Message For Departed Loved Ones Mga Nobela at Kwento

"Ako ang nag-asikaso kung saan inilibing noon si Thria. Pina-cremate ko ang labi niya at hinimlay siya sa isang old cemetery sa mismong probinsya, m-malapit sa bahay ampunan kung saan sila noon tumira. I remember before that, that was her wish. Nagalit pa ako noon dahil madalas niyang sabihin na kapag namatay siya, gusto niya sa lugar na malapit sa bahay ampunan. Sa lugar kung saan nagsimula ang lahat ng saya at pangarap nila ni Thessa." "Ipinaalam ko rin 'to sa 'yo, Thessa, pero hindi ka nakarating noon dahil ang alam ko ay nasa ibang bansa ka. H-hindi ko alam kung nabasa mo ang mensahe ko na wala na ang kapatid mo." Doon naman sumagot ang mommy sa kalagitnaan ng pag-iyak niya. Hindi na rin

May isang maliit na detalye akong gustong idagdag sa entrance—isang wall kung saan pwedeng mag-iwan ng mga mensahe ang mga magulang para sa kanilang mga anak. Nag-vibrate ang phone ko. Isang message mula sa isang unknown number, pero alam ko kung kanino galing base sa paraan ng pagsasalita nito. "I saw the news. The clinic looks beautiful. I'm sorry for everything, Hera. I'm happy you finally found your voice. I won't bother you anymore. Good luck tomorrow."

Halos magulat naman ako nang may makita akong isang boquet ng red roses sa dulo ng kama kaya kunot noo kong nilapitan 'yon. Hindi pa tuluyang gising ang diwa ko nang abutin ko ang bulaklak at nang may makita akong message card doon ay pilit kong iminulat ang dalawa kong mata para mabasa nang maayos ang nakasulat. "Good morning! I'll be leaving early today and I didn't bother to wake you up. I'll see you at the office later. I love you!"

Bawat pagtatapos ng videong pinanuod ay ang pag-inom niya ng wine na inorder sa VIP lounge ng hotel na pinuntahan niya. *Merry Christmas Bella! You know how much Kuya loves you. I'll pick you up tomorrow, kuya will bring you anywhere you want.* Mensahe ni Gab sa kapatid. May iilan pang mensahe na nag pop up sa notification niya but what made her world stop spinning for a second is when her mom sent her a message request and left a chat. *My baby, Merry Christmas! Mommy loves you so much. I know hindi mo parin ako napapatawad, I just hope that you'll be able to read this message. I love you anak.* A message from Amanda.

Baka kung ano ang masabi ko. I miss you, Mom and Dad. I don't know how long I will be able to hold it together without you here to support me. I don't know who I can lean on when I'm feeling lonely. I know that you are always with me in spirit, and I can feel your love even from miles away. I am so grateful for all the memories we have shared, and I will always carry them close to my heart. You both mean the world to me and I will never forget all that you have done for me. I just want you to know that you are both loved and missed. ***

I know I am allowed to feel this pain. Naalala ko bigla ang minsan kong narinig sa sermon ng isang pari sa kabilang parokya. "You're allowed to feel the pain when you leave someone you love, you're allowed to feel the pain of saying goodbye to your family, your friends or your loved ones when you decide to leave them and go somewhere else. You're allowed to feel the pain of loss and you're allowed to miss them but that doesn't mean you're wrong. That doesn't mean you made a wrong decision and that definitely doesn't mean that you should change your mind. Sometimes pain and grief are just parts of your journey, they're parts of your growth but that doesn't mean that you should change your pat

napanguso ni Javier at sumama ang tingin sa kaibigan. “Kahit kailan talaga napaka seryoso mo sa buhay, chill bro maaga kang tatanda niyan eh!” sabay tawa nito. Nakikinig lang ako sa kanilang dalawa habang binabasa ang message ng kung sino. From: Unknown Number ‘I missed you! I’m back babe!’ Napaisip ako at kapagkuwan ay napasinghap sa sunod na mensahe nito. From: Unknown Number

He was waiting for her to be ready before he leave her forever. Kaya hinaplos niya ang kamay nito. Inayos ang pagkakahiga nito sa balikat niya. "I know, and I'm grateful for every day, every moment. Kahit ilang taon lang ang ibinigay sa atin, I'm still grateful, babe. Kasi kahit papaano naranasan kong mahalin mo, ang alagaan mo. Hindi ako nangsisisi na nangyari sa ‘kin ang aksidenteng iyon dahil doon natagpuan mo ako, natagpuan ko ang lalaking magpaparanas sa akin nang kakaibang pagmamahal.” Suminghot siya at hinayaan ang luhang patuloy sa pagtulo sa kanyang mukha. Marahan siyang ngumiti. “But now, my love, it's time for you to find peace. Don't hold on for me. It's okay to let go."

"No! Kailangan mong kayanin Rain! Nakalimutan mo na ba agad ang sinabi ko? Wala akong binibigyan ng permiso kahit isa sa inyo na mamatay. Hindi ka pwedeng mamata-" "I-i'm sorry west, P-please t-take care of y-yourself. D-don't forget that even though I am d-dead I'll always be there to watch and p-protect you. I-i'm sorry if I need to f-follow Z-zack. I-i love you e-everyone. G-goodbye..." Suminghap si Rain ng hangin sa huling pagkakataon. Tumulo ang luha mula sa mga mata nito bago iyon unti-unting magsara.

Pero nang mabasa ko ang huling linya, tila may kumurot sa puso ko: “When I thought this love would never end… but if this love’s not ours to have, I’ll let it go with your goodbye.” “Nick…” mahina kong sambit, ramdam ang bigat ng lungkot. Biglang pumasok ang isang voice message. Nanlaki ang mata ko. Pinakinggan ko agad. Rinig ko ang kalasingan sa boses niya pero imbes na mainis, hindi ko napigilan ang mapangiti. “Ang ganda pa rin ng boses ng mokong,” natatawa kong sabi. Maya-maya, isang shared location naman ang natanggap ko.