Mga Tauhan Sa Ang Ama Mga Nobela at Kwento

Tahimik niya akong pinapakalma. “Napapagod na po ako,” mahina kong dagdag. “Ubos na ubos na ako sa inyo. Hinarap ninyo lang ako noong may kailangan kayo, pero noong ako ang may suliranin, ni isa sa inyo ay hindi man lang ako naisipang bisitahin.” “Sumpain kang bata ka!” sigaw ni Ama. “Nagsisisi akong pinalaki kita! Sana pinalayas na lang kita noon pa! Mas mabuti pa si Bella…”

Kailangan niyang sanayin ang kambal sa simpling pamumuhay. Sa kabilang gilid ng kuwarto, tahimik na nakaupo ang kaniyang ama sa lumang silya. Nakayuko ito, nakatitig sa mga apo sa matinding lungkot at pagninilay. Nanlulumo ang kaniyang mukha habang naririnig ang paghahanap ng mga apo sa mga kaginhawahang hindi niya maibigay. "Pasensya ka na, anak...kung hindi lang ako naging pabaya at mahina noong mga nakaraang taon... hindi sana kayo naghihirap nang ganito ng mga bata."

Hindi ko na kayang pigilan pa ang mga luha ko. --- FLASHBACK --- Naalala ko kasi nang napag-usapan namin ito ni Mama Emma noon, na darating at darating din ang araw na kailangan nang malaman ng mga anak ko, hindi lang ng mga tao sa paligid ko, kundi pati na nila ang tunay nilang ama. Ayaw ni Mama na lumaki sila na may kulang sa pagkatao nila. Kaya nga, kahit ang apelyido ni Miguel, hindi ko ipinagkait sa kanila.

Palinga-linga sa paligid. "Y-yeah, ano pong meron?" utal at kabadong tanong ko. Nagkatinginan ang mga ito. Napakapit ako sa may gilid ng pinto! Iba na kasi ang nagpaparamdam sa akin sa nakikita ko sa kanilang mga mata! "Ma'am, inatake po sa puso ang ama niyo. Pinapasundo po kayo sa amin ng ina niyo sa probinsya," anito na ikinanigas ko!

tanong ni Ama "Nais ko lamang tanggaling ito Ama"sagot ko naman at umupo sa hapag-kainan. Naging tahimik lang kami ni ama habang kumakain ng bigla akong nkaramdam ng prisensyang katulad kagabi. "Magandang umaga bati ng Reyna na ngayo'y nakaupo sa tabi ni Ama. Nagtataka ako kung bakit ganoong prisensya ang naramdaman ko habang palapit siya sa amin. Tulad ng maramdaman ko kagabi.

_____ ALQUIZA RESIDENT "Ano, anong ibig mong sabihin? Sandali hindi ko maintindihan paanong mangyayari 'yun, hindi ba kasasabi mo lang namatay na ang inyong ama?" Nagtatakang saad ni Joaquin na labis ring naguguluhan sa sitwasyon. "Hindi siya ang aking ama! Pero lumaki kami na iisa lang ang kinikilalang Ama." Wika ni Amara. "Kung ganu'n magkaiba kayo ng Ama? A-alam ba ni Angela na magkaiba kayo ng Ama?" Muling tanong ni Joaquin.

“Nagdagdag pala ako ng tauhan para bantayan ka Anak.” “Mommy, hindi ko naman po kailangan ng maraming tauhan.” “Anak, hayaan mo nalang kami ng daddy mo. Alam mo naman kung gaano kasama ang mga taong ‘yon.” Wika sa kanya ng kanyang ina. “Alam ko po ‘yon Mommy, pero alam niyo po bang nagkakagulo na sila ngayon..” Ngiting wika niya. “Talaga Abby?” Tuwang wika sa kanya ng kanyang ina.

Ne hindi man lang siya nagkaroon ng pagkakataon na bantayan ang lamay ng kaniyang Ina. Ngayon nasa private cementery sila, naghihintay ng hudyat ng Padre. Konti lang silang nandoon. Ang dalawang step-brother niya, Ang kaniyang step-father, si Amazi, ang tatlong maid ng bahay na umiiyak, ang family driver at ang dalawang lalaki na hindi niya matandaan ang mukha kung saan niya ang mga ito nakita. "Ang buhay ng tao ay parang isang usok lang..."

Si Andeng Bigla kong naramdaman ang pagtaas ng aking katawan .Alam ko ,Ama iyon ni Andeng .Bago muling maubos ang lakas ko ay muli kong nakita ang aking mga magulang. Walang ngiti sa kanilang labi .Walang saya sa kanilang mukha.Tanging balot lang sila sa pulang likido ,na tinatawag na dugo. "Ama sila Tita Rosa pa at Tito Arman -"

Gulat siyang napatingin sa kanyang ama, dahil sa sinabi nito. "Alam niyo Dad?" Taka na tanong niya, habang malawak itong napangiti sa kanya. "Oo naman, ama mo ako, kaya alam ko kung ano ang mga binabalak ninyo." Ngiting wika nito, habang nailing siya rito. "Tinanong niyo ba ang mga tauhan ko?" Lalong napangiti ang kanyang ama, dahil sa kanyang sinabi.