Novel & Cerita Memories Bring Back

“Yes. Music. Places. Faces. Anything emotional or connected to past events can trigger partial recollection.” Tumigil ako. Hinawakan ang braso ko. May pakiramdam akong familiar, pero hindi ko ma-attach sa kung sino o ano. Init… lamig… halimuyak… hindi ko maalala. “May example po ba?” tanong ko. Nagbigay siya ng ilang generic na scenario. “Sometimes even a song or a smell… a conversation… can bring fragments back. But be careful. Don’t force it. The brain protects itself for a reason.”

Tanong niya sa neurologist doctor pagkatapos isalaysay dito ang lahat ng nangyari kay Destiny. “There is a bit of chance na maalala iyon ng asawa mo. Sabi mo nga, she was only five or six years old at that time. Our brain starts to recall memories at the age of 3 or four years old, pero kasi sa case ng asawa mo, she lost her memories at a young age. Kaya mahihirapan na e recall ng memories niya ang nangyari when she was five. The best thing you can do is, dalhin siya sa mga lugar na madalas ninyong puntahan noon, at gawin ang mga bagay na madalas ninyong gawin. It helps her regain some of your memories.” Walang sinayang na oras si Andres. Agad na dinala niya si Destiny sa mansyon kung saan u

Mahinang sinabi ni Sarah, “Iyan ay senyales ng paggaling. Kung naaalala niya ang kanyang panaginip kapag nagising siya, ibig sabihin nito na ang kanyang mga memorya ay dahan dahang bumabalik.” Si Rodney ay sobrang saya. “Gaano katagal ito aabutin?” “Tulad ng sabi ko, ito ay aabutin ng mga isang buwan. Pero kung madalas siyang nananaginip, magagawa niyang makuha ang impresyon ng mga eksenang iyon. Sa paraang iyon, ang kanyang memorya ay mababalik ng mas mabilis.” “Mababawi din ba niya ang mga memoroya niya bago makita si Catherine sa Melbourne?”

“Uh….. hindi, eh. Basta malayo ‘yon dito.” “Nevermind. Ang mahalaga ay alam natin na naka-store pa rin sa utak mo ang memories ng bahay ninyo. Kapag okay na ka na, maari mong balikana ng bahay para unti-unti masanay ang utak mo.” “Kung gano’n, kailangan kong balikan ang bahay namin?” “Yes, until you will remember anything that happened there before.”

"Masama man sa aking loob ay dinala kong muli nag pamalo sa paaralan. Naglaho ang kapayapaan at nalungkot ang mga bata sa aking pamamalo muli sa kanila." "Nakapapaso ang kanilang mga luha kayat umuwi ako at umiyak. Nasabi nga sa akin ni Don Julio: 'Magulang pala ang humihingi ng pamalo? Bakit hindi mo sa kanila gamiti?' Dahil sa mga nangyari'y nagkasakit ako." Nakikinig si Francisco. "Ikalimang bahagi na lamang ng mga dating mag-aaral ang aking dinatnan. Walang nagpakita ng kasiyahan sa aking pagbabalik. Sinisi ako ng mga magulang sa pagpapalayaw."

Mas lalo rin itong naging pursigido na paamuhin siya. The elevator dinged and brought Ley back to the present. Hinihingal siya habang naglalakbay ang isip niya sa nakaraan. It was memory from the past that was so hard to forget. Naukit iyon sa isip niya at kay hirap burahin.

"It can no longer be called temporary amnesia if she can't remember it. Just don't force her, dude. Saka kumalma ka nga diyan kasalanan mo naman ito." "Yeah, yeah! Don't remind me of that, brute." Masama ang tinging ibinigay niya rito pero nag kibit-balikat lamang ito at lumabas sa kanyang kwarto nang hindi nagpapaalam.

Lutang na lutang ako’t hindi kayang i-proseso ng utak ko kung saan ko sisimulang alalahanin ang mga nangyari. Tumingala ako sa bubong. “Mia, gising ka na ba?” tinapik-tapik ko pa ang aking magkabilang pisngi habang tinatanong ang aking sarili. “Mia Thyrees, umayos ka… umayos ka!” huminga ako ng malalim at ipinikit ang aking mga mata. “Namalikmata ka lang kanina. Mali, mali ang nakita mo.” Kumbinsi ko sa aking sarili pagkatapos ay yumuko at dahan-dahang ibinuka ang aking mga mata para tingnan ang aking saplot na ngayo’y nasa sahig.

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

Pero sinabi nitong wala siyang maalala. Nakaramdaman naman sila ng lungkot ngunit hindi naman sila nawawalan ng pag-asawa. Pagbalik nila ng Maynila ay mag-uumpisa na ang mommy Carolina niya sa therapy nito at medication upang mapabilis ang pagbalik ng memorya nito.