Message In A Bottle Message Novels & Stories

Isang simpleng notification na message mula kay Tristan. Sandali akong natigilan bago ko binuksan ang message niya. Akala ko para sa akin ang message, ngunit hindi pala. *Message* "Sabihin mo kay Lola, babalik ako minsan para dalawin siya. Kapag may time ako." Walang emoji na madalas niyang ginagawa noon. Wala ring dagdag na salita iyon lang ang sinabi. Napangiti ako nang mapakla. Magre-reply lang ako ng maikli.

Nabigla siya nang may matangap siyang message kay Dylan. Take care. Ang bobo talaga niya, dalawang salita lang parang lumundag na ang puso niya, matagal niyang minasdan ang message na iyon mula kay Dylan, at pagkaraa'y nireplyan. Thank you. Ibinalibag niya ang pagod na pagod na katawan sa kanyang malambot na kama, hindi na niya namalayan na iginupo na siya ng antok.

biglang bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa mensaheng nabasa ko. Ezekiel Hudson. “Babe! I’m drunk! Nandito ako sa bar, kunin mo ako dito!” Ayun sa nilalaman ng message niya. Nanlaki agad ang mga mata ko habang paulit-ulit na binabasa ang mensahe niya, tila ba hindi makapaniwala ang isip ko sa nakikita. Kahit ilang beses ko pa itong basahin ay ganoon pa rin ang nakasulat.

May nag-appear na text message pero hindi ko nabasa dahil mabilis ko lang 'yong sinulyapan. Kailangan kong mag-focus para sa ilalabas naming Christmas collections. Nang matapos ang meeting na nagtagal ng kalahating oras, lumabas ako ng conference room at tinignan ang phone ko. Si Mr. Rhoden. He messaged me kung na-receive ko na raw ba ang sorry niya. "Na-receive? What the hell is he talking about?" I wonder to myself. Pumasok ako sa office at naabutan doon ang secretary kong si Ely na kalalapag lang ng malaking bouquet of red roses.

“Oh, finally!” Mabilis siyang tumayo at halos tumakbo papunta sa terminal. Kumislap ang maliit na icon na hugis sobre sa screen, menu number zero. Ang tanging paraan para makausap si Jaxen. May limitasyon ang haba ng mensahe sa system, kaya hindi niya kayang ipaliwanag ang lahat sa pamamagitan lang ng sulat. Hindi sapat ang mga salita kung hindi niya ito masasabi nang harapan.

Pinunasan niya ang kaniyang isang kamay para lang makasagot. Nang mabasa ang kaniyang huling chat, napatingin si Ahmed sa sariling katawan na basa pa ng mga patak ng tubig. Nanatili siyang tahimik ng ilang segundo, bagay na hindi niya kadalasang ginagawa. Eksakto namang may dumating na voice message. Pinindot ito ni Ahmed at agad na umalingawngaw ang isang pamilyar, matamis, at tila naglalambing na boses.

Magulo ang pagkakatype nito ngunit naiintindihan niya ang ibig sabihin. Ang pinakahuling text message na galing dito ay maayos na; ‘This is Rozen. Vioxx is very drunk and doesn’t know what he’s doing and saying. Ignore everything he said. Ide-delete ko para hindi na siya mamroblema. Goodluck on your journey, Miss Coralde. Good day!’

In an empty conference room. With the weight of everything pressing down. She won't give up. Umupo ako. Heavily. Put my head in my hands. What am I doing? My phone buzzed. Maya. “Salamat ulit. For today. For everything. I know you said not to give it meaning, pero—pero it meant something to me.” I stared at the message. Respond. Just—just respond normally. “See you tomorrow. 2 PM.” Professional. Distant.

Agad kong binuksan ang message. “Hi, Everisha! Thank you for the invitation. I’d love to attend your event. You don’t have to pay me anything, but I have one request: please provide security for me. I just want to make sure everything runs smoothly in case people get too excited. Let me know if that’s okay!”

ngiti ko bago kitlin ang buhay nito. Ito ang totoong ako. Ang mensahero. Trabahong miski ako'y gusto ko ng kalimutan pero hindi maaari. Sabihin na natin na ibinenta ko na amg kaluluwa ko sa mga demonyo. Para iparating sa mga sumusuway sa batas ng mga Takego na wala silang ligtas. At may mata sila sa lahat mg oras. Iniwan ko sa mga katawan ng mga ito ang card na may nakalagay na "The Messenger" bago umalis sa lugar na iyon. Walang nakakaalam at walang mga suspisyon. ~~~~~~~