Novel & Cerita Memories Bring Back

Hindi na raw nila sasagutin ang mga tanong ko at hahayaan nilang kusang bumalik ang memorya ko. "Ate, I know you want to remember, but you have to be careful. If you force yourself to remember, your brain might make up memories that aren’t real just to fill in the blanks. Yon ang sabi sa amin ng doctor. Kapag daw nagiging emotional ka, pwedeng maghalo-halo ang lahat. Your mind might create memories that didn’t actually happen. I don’t want that to happen to you. Just take your time and let your memories come back naturally." Iyan ang sagot sa akin ni Scarlet nang tinanong ko siya kung ano ba ang nangyari sa limang taong hindi ko maalala! I cannot believe I can't remember those five freaking

“Yes. Music. Places. Faces. Anything emotional or connected to past events can trigger partial recollection.” Tumigil ako. Hinawakan ang braso ko. May pakiramdam akong familiar, pero hindi ko ma-attach sa kung sino o ano. Init… lamig… halimuyak… hindi ko maalala. “May example po ba?” tanong ko. Nagbigay siya ng ilang generic na scenario. “Sometimes even a song or a smell… a conversation… can bring fragments back. But be careful. Don’t force it. The brain protects itself for a reason.”

Tanong niya sa neurologist doctor pagkatapos isalaysay dito ang lahat ng nangyari kay Destiny. “There is a bit of chance na maalala iyon ng asawa mo. Sabi mo nga, she was only five or six years old at that time. Our brain starts to recall memories at the age of 3 or four years old, pero kasi sa case ng asawa mo, she lost her memories at a young age. Kaya mahihirapan na e recall ng memories niya ang nangyari when she was five. The best thing you can do is, dalhin siya sa mga lugar na madalas ninyong puntahan noon, at gawin ang mga bagay na madalas ninyong gawin. It helps her regain some of your memories.” Walang sinayang na oras si Andres. Agad na dinala niya si Destiny sa mansyon kung saan u

Mahinang sinabi ni Sarah, “Iyan ay senyales ng paggaling. Kung naaalala niya ang kanyang panaginip kapag nagising siya, ibig sabihin nito na ang kanyang mga memorya ay dahan dahang bumabalik.” Si Rodney ay sobrang saya. “Gaano katagal ito aabutin?” “Tulad ng sabi ko, ito ay aabutin ng mga isang buwan. Pero kung madalas siyang nananaginip, magagawa niyang makuha ang impresyon ng mga eksenang iyon. Sa paraang iyon, ang kanyang memorya ay mababalik ng mas mabilis.” “Mababawi din ba niya ang mga memoroya niya bago makita si Catherine sa Melbourne?”

“Uh….. hindi, eh. Basta malayo ‘yon dito.” “Nevermind. Ang mahalaga ay alam natin na naka-store pa rin sa utak mo ang memories ng bahay ninyo. Kapag okay na ka na, maari mong balikana ng bahay para unti-unti masanay ang utak mo.” “Kung gano’n, kailangan kong balikan ang bahay namin?” “Yes, until you will remember anything that happened there before.”

"Masama man sa aking loob ay dinala kong muli nag pamalo sa paaralan. Naglaho ang kapayapaan at nalungkot ang mga bata sa aking pamamalo muli sa kanila." "Nakapapaso ang kanilang mga luha kayat umuwi ako at umiyak. Nasabi nga sa akin ni Don Julio: 'Magulang pala ang humihingi ng pamalo? Bakit hindi mo sa kanila gamiti?' Dahil sa mga nangyari'y nagkasakit ako." Nakikinig si Francisco. "Ikalimang bahagi na lamang ng mga dating mag-aaral ang aking dinatnan. Walang nagpakita ng kasiyahan sa aking pagbabalik. Sinisi ako ng mga magulang sa pagpapalayaw."

"It can no longer be called temporary amnesia if she can't remember it. Just don't force her, dude. Saka kumalma ka nga diyan kasalanan mo naman ito." "Yeah, yeah! Don't remind me of that, brute." Masama ang tinging ibinigay niya rito pero nag kibit-balikat lamang ito at lumabas sa kanyang kwarto nang hindi nagpapaalam.

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

Kasal na lang sana ang kulang sa relasyon nina Meg at Jazz. Pero isang araw ay nakipaghiwalay bigla si Jazz kay Meg dahil may ibang babae na itong nagugustuhan. Dala ang pira-pirasong puso, tumakas si Meg at nagpakalayo-layo. Nanalangin siya na sana, habang-buhay na ‘di na sila magkikita ng taksil na lalaki. Dininig ng Diyos ang dasal niya—sa loob ng pitong taon nga lang. Ngayon, nagkrus ulit ang landas nila. Hindi lang isang beses. Hindi dalawa. Parang hindi aksidente. Parang sinasadya. Kung bakit? Hindi niya alam. Ang alam lang ni Meg ay kailangan niyang iwasan si Jazz bago pa nito matuklasan ang kanyang sekreto.

Ang araw na nagkaroon ng pagkakataon ang isang tao para hamakin ako. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakakalimutan ang gabing iyon. Kahit ilang taon na ang lumipas, may mga alaala talagang ayaw mawala. Mga alaala na kahit pilit mong ibaon sa pinakamalalim na bahagi ng iyong isipan ay bigla na lamang babalik kapag may isang bagay na nagpapaalala sa iyo. At nang makita ko ang lalaking iyon, parang biglang bumalik ang lahat.