Memory Lost Mga Nobela at Kwento

These past few days palagi akong nagmamadali sa pagkain ng breakfast para maabutan si Magnus sa kanyang community service pero ngayon halos maunahan pa ako ng pagong sa pagkilos. “May problema ba, hija?” tanong ni manang Lina ng hindi na siya makatiis sa matamlay kong pagkilos. Umiling lang ako kay Manang. Ayaw ko namang mag-alala pa si Manang sa akin. Hindi naman kasi talaga mahalaga ito. Maybe… makakalimutan ko rin ito. It’s just a phase. Katulad din ito ng mga nababasa ko sa libro, you fall in love and then forget it after some time.

Pero kahit ang lamig ng tubig ay hindi na kayang pakalmahin ang gulo sa dibdib ko. Pagkatapos maligo, naupo ako sa harap ng laptop. Agad akong nagsimulang mag-research tungkol sa memory loss at kung paano ito maibabalik. Masakit ang mata ko habang binabasa ang bawat artikulo, halos maglabo-labo na ang mga salita sa screen. Siguro dahil sa sobrang pagod at kulang sa tulog.

ulit ni Sebastian, halos pabulong, waring hindi tinatanggap ang kaniyang narinig. Tumango ang doktor, marahang iniayos ang salamin sa ibabaw ng ilong. “Oo, Mr. Valderama. It is a type of memory loss na kadalasan ay dulot ng trauma. Sa ganitong kondisyon, ang utak ng pasyente ay pumipili kung aling bahagi ng alaala ang dapat nitong ma block o kalimutan lalo na iyong masyadong masakit. Para bang self defense mechanism ng isip. Hindi niya kayang harapin ang sobrang bigat ng emosyon, kaya kusa niyang binubura o binabalot iyon sa dilim.”

Bakit pati sa iniwan nilang letter sa locker ko noon ay binanggit niya ang tungkol sa kanila? "Base sa research na isinagawa ng mga bata ko tungkol sa 'yo, mukhang hindi mo naaalala ang ilang mga bagay tungkol sa buhay mo four years ago. Alam mo bang nakakapanghinayang dahil nakapag-ambag pa naman ako sa memories na 'yon ng mga bagay na hinding-hindi mo makakalimutan?" T*nga talaga ang isang ’to. Kung talagang hindi kalimut-limot ang bagay na 'yon, bakit hindi ko maalala ang mga ‘yon ngayon?!

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.

Gising na pala siya, hindi ko naman napansin. “Oh, ano? Binabangungot ka na naman? Feeling ko talaga may parte si Sella, April at Melody sa buhay mo eh. Wala ka namang sinasabing may amnesia ka. Natatandaan mo pa naman ang nakaraan mo, diba?” Medyo inis na may halong kuryosidad niyang tanong.

Ang tagal na pala, akala ko mga months pa lang. "Ilang tao na ang nagsabi sa kaniyang kalimutan na ako at pakawalan, pero ayaw niya, gusto ko nang makalaya." Kahit man nakakatakot ang boses nito, bakas dito ang pagmamakaawa. Malamang pagod na nga talaga siya, dapat ay matagal na siyang umalis dito. "Katulad ng sinabi ko, maaaring maglaho ang kaluluwa mo at hindi na mabigyan pa ng pagkakataon na isilang pang muli." Napatingala ako sa likuran kung saan nakatayo si Keir.

“There’s a chance na makalimutan ni Alyana ang nakaraan. It can cause a kind of Amnesia. A Psychogenic Amnesia. When memories for an event or series of events can be recalled, they are prone to distortion, with certain elements heightened and others discarded.” “Fvck! What is it for?” “Oh, Shit!” “Kawawa si Aly” “No…no… fvcking crap!” “Seryoso ba ‘yan?” “Kung gustong manipulahin ang utak ni Alyana, ang chip ay nasa batok para idugtong at ikonekta sa nervous system. Which means… ang malapit na kokonektahin ay ang utak ng tao. Habang gumagana ito ng matagal kay Alyana, napupuwersa nito ang temporal lobe ni Alyana. It makes pressure also in her brain kaya nagkakaroong ng damage. In short, haban

"Izekiel is having a amnesia" Malungkot na sabi ng daddy nito. "As Mr.Zeck told you,Mrs. Van Halen your husband is suffering from Retrograde amnesia where he can't remember what happened that's why he forgot you, and remember the memories six or five years ago Unlike a temporary episode of memory loss, called transient global amnesia, " " B-babalik papo ba ang ala-ala ni Izek? "Garalgal ang boses niyang tanong.

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.