Masakit Ang Tagiliran นิยาย & เรื่องราว

Masakit, pero kahit gano’n ay patuloy pa rin ang pang-aasar niya. "Ang pananakit ay tanda ng pagmamahal, ang panunungayaw ay pagmamahal din—gusto mo ba akong halikan?" "At may isa pa, sabi nila, suntok at sipa raw ay pagmamahal din. Gusto mo bang sapakin at sipain kita?" Ang mag-asawa naman, na naglalakad sa unahan nila, ay masayang nag-uusap ng matatamis na salita.

sagot niya habang naghahanda sa pagbaba sa kotse. “Saan diyan?” may pagdududang tanong muli ni Matthaios. “Arko lang ang nakikita ko at pagkatapos ay parang bangin na. Don’t tell me na may pamayanan diyan?” “Dahilig ang tawag sa ganitong anyong-lupa, hindi bangin, ridge in English,” paliwanag niya sa mausisang doktor. “Mula rito ay maglalakad ako pababa patungo sa baryo namin. Kapag minalas at nadulas ako at gumulong nang tuloy-tuloy, baka sa Taal lake na ako pupulutin,” himig-pagbibiro niya.

Isang back-to back na lang at panalo na kami. “Entrance!” “In!” they said. I smiled as I hopped while passing the first line. The tagger was so cute with his small arms trying to catch my teammates. When I was on the second line, I bait myself so my teammates can pass the tagger. Kunyare ay tatawid ako kaya naman lumipat sa harap ko ‘yung taya. I watched as my teammates pass the line. Nang nakalusot na silang lahat ay saka ako mabilis na tumakbo patungong dulo at agad na tumawid.

Kumbaga blessing pa rin itong sugat n’ya sa tagiliran dahil dito ay buhay s’ya at gagawa muli ng kambal. Matapos ko itong talian ay pinahiga ko siya sa duyan. “Dito na lang tayo sa duyan para hindi kana mapwersa.” Ani ko na kinailing iling n’ya “No.” Pagkontra nito ngunit mabilis akong kumibabaw sa kanya.

“Saan po ba natanggalan ng turnilyo? Dito po ba?” Bigla niyang hinawakan ang tagiliran ni Aling Carmen. “Ay!!!! Mira! Tumigil ka nga! Nakikiliti ako!” natatawang sigaw ni Aling Carmen sabay iwas. Halos mapatalon siya sa kiliti at mabilis na pumunta sa likod ni Aling Marlyn para magtago. “Marlyn!” natatawa tawag pa ni Aling Carmen sa kapatid niya.

Tinaasan ko lamang ito ng kilay. "Siguro umabot hanggang ibang planeta Ang ngiti mo,dahil paaalisin nila ako rito."nasabi ko rito at Saka iniwan. Pero Ang totoo,kabado talaga ako.Baka Nga paalisin nila ako.Pero bahala na.Huminga ako ng malalim. "yaya-Yaya!"narinig Kong tawag Sakin ng dalawang kambal ng Makita Akong papalapit sa kanila.

Ngumisi siya, parang bata. “Aba, simula na po yan, Mister. Magiging mahusay kang tagarito.” Hindi ko na siya sinaway sa pagmumura na narinig niya lang din sa mga tagarito. Paglalambing na sa amin ang salitang tinamaan ng lintek o kidlat. Superlative na ang kahulugan ay sobra o matindi. Pero ang linyang yon, kadalasang matatanda lang ang gumagamit, hindi ang mga anak o apo o bagong henerasyon.

[MAKIBAKA, ‘Wag Matakot!] [Patalsikin ang mga Allegra sa lupang hindi sa kanila!] [Hindi niyo na kami mapapatahimik!] [Hustisya! Hustisya! Hustisya para sa lahat ng magsasakang minasaker nila!] [LALABAN, hindi na aatras!]

Malakas naman siyang natawa dahil sa ginawa kong iyun! "So ano pa ang ginagawa natin dito sa labas..pasok na tayo para makain na kita este makakain na tayo bago tayo aalis para mamasyal!" nakangiti niyang sagot sabay kindat sa akin. Pabiro ko naman siyang kinurot sa kanyang tagiliran dahil sa pagiging pilyo niya!

Sinundot pa nito ang aking tagiliran. Tinignan ko siya ng masama para tumigil pero pinagtawanan lamang ako."Hindi! Tsaka pwede ba,tigil-tigil mo 'ko baka sandukin ko mata mo dyan at isahog ko dito sa ginigisa ko." Singhal ko at akma ko siyang sasakdukin sa mukha ng kumaripas na ito ng takbo.