Mental Trauma Quotes Novels & Stories

"Why? Is there something that bothering you? Kung tungkol pa rin ito sa mga sinabi ko kahapon...please, just forget that. Dahil nakahanda rin akong kalimutan ang lahat ng 'yon basta pumayag ka lang na magsimula ulit tayo. Freya, hindi pa huli ang lahat, pwede pa natin'g itama ang lahat ng pagkakamali na nagawa natin." "Damon, please ... gaya nga ng sinabi ko, galit pa ako sa aking sarili. Magagawa ko lang na kalimutan ang bagay na iyon kapag dumating sa punto na napatawad ko na ang aking sarili. Kung totoong mahal mo nga ako, hahayaan mo muna akong makapag-isip. Huwag mo akong madaliin, alam mong hindi stable ang mental health ko. At ang hirap para saakin na ma-overcome ang lahat ng trauma s

At sa isang taong tulad ni Amber—na matagal nang binabagabag ng takot, pagkabigo, at trauma—maaring ang resulta… ay tuluyang pagkawasak. Yakap ni Amber ang sarili sa kama, iniisip ang masasayang alaala. “Don’t think too much, Amber. Mga masasayang bagay lang. Si Van… Oo si Van, si Asha… Si Tita Eliza… Sila lang…Dapat masaya lang…”

Sulat ko sa board at muling ipinakita sa kanya. Ilang segundo kaming natahimik. Akala ko ay matatapos na pero may sinabi na naman siya. Why would people always bring up the things that might trigger someone's trauma? Hindi ba sila nag-iisip? Iba naman ang pinag-uusapan namin, malayo pero pilit niyang ipapasok 'yon. "How would they react when they found out you were a criminal?"

Bakit kailangang idamay ng matatanda ang mga bata sa mga makamundong bagay? I sighed before I looked at Zach who was now sleeping. I wiped away his tears and then kiss the top of his head. Looking at him in this state made me realized that trauma is forever. Sure thing, you can get over it as you grow old— but the pain whenever you had to remember that trauma will stay there no matter what your age was. Zach is thirty-seven now but he still cries like a child does because of his trauma. Only proving that no age can escape emotional and mental abuse.

Morpheus Castell leaned back in his chair, a steaming cup of ginger tea in his hands, watching her with steady, unreadable green eyes. “How have your nights been, Mira?” Tanong nito. Mira didn’t answer right away. Her fingers toyed with the edge of the blanket, picking at invisible threads. “Quiet. But not the kind of quiet I like.” She gave a short laugh. “May boses akong naririnig kapag pinipikit ko ang mga mata ko." “That’s what trauma does. It doesn’t follow facts. It follows fear.” He set down his tea, the soft clink grounding. Mira’s gaze flicked to his hands—calm, steady hands, the kind that didn’t flinch at blood or memories.

“Yung wala kang magawa. Kahit sumigaw ka, kahit umiyak ka, walang magbabago.” Tahimik si Leonard sa tabi ko. Hinayaan niya lang akong magsalita. “Hindi ito awa,” sabi ko, pilit inaayos ang boses ko. “Hindi rin ito pagpapatawad. It’s just… memory. Trauma. Alam ko kung gaano kabigat yung pakiramdam na parang unti-unting nawawala ka.” Napayakap ako sa sarili ko. “Ayokong maranasan ’yon ng kahit sino. Kahit siya.”

"Do not listen to what other people... don't listen to Sandra. She doesn't want me to move forward. She keeps on dragging me down because just like me... she was traumatized." Wala naman akong ibang iniisip kundi soya lang. Kahit na lang besides syang nagkamali na talaga nga namang kina-i-stress ko ay hindi pa rin siya nawawala sa isipan ko. I always give him the benefit of the doubt.

“Anong klaseng bagay?” Napayuko ako nang bahagya. “Baril.” “Pakikipaglaban.” “Parang… trained ako.” Hindi agad siya nagsalita. At doon ako lalo kinabahan. “Daddy?” Huminga siya nang malalim bago nagsalita. “May mga trauma na hindi agad nawawala, hija.” Napatingin ako sa kanya. “Kapag may matinding nangyari sa isang tao… minsan hindi alaala ang unang bumabalik.”

Habang siya ay nakatitig lang ng diretso saakin. Ayon sa nabasa ko. Kahit na hindi nagsasalita ang mga taong na-trauma naririnig pa rin nila ang mga sinasabi natin. Kaya kahit hindi siya kumibo magsasalita lang ako at kakausapin siya nang normal. "Diyaan ka lang ha sir ha? Aalisin ko lang ang mga bubog sa sahig baka maapakan mo kasi"

Gusto kong sumagot ngunit parang na blangko ang aking utak kaya’t naiwan na lamang akong nakatulala sa kaniya. “Hindi ko man sinasadyang itulak ka palayo ngunit….nandito na ako Anjelouv. Ako mismo ang lalapit sayo at pilit na ipagsisikan ang sarili ko hanggang sa tuluyan mo na akong tanggapin tulad ng dati..” kaniyang pagpapatuloy gamit ang namumungay na mga mata. “ Hindi ako kailanman naging masaya sa iba. Wala akong naramdam na mas hihigit pa sa nararamdaman ko sa iyo, Anjelouv.” I realized how powerful words are. It can easily destroy our lives or magically healed up our deepest wounds. It can also trigger our traumas or buried our traumatizing memories. All of these may happen by simply