Masakit Ang Tagiliran นิยาย & เรื่องราว

sagot sa kabilang linya na ang tinis ng boses. "Is that how you answer a call?" Tanong niya rito. "Oh, yes. Lalo na kung 'yung tumatawag ay MIA." "What is Mia?" naguguluhamg tanong niya. Nababaliw na yata ang personal assistant niya. "Hay naku naman. Mia-stand for missing in action, exactly like you. Saan lupalop ka na naman ba naroon?" Natawa siya sa sinabi nito. "Oh, now I know. Thank you for the information. By the way, bahala ka na muna dyan. I will be very busy for the next couple of days or maybe months."

“You’re not going to melt. Keep driving.” Ngunit nanginginig na talaga ang mga kamay ni Mirella. Lalo na nang umakyat sila sa paakyat na bahagi ng Tagaytay ridge. Makipot ang daan nito, madulas, at halos wala nang ibang sasakyang dumadaan. “Po—puwede po bang huminto muna sandali?” halos pabulong niyang sabi, pinipigilan ang takot.

Wala nang pader. Hindi pa rin ito ganap na pag-ibig. Pero ito’y simula. At minsan, ang simula ang pinakamahirap… pero pinakamasarap hintayin. Sa ilalim ng buwan, may dalawang pusong sugatan, sabay na humihinga ng bago. At sa isang halik sa dilim, nagising ang pag-asa.

Masaya, malungkot, pagsisisi, pagkasabik at pangungulila. Natagalan pa bago ako nakahuma at ng matalimuan ako sa pagkatulala ko ay mabilis kong dinampot at binuksan ang papel. Doon na nga tumambad ang mensahe na halos mag-pagiba ng tatag ng dibdib ko. Ang mensahe na nagmula sa babaeng minamahal ko na mula pa ng kamusmusan ko. " Misha hihintayin kita panghahawakan ko ang sinabi mo." Bahagya kong naibulong ang mga katagang yun sa hangin.

"Buddha Tagapagligtas, ito ay Buddha Tagapagligtas! Dalawang taon na mula nang makita ko siyang gumagamit ng kasanayang iyon…" "Sa Buddha Tagapagligtas, ang babaeng iyon ay patay na sigurado." Ang mga mata ng bawat isa ay napuno ng emosyon bilang isang resulta ng kaguluhan. Walang sinumang maaaring tumayo sa Buddha Tagapagligtas — iyon ang naisip nila. Pagkatapos ng lahat, iyon ang panghuli lihim na pamamaraan ng Shaolin Sect. Ito ay misteryoso at hindi kapani-paniwala.

sagot agad neto sa kanya Tinawag ni Malakas ang dalawa nilang Kasama para siya ay tulungan agad na Silang nag punta sa Gubat Bumalik na nang kaharian si Malakas at ang mga kasama neto dahil tagumpay ang kanilang sadya sa gubat Dumating na ang araw ng Pag aalay sinimulan na ng mangangamot ang Seremonya at inihanda ang mga gagamiting pang alay hanggang sa naging matagumpay ang Kanilang ginawa agad na nag tanung si Macario sa mang gagamot kung ano pa ang gagawin "May gagawin pa ba tayo para masigurado na ligtas ang pag bubuntis ng aking asawa" tanung nya rito "mayroon Pinuno ang Alagaan at Pakainin siya ng Masusustansiyang Pagkaen " sagot neto rito

Dahil boring din ako, sure, pagbigyan ang mga bata. Kaya ayan na naman ang kiliti attack hangang sa tagu-taguan na marami ngang pagtataguan. Ako yung taya. Nang makapagbilang nga ako. Saka ko narealize na ang lawak nga talaga ng pagtataguan. Saan ko hahanapin ang mga yun? Sinabi ko nang hangang sala lang. At kahit alam ng mga utusan kung nasaan sila, di naman magsasalita. Pandadaraya yun Missamy.

Masakit. Mas masakit dahil hindi lang puso niya ang winasak, kundi pati alaala. Lahat ng masaya, ngayon may bahid na ng panlilinlang. Muling tumulo ang luha. Ngayong walang ibang makakarinig sa kanya, hindi na niya pinigilan ang sigaw na kanina pa niya kinikimkim. “Alec…” napabulong siya sa hangin. “Bakit mo ako ginanito?”

d*****g ako, may naramdaman akong mabigat sa paa ko na dumagan. Nasaktan ako, kaya napalingon ako at tiningnan ko kung sino ang tumapak sa paa ko ng biglaan habang ang mata ko nakatingin sa dami ng mga tao sa paligid. Nagkakagulo kasi ang mga iyon at iisa ang pangalan na sinisigaw. “Sorry, nasaktan ka ba?" “Obvious naman di 'ba?" pagtataray ko.

Masakit! Masakit habang tinatanaw mo siyang papalayo. Masakit habang nakatingin ka sa kaniya na lumalakad palayo. Masakit habang pinapanood mo siyang unti unti lumiliit dahil tuluyan na itong umalis. Suminghap ako!