Mga Tauhan Sa Ang Ama Mga Nobela at Kwento

Dalawang Linggo Mas Maaga Ang kalusugan ng aking ama ay mabilis na humina, at halos lahat ng kanyang mga araw ay nakakulong sa kanyang kama. Bumisita si Pia, at naalala ko kung paano nagliwanag ang kanyang mga mata nang pumasok siya sa silid. "Pia," mahinang sabi nito sabay abot ng kamay sa kanya. "Halika maupo ka sa akin."

Nasa tabi niya si Mama may hawak na pamaypay. Gusto kong matawa nang maalala ang sinabi niya noong isang araw, na susunod ay baka dito na niya ako sunduin. “Mauna na kami sa labas, Angel. Masyadong mainit rito,” paalam ni Mama. Masama kasi sa kaniya ang mainitan. Sumunod sa kaniya si Fatima at Tisoy. “Oh, ano? saan naman kita susunduin bukas o kaya sa makawala?” biro ni Angel habang binubuksan ng isang pulis na kasama niya ang selda kung nasaan ako.

pagalit nitong wika. “Tskkk… whatever!,” tumaas ang dalawang kamay ko bilang pagsuko. “Huwag kang mag-alala hindi naman bubuntot ang mga tauhan ko sa iyo, they will be around watching over you. May tinalaga na rin akong magbabantay sa mommy at tita mo sa Casa Maria,” nakangiti na nitong turan. “Whoaah… what can I say, you are the best bro, maybe we deserve a drinking spree right now!,” untag ko sa kanyang pabiro.

Hindi naman maaaring maging tauhan din siya ni, Anderson. "Call them all. Then, clear the area." Malamig naman na sagot ni, Anderson. "Son, what is happening? Ang gulo. Tell me, anong nangyayari?" Naguguluhan na boses naman ni, Tita. "Mom, we need to go. Sa likod po tayo dadaan. And guys, you know what you need to do. Protect us!" "Okay bro, we already know that. Come on, lumakad na kayo. Nandito din naman ang ibang mga tauhan natin, kaya bilisan niyo dali....."

Yung mga taong nandito naman ay naka ngiti at mga naiiyak na rin at panay lang ang tango ng mga ito bilang pag sangayon sa sinabi ng aking Ina daw. Maya lang ay isa isa ng nag pakilala ang mga ito at nalaman ko na mga kapatid ko pala sila. Sabagay ay halos mag kamukha naman ang mga ito. At ako ay hindi ko pa nakikita kung ano ang aking itsura. Tapos yung medyo may edad na ay mga magulang ng aking Mama Alex daw na wala pa ngayon at pauwe pa lang. Nasa company daw kasi ito.

Habang tumagal kasi kuryoso siya lalo na't hindi nila ito sabihin kay Amara. Dumating ang mommy at daddy nila, dala ang mga pagkain nila ngayon sa breakfast. Kumain lang si Amara, si Amadeus naman panay tingin sa kanyang kakambal na nagtatampo, ang daddy at mommy nila nag-uusap lang, hindi napansin ang malungkot na aura ni Amara.

Humugot nang isang malalim na paghinga para kumuha ng lakas ng loob para sagutin ang tawag. “Dad.” “Come home, we need to talk.” Matapos iyon sabihin ng kanyang ama ay nawala na ito sa linya. Ilang saglit lamang iyon ngunit binalot ng labis na kaba ang kanyang katawan nang sandaling iyon. Hindi niya pa man sila magkaharap, ngunit ganoon na lamang ang epekto ng presensya ng kanyang ama paano na lamang kung kaharap niya na ito. Ngunit ang isa pang bumabagabag sa kay Maeve ay kung ano ang dahilan ng kanyang ama kung bakit gusto siya nitong kausapin. Aaminin niyang nakaramdam siya ng tuwa nang sabihin nitong umuwi siya nito, ngunit kasabay din nito ang kaba dahil sa huli nitong sinabi.

Anito na may halong pag tatampo. Biglang sumakit ang ulo ko sh*t what happen to my head damn ang sakit, nakapikit ako habang hawak ang ulo ko. Naririnig kong nag aalala na sila mommy and daddy pati na din sila mama at papa. Bigla nalang nakita ko sa nakaraan ang isang maliit na Malia kasama ang mommy at daddy nya na masaya Habang palabas ng simbahan. Mukang kagagaling lang nila sa simbahan.

“Sa Catbalogan Samar. May bahay kami roon. May tao naman kami roon hindi ka nahihirapan at may kasama ka. Mag-asawang katiwala at mayroon din dalawang kasambahay. Kung maiibigan mo roon manirahan, ihahatid kita. Bahay iyon ng Mama namin. Naalala mo noon sabi ko sa ‘yo may naalala akong kamukha mo. Kamukha mo ang Mama namin. Umuwi kasi ako dahil death anniversary dumalaw ako sa puntod niya." “Opo, ang galing nga po sabagay Tita, marami naman magkakamukhang tao hindi magkaano-ano," saad ko na lang sa kaniya. “Tama rin naman kaya hindi rin ako masyadong nagtataka ng maalala kita sa Mama, dahil nga marami rin magkakahawig na tao." "Kaya nga po eh," ngiti ko na lang sa kaniya kasi ito na naman pi

sagot ko Kaagad namang pinunasan ni Mama Amor ang kanyang luha at nakangiti akong hinawakan sa kamay. "Mika, salamat! Simula noong dumating ka sa buhay ko, doon ko din tuluyang naramdaman ang magkaroon ng isang tunay na pamilya." naluluha niyang wika Hindi ko naman mapigilan ang pakatitigan si Mama Amor Actually, hindi siya matandang dalaga. Nagkaroon siya ng asawa pero maagang namatay dahil sa isang aksidente. AT simula noon, hindi na ulit nagtangka pang umibig itong si Mama Amor.