindi pa rin ito ganap na pag-ibig. Pero ito’y simula. At minsan, ang simula ang pinakamahirap… pero pinakamasarap hintayin. Sa ilalim ng buwan, may dalawang pusong sugatan, sabay na humihinga ng bago. At sa isang halik sa dilim, nagising ang pag-asa.

Masaya, malungkot, pagsisisi, pagkasabik at pangungulila. Natagalan pa bago ako nakahuma at ng matalimuan ako sa pagkatulala ko ay mabilis kong dinampot at binuksan ang papel. Doon na nga tumambad ang mensahe na halos mag-pagiba ng tatag ng dibdib ko. Ang mensahe na nagmula sa babaeng minamahal ko na mula pa ng kamusmusan ko. " Misha hihintayin kita panghahawakan ko ang sinabi mo." Bahagya kong naibulong ang mga katagang yun sa hangin.

Warning: R-18 SPG- Sisisirin, Papapakin, Gagapangin ** Naglalagablab sa galit ang mata ni Aslan nang makita si Tatiana na sumasayaw sa gitna ng dance floor habang nakasandal sa isang lalaki na halos bastusin na siya at hawak-hawakan siya sa maselang parte ng katawan nito.