Romans & histoires Mentally Drained Quotes

Nang marating namin ang highway at medyo matraffic na ay hindi ko na sila nasundan pa. Naiinis na hinampas ko ang manubela. "Damn it! Jerk!" asik ko. "Bakit ba palaging ako na lang ang mali?! Bakit?" himutok ko pa. Huminto muna ako sa isang coffee shop. Kailangan ko ng kape pampagising ng sistema kong drain na drain sa ganito kaagad. Wala pang tanghali pero pakiramdam ko wala na akong lakas pa para tapusin ang araw na ito.

Makalipas ang ilang oras ng walang tigil na pag-iisip, paikot-ikot na reklamo, at mental breakdown ni Drickson, hindi na niya namalayang bumigat ang talukap ng mata niya. Tulog. Bagsak. “Tantananan… tantananan…” Napamulat ang mga mata niya. At agad siyang napamura sa loob-loob niya.

We are just acting like adults who are strong and brave, but really want to tell someone sometimes we’re also afraid and tired. “Please don’t take my non-responding days offensive. I happen to get drained too easily these days, and I need longer days to recharge. Please know that I’m still your girl.” “It’s fine, I understand. But if you ever get tired again, try to lean on me, who knows I might help you recharge.” Niyakap niya ako at sinuklay-suklay ang likod ng aking buhok. Naramdaman ko na lang ang paghalik niya sa buhok ko.

“Ang sabi ni Luke ay hindi ka raw kumakain nang maayos---” “Hindi na ako bata para pagsabihan mo, Hendrick. I will eat if I want to,” aniya saka lumingon dito. “Kung dahil sa nagawa ko kaya mo pinapabayaan ang sarili mo, please don’t.” “It’s not just about you,” mariin niyang sabi. “It’s about everything that’s happening to me, Hendrick. I feel so drain. I feel like I’m starting to lose my sanity. N-Nakakapagod.”

sagot ko, kahit halata sa boses ko na hindi. “Fine?” Tinaas niya kilay niya. “You collapsed, Drake. As in collapsed. Who even forgets to eat for two days?” “People with too much on their mind,” sagot ko sabay ngiti, trying to lighten the mood. Pero hindi siya natawa. Tumahimik siya saglit. Then she said, “You’re not a robot, you know.” “Could’ve fooled me,” biro ko ulit, pero wala ring tawa.

Masuyo niyang pinisil ang aking kamay para bigyan ako ng lakas. "But I'm so tired not physically but mentally. I'm mentally drained," Mahina kong sumbong sa kaniya. "You already know why I am here. I'm really sorry, Edraly." Hindi niya sinabi nang direkta ang dahilan ngunit alam ko na naman. I'm suffering again.... from depression. Heto na naman ako sa mundong iniiwas iwasan ko. "I know, Doc," Tipid na sabi ko sa mahinang tinig.

Sumagot si Alex, “Huwag kang sobrang mag-isip.” Umiling si Zendaya. “Hindi ako sobrang nag-iisip. Pakiramdam ko, tayo talaga ang halimbawa ng kasabihang ‘tamang tao sa maling panahon.” Habang nagsasalita siya, hindi niya sinasadyang magpalabas ng malakas na daloy ng mental power, na siyang pumupuno sa kwarto. Natigilan si Alex, nakaramdam siya ng matinding pagkasawi ng puso. Para siyang nawalan ng mahal sa buhay dahil sa kamatayan.

Page Nineteen. —————————— Hindi ko inaasahan na aabot ako sa puntong mental blocked. Iyong alam mo naman mga gagawin mo pero parang hindi? Iyong sa sobrang dami mong iniisip at sa dami mong gagawin nag end up ka na lang sa pagkakatulala and asking yourself kung ano mga gagawin mo. Ganoon. Ganoon na ganoon ang nararamdaman ko ngayon. Tambak ang school projects, paperworks, SSC obligation, exam, story deadlines. These are all killing me inside! Shucks1 Bakit kasi kailangan pa natin mag-aral? Tumigil na lang kaya ako sa pag-aaral tapos tanggapin ko na nang tuluyan ang offer na permanent job ng EasyWrite? Kikita naman ako ng malaki dun maliban pa sa kinikit ko sa bawa libro na nirerelease ng Eas

Pero dito, buhay mo na parang buhay rin nila at pakikialaman ka, they're suggesting you to do this, to do that, and it really irritates me. Paulit-ulit ka tatanungin kung bakit ganito, bakit ganiyan, bakit wala ka pa rin nito ang tanda mo na. Bigla akong na-stress sa buhay ko bigla. Hindi nga ako nag-ba-bar noon, ngayon napapasama na dahil kailangan ayoko naman masabihan ako ng kill joy mga dumuho pa man din. "Wala naman, may patient lang akong iniisip," sagot ko and I drink on my glass of cocktail.

There is static in my head once more, the side effect of this constant fear, constant stress I live with. It's exhausting. When you lose yourself trying to please others nothing about it is easy. It's exhausting to be the bigger person. It's exhausting caring about people as much as you do. It's exhausting staying up late overthinking every mistake wishing you could just make it right. The problem is that I think too much about people, who care too little. "Sssh. It won't happen. I will never get tired of you. Stop crying please. Wala ako dyan para yakapin ka." I'm trembling. I can't stop myself.