Novel & Cerita Mi Ultimo Adiós Poem

Napakabigat ng dibdib ko habang tinitingnan ko si Adrian— ang taong minsang pinaniwalaan ko… minsan kong minahal… minsan kong pinaglaban. Pero ngayon, iba na ang mundo namin. Huminga ako nang malalim, pilit pinatatag ang boses ko. "I'm sorry, Adrian. Maybe ito na ang huling beses na makikita mo ako." Nakita ko kung paano nanlaki ang mga mata niya, kung paano nagsimulang manginig ang labi niya na para bang may gumuho sa loob niya.

But now we're standing face to face Isn't this world a crazy place? Just when I thought our chance had passed You go and save the best for last Sometimes the very thing you're looking for Is the one thing you can't see Sometimes the snow comes down in June Sometimes the sun goes 'round the moon Just when I thought our chance had passed You go and save the best for last You went and saved the best for last. Si Bianca ang tumapos sa panghuling stanza's ng kanta. Narating n'ya rin sa wakas ang altar at mukhang nabunotan naman ng tinik ang kanyang naiinip na asawa.

hindi ko alam kung bakit ko nabigkas ang huling salitang iyon Nakatalikod kami sa isat isa pero alam kong nakikinig siya saakin "Mahal kita Aden" mahina kong bulong at humarap sa kaniya perp huli na ang lahat Tuluyan niyang binuksan ang pintuan at lumabas Bumagsak ako sa sahig at humikbi, parang naging madilim ang paligid at parang nag-iisa lang ako. Imahe ng pagpunta ko sa abortion clinic ang pumasok agad sa isipan ko

‎Napangiti ako habang sinusundan siya. ‎Paglabas ko— ‎parang tumigil ang mundo. ‎Sa harap ko— ‎walang katapusang dagat. ‎Sumasayaw ang alon. ‎Sumisikat ang araw sa dulo. ‎At sa gilid— ‎naramdaman ko ang presensya niya. ‎“Dito ako pumupunta…” bulong ni Leandro, ‎“…kapag gusto kong mawala sa lahat.”

Sadness lingered in my heart. I saw the happiness in his eyes earlier ng pumasok siya sa kwarto at iyon ang gusto ko, ang makita siyang masama, ang muli kaming maging masaya–magkatabi sa pagtulog, magkasabay magbreakfast, go shopping together but why now na nandito na siya I'm pushing him away. And why? Because of my fear na malaman niya that I can't stand up … that I was dying.

I tried to fight, be strong and be survivor. He was the light in my dark world. He gave me hope. Hope that also slowly disappearing right now because he left me and he is no longer beside me. He shunned me like everyone else. The closing of my eyelids was my complete disappearance from the world. But only the name of the man I love is on my mind and heart. With my last breath I forced myself to say his name. "Theo Zenick Ares .."

Ang mga kamay kung saan nila pinaiikot sa sistemang binuo upang wasakin ang lahat. Hindi ko alam kung saan nila ako dadalhin. I just closed my eyes but words aren't showing. Only darkness. I failed. I failed to fight for our freedom. "The last word of the day is PNEUMONOULTRAMICROSCOPICSILICOVOLCANOCOCONIOSIS. " I till hear Mikey's voice. Paano na lang ito magtatapos? Paano kami makatitikim ng ilaw—ng pag-asa.

When i thought This love would never end But if this love's not ours to have I'll let it go With your goodbye Nang marinig ko ang goodbye sa lyrics ng kanta ay hindi ko alam kung kailangan ko siyang pakawalan. Ngunit hanggang kailan ko siya sasaktan kung si Dindo pa rin ang mas matimbang sa akin? Why did it have to end so soon When you said that you would never leave me

Dali-dali akong pumunta ng banyo para maligo at gumayak na. bago ko tuluyang lisanin ang silid na ito ay muli kong pinasadahan ang mukha na matagal kong hindi na makikita. Im a bit emotional at this moment. Im sorry pero hindi ko napigilanang sarili ko na sa huling pagkakataon ay hinalikan ko siya sa labi. Isang mabilis na halik. "Goodbye, third! Sana maging masaya kayo ni Shonee...."bulong ka sa kaniya. bago ko tuluyang magdesisyon na umalis na talaga ay humirit pa ako ng isang halik. Patawarin ako ng Diyos pero gusto ko lang baunin ang huling sandali na ito na mahahagkan ko ang kaniyang labi.

Mahal ko siya pero bilang kaibigan lang. “I am sorry. Don't worry this will be really the last time. Sinubukan ko lang kong wala ba talaga akong pag-asa bago ako umalis ng bansa. I am leaving the country soon and I hope the distance and time will help me to forget you.”