Maybe This Time In Tagalog Novels & Stories

Hindi n'ya maihakbang ang kan'yang mga paa ng mga oras na iyon. "P-Pumpkin," nanginginig ang boses na tawag n'ya rito.

Ipinagtanggol siya ni Angela at binigkas pa ito sa wikang ingles. Kumunot ang noo ni Dulce. Napakabait at napaka sweet ni Angela. Palagi niyang pinagtatanggol si Jate laban sa kanyang ina. "Hintayin mo ako dito saglit." Sabi niya. "Kukunin ko yung E bike."

Ganito siguro talaga ako magmahal. "Diozza, baby," muli niyang tawag. Nagsusumamo ang tinig. Alam ko Adonis. Alam kong mahirap pero sa mga nangyayari, ito nga siguro ang karapat-dapat na gawin. Hindi pa siguro ngayon ang panahon para maging tayo at lumigaya. Hindi pa panahon para sa ating dalawa.

Ang daming tanong naman nito. "Manong security, our time is gold, as in Ginto, meaning mahalaga. Kanina ka pa nagtatanong sa amin. You are just wasting our time, and our time is gold. Can't you see? My children are sick." Kala nito, ano ka ngayon?

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

hindi niya nakikita ang kapatid pero base sa pagkakasabi nito noon ay halatang nagpapacute ito. "Charm, I know," he wanted to roll his eyes, Kassey and her not so common ways... "Got to go now. I need to catch that bus to San Gabriel," nagmamadali nitong sabi. "Bye kuya!" "Alright," he sighed, he was about to end the call nang marealize niya kung saang lugar ang binanggit ni Kassey. "Wait---!" Busy tone na lang ang narinig niya

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

she explained. "T-tuaze?" "Yes, Miss. We're in Cebu." Kaya pala familiar sa akin ang lugar dahil nasa Cebu lang ako, marahil nga malapit ito sa lupain ng De Marquez. Tuaze? So all this time, me and my mom are using my father's surname after all the years? "You need to eat, Miss. Sa amin magagalit si Sir kapag hindi ka pa kumain," sinabi niya pero umiling lang ulit ako.