Masakit Ang Tagiliran Novels & Stories

Mamamatay ata ako ng maaga nito dahil sa gulat. Ini-open ko ang message at binasa. Hindi ko napansin na nakangiti na pala ako sa message na ito. Ang babaw ko na ba? "Ooyy..kinilig siya," sabay sundot sa tagiliran ko. "May pa i-miss you i miss you pa siyang nalalaman, iba na yan ha!" sabay sundot ulit. Tangna 'to! "Ano ba!" Sabay tampal sa kamay nito na sinusundot-sundot ang tagiliran ko. Pero may ngiti sa mga labi.

Masakit isiping sa muling pagkakataon ay nabigo ko ang pangako ko sa kanya. "Hindi pwedeng dalawa ang sagot mo, bata. Isa lang ang dapat mong isagot. Tiago o Isagani lang." Hinampas ni Padre Tiago ang palad niya sa mesa dahilan para tumunog ang lahat ng kubyertos na nasa ibabaw ng mesa. Nagulat naman ako at napasandal ng mabuti sa aking kinauupuan. Napalunok na naman ako sa pagkagulat saka ako nagpalipat lipat ng tingin sa kanilang dalawa.

Nagmamadali siyang makahanap ng masasakyan pauwi nang may umakbang sa kanya. Nanlaki ang kanyang mga mata nang maramdaman ang matulis na bagay na nakatutok sa kanyang tagiliran. Kutsilyo! Tanging ang suot niya ang pumipigil sa bagay na iyon na sugatan ang kanyang balat. "Hold-up 'to, 'wag kang maingay kung ayaw mong magkaroon ng butas sa tagiliran."

saad niya hindi naman ako mapakali..." Bakit? Anong ginagawa niyo dyan? ". tanong ko " Sumakit kasi ang tagiliran ni Mama..sabi niya sobrang sakit daw kaya dinala na namin si Mama dito ". sabi niya Ano?sumakit ang tagiliran niya?aish!ano bang nangyayari? " Kami?sino?may kasama pa kayong iba? ". tanong ko sakanya

Mahaba kong ungol ng tulogan nakong labasan habol hininga akong tumagilid dahil pakiramdam ko nawala ang sareli kong kaluluwa dahil sa ginawa namin "Pagod kana agad, hindi panga tayu tapus" nang-aakit nitang aniya at hinalik-halikan ang aking leeg TO BE CONTINUE

Sariah’s POV Ang gabi sa Maynila ay tila isang malaking bitag. Mula sa ika-50 palapag ng Montenegro Tower, ang bawat ilaw ng mga sasakyan sa ibaba ay parang mga aninong pilit na tumatakas sa dilim. Pero alam ko ang totoo: walang tumatakas. Lahat sila ay nakakulong sa sistemang binuo namin—o mas tama sigurong sabihin, sistemang binuo niya, na ngayon ay kinakabit-kabit ko na parang isang sirang puzzle.

Nakakakilabot na paraan para mamatay! Matapos masaksihan ang lahat ng ito, muntikan nang maihi si Tilar habang kumikibot ang kanyang mga talukap. Si Gerald ay bumalik lamang sa sasakyan bago pumikit at nag-utos, "Sumakay ka sa kotse at umalis na tayo!" Sa puntong ito, medyo malapit na sila sa lokasyon ng miracle at hindi na kailangan pang maghintay ni Gerald.

paalala nito. Binalingan niya ang tagiliran. Inalis niya ang kumot na nakapatong sa kaniyang katawan at tumambad ang benda sa kaniyang tagiliran. Nakagat niya ang pang-ibabang labi dahil may nararamdaman pa rin siyang sakit at kirot dulot ng sugat.

Inabot sa kaniya nito ang hawak isang goblet pagkatapos ay sinalinan siya nito. "Hoy baka matapang 'to siraulo ka! Baka hindi na tayo makauwi nang maayos." Inamoy niya ang alak na nasa baso niya at saka napangiwi. "Hindi naman. Katamtaman lang ang tama niyan sa atin kaya huwag kang maarte," sagot ni Maribel sabay inom. "Sigurado ka ba?"

Bumaling ang tingin nya sa tatlo at napatingin din ako dun. Mariposa is holding her notebook, facing Milagring and Luningning with a proud smile on her face. I know that kind of smile. Yung tipo ng ngiti na ayaw patalo. "Ang pantukoy ay mga katagang ginagamit sa pagpapakilala sa pangalan, ito ay may dalawang uri, pambalana at pantangi." Ahuh? That's right. Informative ang kay Mariposa. I want to commend her for that pero bago pa ako makapagsalita ay may dinugtong pa ito."