Novel & Cerita Masakit Ang Tagiliran

Masakit. Dahil sa bawat salitang naririnig ko pakiramdam ko'y option lang ako. And all I could do is to cry silently. Tanga na kong tanga pero hindi ko siya bibitawan. Mahal na mahal ko si Santri. Gusto kong ilabas ang sakit na nararamdaman ko, gusto kong magalit sa kanya pero mas nangingibabaw pa rin ang pagmamahal ko. Siguro ay hahayaan ko na lang ang sarili kong magpakatanga dahil darating din naman ang araw na mapapagod ako at ako na mismo ang susuko. Pero sa ngayon, gusto ko pa ring kumapit. Patuloy ko siyang pagkakatiwalaan kahit mismong sarili ko hindi na alam kong mapagkakatiwalaan ko pa ba.

sagot ko naman agad dito sabay saludo pa. "Tsaka mahal na mahal ko po sya sir kaya pag nasaktan sya ay parang sinaktan ko na rin po ang sarili ko. Pero mukhang ako pa po yata ang sa saktan ng anak nyo eh. Bilis kaya ng kamay nyan na manakit." Sagot ko pa dito. Naramdaman ko na lang ang pag hapdi ng aking tagiliran. Kinurot na pala ako nito ng di ko namamalayan. Sabi ko sa inyo eh. Mabilis talaga ang kamay nito sobrang legit diba.

Hindi ko tiningnan ngunit mas na shocked ako sa malamig na bagay itinutok sa magkabila kong tagiliran ko. Patalim nakatutok sa ‘kin. Parehong nakasuot ng sumbrero ang dalawa. May suot na shade at face mask. Tantiya ko hindi nalalayo ang edad ni Mattheus, sa lalaki. Sa babae parang kasintanda ko lang. “Lakad at ‘wag magpapahalata kun'di butas magkabilang tagiliran mo,” bulong ng babae sa ‘kin.

seryoso ang boses na sagot nito sa akin Wala sa sariling napatingala ako dito at muling nagtagpo ang aming mga paningin. Muling sumilay ang matamis na ngiti sa labi ko at ako na mismo ang tumingkayad para muling magtagpo ang aming labi

"Makitid ang daan doon. Kung mapupunta natin sila doon, mawawala ang bentahe ng kanilang bilang. Kailangan nating gamitin ang dilim." Nagsimula silang kumilos sa gilid ng sapa, ginagamit ang tunog ng agos ng tubig para itago ang kanilang mga yabag. Sa bawat hakbang, nararamdaman ni Rafael ang bigat ng hard drive sa kaniyang bulsa. Isang maliit na piraso ng teknolohiya na naglalaman ng kasaysayan ng kasalanan ng kaniyang pamilya.

tanong ko pa. “Of course. Ang tagiliran ko ang nasaksak hindi ang kamay at bibig ko,” pabalang niyang tugon. Pinigilan ko naman ang sarili ko na batukan siya dahil alam kong masakit pa rin hanggang ngayon ang sugat niya pero hindi naman siguro maaapektuhan ang tagiran niya kapag binatukan ko siya, ‘di ba? “About what happe—”

si Froilan. Asus, afam lang ang no retreat no surrender. Kampon ka rin ni McArthur eh may magic word para sa Pilipinas “I shall return.”.....sabay na nagtawanan ang mga baliw. “Less, si pareng Froilan na naman ang nakikita mo.”....si Gian Uminom mo na ako ng tubig at tsaka umayos ng upo. “Ako ang nakikita, ako ang nasisisi Ako ang laging may kasalanan

At least alam nila kung gaano kalaki Ang halaga ng kagwapohan kong taglay. “Ano na Phoenix, bakit di mo ako talian?” napatingin naman Ang dalawa Sakin na para bang nag tataka.. Si Phoenix naman ay walang imik at mukhang banas na banas na Makita kami. Kanina pa kasi kami nag kukulitan Dito sa loob kung minsan ay tinutukan kami ng baril ng mga tauhan nila. “Tumahimik ka nga diyan!” wika Naman ni Phoenix Sakin.

Masakit. Lumipas ang isang pitik ng boses. “Stella, nakikita kong isinara mo na ang sarili mo sa akin. Iba ang paraan ng pagtingin mo sa akin at hindi ko na matiis, mahal ko. Huwag mo naman itong gawin. Huwag kang maniwala sa sinabi ng gago mong iyon.” Lumuhod siya sa harap ko at imposibleng hindi makita kung gaano siya kaganda. Kay ganda. Isang Diyos na nababalot ng liwanag ng buwan, kagagaling lang sa tagumpay. “Nagsinungaling ako. Nagsinungaling ako sa kanila.” Hinawakan niya ako sa mga balikat, marahang inalog ako, ang hininga ay papasok at palabas sa kanyang dibdib. “Dumating ka sa praktis at sila…lahat sila ay may pagnanasa sa iyo at mayabang iyon, Diyos ko, alam kong parang mayabang ,

Mahigpit ang kapit si Shariena sa bewang ko dahil mabilis ang pagpapatakbo ko sa motorsiklo na aking dinikwat sa may ari. "Kunin mo ang baril na nasa tagiliran ko, at kumapit kang mabuti. Kapag nakita mo ang kalaban ay putukan mo!" Pasigaw kong utos sa kanya upang marinig ako. Habang kunot ang noong mabilis kong minamaniho ang motorcycle.