Novelas y relatos de Mentally Drained Quotes

May meeting pa ako bukas kaya kailangan ko ng lakas. Nag-text ako sa Mother ni Maddy kung pwede akong dumalaw, gusto ko sanang makita si Maddy para magkaroon ako ng lakas. I feel so drained, my whole day is just work. Wala man lang masayang nangyare. Hindi rin naman nagre-reply si Maddy sa mga text ko. "What a tiring day..." Tumayo ako at inayos ang laptop ko sa laptop bag.

I need a damn place where I can have a peace of mind. Everyday is tiring. Unti-unti akong nawawalan ng ganang makipag-usap sa kahit kanino. Ang interes ko sa ilang bagay ay naglalaho na rin. I feel like I’m losing everything again, even myself. I’m wasting my time just by laying in bed, cry at night, feed my mind with unhealthy thoughts, doing absolutely nothing until I fell asleep.

"Stupid! What I mean is! You shouldn't be here! Trash, don't eat it!" "Sa pagkakaalam ko ang basura hindi humihinga, pero naamo'y sa hininga—parang 'yong sa 'yo, amoy bulok na." Nakarinig ako ng tawanan na mas kinapula ng mukha niya. I may be a nerd, but like I told you—I'm not the typical one. And right now, with barely any sleep, my patience is running dangerously thin. Add to that what I just heard about Draven, and it's a recipe for disaster. My irritation is bubbling under the surface, ready to spill over at any moment.

Her lips curled into a slow, sly smile. “Na-stress ka yata. Relax ka lang, Drake. Hindi ko sinasadya na sirain ang araw mo kahit madali namang gawin kasi lagi kang miserable,” she shot back, stepping closer, amusement dancing in her eyes. “Alam mo, kung mukha akong takas sa mental, ikaw naman ay mukhang isang sumpungin na scarecrow na inabandona sa bukid.” “What the hell?!” I snapped, springing to my feet.

Mga bagay na pwede niyang dalhin. Sunod-sunod na paghikbi ang kumawala sa kaniyang labi dahil sa kagustuhan na pigilan ang pagbuhos ng kaniyang luha. Hanggang sa wala na siyang magawa kung hindi ang tumigil na lamang at tingnan ang maletang malapit ng mapuno. She's emotionally and mentally drained. She needs to breathe. She needs to rest. Muli niyang pinuno ang maleta. Mabagal na ang kaniyang pagkilos at unti-unti ng natutuyo ang kaniyang luha.

Para marelax ko rin ang utak ko. Sawang-sawa na ako sa ganong panaginip. Hindi ko alam kung paano ko mapipigilan yon. Desidido na talaga ako. I won't waste more time. Hindi ko alam kung anong trip ni Adrian but he's always at my company this past few days. Sometimes he'll tell inpostant things to me but most of the time is just to tease and make me in a bad mood. And this guy is teally good at irritating people.

Parang sa isang iglap ay nawala ang gana ko sa lahat. Sinusubukan naman akong kausapin ni Dwight about this things. Kung ano'ng nangyayari sa 'kin. Kung bakit ako nagkakaganito. Kung may problema ba ako o wala, ngunit hindi pa ako handa upang kausapin siya. Masyado pang marami ang bumabagabag sa 'king isipan, at hindi ko na pa ito kayang dalhin 'pag dumagdag pa siya. Feeling ko rin anytime ay mababaliw na ako. Mukhang sa mental na ang bagsak ko anumang araw simula ngayon 'pag nagpatuloy-tuloy ito.

“Kahit ilang beses ko pang ulit-ulitin na nagawa ko ang mga iyon at nagtagumpay ako kahit wala kaming pera, hindi nila maiintindihan kasi hindi nila kailanman naranasang mamuhunan sa mga pangarap nila at kakayahang magsikap. They have everything while I have nothing but only my dreams.” He just nodded and didn’t speak. I know he was just giving me time to let out everything. I will not waste that chance then. Humarap ulit ako sa dinadaanan namin. I am so, so tired of the elites invalidating successes that weren’t gotten from wealth nor connections but instead from diligence and persistence.

Hindi ko maunawaan ang mood ng babaeng ito parang nahanginan ata ang utak ang lakas ng trip. "Naulanan ka lang kaya ka siguro nagkatrangkaso, tubig lang katapat n'yan prof o baka naman kasi alak na naman ang iniinom mo imbis na gamot." Naupo itong muli sa kama ko habang sinasabi iyon. "Sermon ba 'yan?" tanong ko rito. "Payong kaibigan lang haha." "Puro ka kalukuhan, tsk." "Matulog ka na prof, uuwi na lang ako mayamaya pag na bored ako rito sa kwarto mo na parang library na sa dami ng aklat."

“Because if you look at me like that again, Leah… I won’t be able to focus at all.” At doon, doon tuluyang nag-shutdown ang utak ko. Because how dare he say that casually? Like ako ang problema? Ako ang distraction? Ako ang dahilan kung bakit siya mahihirapang magtrabaho samantalang ako ang parang mawawalan ng consciousness any minute now? Rafael Solano is going to drive me insane. Ngunit hindi na ako nakapagsalita pa. Because right then—