Men Shadow Novels & Stories

"The world is closing in, Elena. My enemies are forming alliances. Julian is desperate." "Let them come," bulong ko. "I'm not going anywhere." Hinawakan niya ang aking mukha, ang kanyang mga daliri ay nanginginig nang bahagya—isang emosyong bihirang ipakita ng Shadow. "You don't understand. This isn't a fairy tale. I am a monster, and this is a cage." "Then let it be my cage. As long as you are the one holding the key, I feel safe."

“Anong natutunan mo, Marcus?” “Natutunan ko na ang Shadow ay dapat magtrabaho sa gilid ng liwanag, hindi palitan ang liwanag,” sabi ni Marcus, sumandal sa upuan. “Ang Lazarus ay problema dahil gusto nilang kontrolin ang liwanag. Ako ay problema dahil gusto kong tanggalin ang liwanag at palitan ito ng pure digital order.” “Nahanap mo na ang personal peace mo?” tanong ni Billie.

"Pero bago 'yun, ipapaalam muna natin sa buong mundo na ang Shadow Reaper ay hindi na isang anino. She is the light of this band, and she's finally coming home." Tumingin si Haven kay Sirius, at sa unang pagkakataon, hindi siya natatakot sa liwanag ng spotlight. Dahil alam niya, hangga't hawak niya ang kamay ng Phoenix, ang anino ay wala nang dapat katakutan.

Hindi ko alam kung dahil sa takot, sa pasasalamat, o dahil alam kong darating ang panahong baka hindi na sapat ang alaala. Nakatanggap kami ng signal. May bagong galaw si Shadow. Pero hindi lang basta atake — strategic ito. Parang may alam siya tungkol sa activation ng Marrow. At doon kami nagduda. “What if… Shadow isn’t trying to destroy us?” sabi ni Drack. Nagkatinginan kami nina Kuya at Patch. “What if he’s trying to stop Marrow from waking up completely?” Biglang nanlamig ang likod ko.

Lodi ka namin, eh,’ bilib na bilib na saad ni Jack. Bahagya lang akong natawa sa mga pinagsasabi nila. Ni sa guni-guni ata ay hindi sumagi sa isipan nila na magma-mascot lang ang amo nila. Tinitigan ko ang costume na suot ko sa kaharap na malaking salamin. Isa itong puting matabang kuneho na may malaking t'yan, kulay itim na suit at pulang kurbata. Cute. Malayong-malayo sa personalidad ko bilang Shadow Raven na istrikto, pormal at seryoso,

Suot pa rin niya ang simpleng itim na sando mula kagabi, pinalatikan lamang ng isang madilim na leather jacket. Walang emosyon ang kanyang mukha, walang bahid ng pagod, at lalong walang bakas ng awa. Sa kanyang likod, dahan-dahang lumabas ang tatlong miyembro ng Shadow Team—bawat isa ay may nakatutok na assault rifle kina Don Mateo at Brox. Huminto si Zephyra sa itaas ng hagdanan ng beranda, nakatitig sa dalawang lalaki.

Walang five-minute break? “Now, my dear, we now turn to the most somber and critical topic of our curriculum: the Shadowfells,” she announced, her voice losing its usual melodic cadence, replaced by a stern, unyielding tone. “These are the beings who wield the element of shadow, and they are, without question, the sworn enemies of the Luminous Realm.”

Si Adrian ay inilapit ang katawan niya sa kanya, ang init at presensya niya ay ramdam sa bawat galaw. “That’s all I need. Tonight, we survive. Tomorrow, we fight. And together, we conquer everything.” Bago pa sila makapagpahinga, ang distorted call mula sa “The Shadow” ay muling lumabas sa screen: "Every move you make… we are watching. Your connection is weakness. Your trust… exploitable. – The Shadow" Ngumiti si Adrian, malamig at dominant, hawak ang kamay ni Lena.

Ang makitang mamatay si Fane sa kanyang harapan ay ang bagay na hindi niya kailanman hihilingin. "Sinusubukan mo ako, no? Makakalaban ba siya sa ganoon? Siguro kaunti lang. Heh, hindi ka tanga, may utak ka!" Ngumisi si Shadow sabay nagpatuloy, "Oo nga pala, gusto ko ang mukha mo. Napakaperpekto. Mukhang mabait at malalapitan. Gustong-gusto ko talaga! Paano kung ganito, gagamitin ko ang mukha mo sa mga susunod kong misyon. Tignan natin kung gaano karaming tao ang makakayanan ito kapag pinatay sila ng 'mukhang' ito. Ang kahit na sinong kapamilya na nakakita sa pagpatay ay iisipin na ikaw ang mamamatay tao. Susugurin ka kaya nila? Hmm…"

Sa isang pindot, biglang nagliwanag ang buong silid. Nang tuluyang magliwanag ang silid, malinaw na nakita ni Avery ang hitsura ni Jonathan. Maputla ang mukha nito, halos kulay abo na, at may bahid ng asul at lila ang balat, parang isang taong nalalason sa mga lumang drama sa telebisyon. Halatang-halata ang panghihina ng katawan niya, ngunit ang mga mata nito ay nananatiling puno ng galit at kabaliwan.