Mental Trauma Quotes Novels & Stories

"Wala ako... wala kami sa alaala niya." Hinaplos ni Mama ang likod ko upang bigyan ako ng lakas. "Hindi madali ang pinagdadaanan mo ngayon, Astrid. Pero tandaan mo, ang isip ng tao ay pwedeng mapagod, pwedeng magtago, at pwedeng makalimot dulot ng matinding trauma." Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan niya bago nagpatuloy. "Pero ang puso? Ang puso ay may sariling memorya na hindi kayang burahin ng kahit anong medikal na kondisyon."

Luke stated before wiping his tears. "Alam mo naman yung trauma niya noon pa man 'di ba? Nagpapanggap tayong walang alam na kumukunsulta siya sa psychiatrist matapos mawala ng mama niya at ngayon ito naman?" Luke's lips parted from pain. "This woman deserves everything she wants, hindi ko maintindihan kung bakit siya nagsusuffer? What did she do wrong Zai?" Hindi nakapagsalita si Zai at nasapo ang mukha niya sa parte ng mata ng maluha.

“Can’t. Everytime I close my eyes, I still see her face — Lucid, Vicky, all of it. Parang kahit tapos na, may natira pa rin.” Lumapit si Billie, huminto sa likod niya. Tila nag-aalangan muna, bago marahang ipinatong ang kamay sa balikat niya. Mainit. Mabigat. Totoo. “She’s gone, Mariel. You saw me shut it down. It’s over.” “Maybe,” sagot niya, mahina. “But trauma doesn’t end when the fight ends. It stays… like a ghost.”

Tinulungan niya akong kumalma. "Inhale, exhale..." Mahinahon niyang utos sa akin. Sinunod ko at nakatulong itong kumalma ako. "Don't stress yourself. You need to relax your mind, okay?" Aniya sa masuyong boses." I know it's hard but we'll go through it Tart. You are strong Baby, you are." Am I really strong? If I am then why I am suffering like this? Everyday is a struggle. Everyday I am reliving the pain. I remember the torture, the trauma.

Ngayon ay hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha sa pisngi ko. Hinuli niya ang kamay ko at marahang hinalikan. Napangiti ako habang ginagawa niya iyon. My heart melts. I really love this man! "Is it okay with you?" he asked. "Yes..." sabi ko sabay tango. This trauma is valid. Even if other people have experienced worse. Even if someone else who went through the same experience doesn't feel debilitated by it. Even if it could have been avoided. Even if it happened a long time ago. Even if no one knows.

Dahil kung may mahala man sa isang tao ay Yun ay ang malusog na pangangatawan at katatagan ng isip at tulad ng sinabi ko kay,Lenlen "Aanhin mo ang maraming medalya kung sa mental din ang bagsak mo." Cause having a mental breakdown it's not a good for someone mental health dahil pwede kang maka gawa ng bagay bagay na hindi mo na mapag sisisihan dahil huli na... Mas maganda kung may taong pag sasabihan o nakakausap ka.. someone who can be your 911 anytime, anywhere.

Sa coffee table ay may nakabukas na librong hindi legal—isang libro tungkol sa neuroscience of trauma and trust. Kinuha niya ang cellphone, binuksan ang notes app, at nagsimulang mag-type. Draft: For Cesca (unsent) "Remember when you said you felt small during your first week? I wanted to tell you, you were the brightest in the room. But I was too proud to admit that I noticed. You taught me how to be softer without being weak. You made silence feel like a conversation."

Itinakip ko ang kamay ko sa bibig para pigilan ang malakas kong hikbi. You can't fix everything between us. Gideon, If I myself wasn't fixed. You can't turn back time. I lost everything. I lost everything, including my trust and feelings. I don't know how to get it back because I also lost myself. Hindi madaling magpatawad. Yung puso ko nagsusumigaw na paniwalaan at patawarin kita dahil alam kong hanggang ngayon, isang salita mo lang, bumibigay ako. Pero paano kita papatawarin agad kung malaking trauma ang naibigay saakin ng nakaraan? I was not selfish nor self-centered. My decisions always include my past. I lost everything.

“Alam mo, kung ransom to, wala kang mapapala. Wala akong mayamang kamag anak. Ang meron lang ako ay utang sa tindahan at trauma” Tumingin siya sa daan. Diretso. Walang emosyon. “Kung serial killer ka, sana sabihin mo na. Para makapaghanda ako mentally” Wala pa rin. Napabuntong hininga ako. “Grabe ka naman. Kahit konting reassurance lang. Sabihin mo man lang na hindi mo ako papatayin ngayong gabi” Tumigil ang kotse.

He was traumatized. “Kaya hangga’t maaari, tell me everything you feel. Tell me kung may nararamdaman kang kakaiba sa katawan mo. Dahil hindi ko na kakayanin pa kapag ikaw ang nawala sa akin, Mhia. Hindi na. . .” His eyes became cloudy. Agad naman niya itong niyakap.