Novel & Cerita Misfortunes

Isang nakamamatay na sakit ang ipinaramdam ng simpleng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Ilang sandali pa'y bigla akong makaramdam ng pagsipa ng anak ko sa aking sinapupunan habang patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Oh God! I'm so sorry, my baby! I'm so sorry! I shouldn't have let you feel this kind of pain.

When I thought everything is working my way, the world would slap me that life isn't life if it just goes according to what you want. I should've predicted that there will be times that complications and problems will come along but that slipped my mind. In the end, I'm just a fool deciding hastily, and I don't have any chance but to accept every blow. "Are you just admitting your defeat right now?" Hindi makapaniwalang hayag ko. "You said it yourself, I'm just your pawn. So use me instead," he muttered.

Isang structural malfunction kumbaga. Pero kahit anong pilit ni Lauren na i-rationalize ang nangyari, naroon pa rin ang matinding inis sa dibdib niya. Kung hindi naman pala seryoso ang propesor, bakit kailangan pa nitong umabot sa ganoong klaseng paghahamon o paglalaro sa loob ng opisina? Inaamin naman niyang naging mapaghamon at mapaglaro rin siya, pero hanggang asaran at patalasan lang ng isip ang kaya niya. Hindi niya binalak na umabot sila sa isang halik. At hindi lang basta halik—dahil unang halik niya iyon. Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos.

Sarado ang mga mata niya pero halata ang sakit sa buong mukha niya. “I hate you for not trying to open your heart for me but I hate that girl more for making you miserable like this. Sisiguraduhin kong maghihirap din siya kagaya mo ngayon. Sisiguraduhin kong mararamdaman niya ang sakit na araw-araw mong dinadala. Pangako ko sa ‘yo ‘yan, Primo,” Margot promised to the sleeping Primo before she cleaned everything, dragged Primo to the sofa, covered his body with a blanket then left. And as she drives away from Primo’s house, Margot has only one thought in mind.

matigas na wika ng matanda. Nanghihinayang man ang matanda dahil, mukhang papalpak ang plano niya para sa apo niyang si Lucas, ay wala naman siyang kontrol sa pangyayari. Napabuntong hininga na lang siya, sa kawalan ng pag-asa. Mamatay na lang yata siya, ay wala pa ring balak mag-asawa ng apo niya.

Pasalamat na nga lang ako na hindi niya binawi saʼkin ang kotse at hindi niya ako pinalayas dito sa bahay namin. Kung tutuusin, ako dapat ang umalis at hindi siya dahil siya naman lahat ang nagpundar nito. Wala akong naiambag ni piso sa pagpapatayo niya nitong bahay namin. Si Mireille ang halos sumuporta sa aming dalawa habang wala akong ginawa kung hindi ang magpakasasa sa pera niya. “Ganʼyan ba talaga kapag broken, malayo ang iniisip?” rinig kong turan ni Lionel dahilan para bumalik ang isip ko sa reyalidad.

Mahigpit na hinawakan ni Roberto ang kamay ng dalaga habang sinisisi nito ang sarili. "Son it's not your fault." Ani ng ama nito pero umiling-iling si Roberto. "No dad! I should've known na pwede siyang mabuntis, sana hindi ko siya hinayaan na malapitan no Clarisse kasalanan ko ang lahat kung bakit nangyari sa'kanya ito. Walang ibang ginawa si Christelle kundi ang tulungan ako at ilapit ako sa diyos pero wala akong magawa ngayon na nahihirapan siya." Mahabang litanya ni Roberto.

Madilim ang aura ng mukha ni Tristan habang nakatitig sa manager. Mabilis na nagyuko ng ulo ang manager at salesman. Ang akala nila ay iisang tao lang ang importante doon. Malaking pagkakamali talaga ang ginawa nila dahil lang sa suhol ng isang tao. "Huwag nang mag-abala pa. They already learned from their mistakes." Inunahan na ni Jade si Tristan. Parang walang narinig si Tristan at tinanguan ang tauhan. Mabilis kumilos ang mga ito at kinuha ang dalawa.

"Okey fine. Madali naman akong kausap but don't expect na magiging maayos ang lahat." Sagot ko sa kanya. Tumango naman siya sa akin bilang pagsang-ayon. Well totoo naman na hindi ibig sabihin at pumayag na ako ay magiging maayos na ang lahat. May mga pagkakataon na talagang hindi maiiwasan ang hindi pagkakaintindihan dahil hindi sa lahat ng oras ay pareho kami ng desisyon. Gusto niyang ituloy ang engagement party. Go, walang pipigil sa kanya. Just be ready for the consequences. Huwag lang sanang aabot sa sitwasyong tatawagin akong mang-aagaw ng girlfriend niya. Baka mamaya ay sugudin na lang ako noon. She should know her place.

Ngunit ito ngayo'y itinatama ng taong gusto kong sumagot. Siguro'y may pagkakataon na masasaktan ka upang paniwalaan ang mga kataga o nakita mong pangyayari at doon magbabago ang pananaw mo. Ikaw ay magiging matapang, maparuksa at walang kinatatakutan pero tama ba ang pinili mong landas? Ang manakit ng isang tao? Ang maramdaman nila ang dati mong naramdaman? Diba hindi tama 'yon! How many times can you realize the damage you've caused? Apology for the mistake that you've may be lost, seeking the clarification that there was no explanation?