Modern Warfare 2: Ghost Novels & Stories

Parang biglang naging hangin ang katawan ko. So lahat ng gulo ngayon… lahat ng war… lahat ng empire collapse… may origin point. At mukha… ako yung extension ng origin na ‘yon. Sa likod ng glass, naramdaman ko si Torren na lumapit. Hindi niya hinawakan ang console. Hindi niya pinigilan ang interrogation. Pero nagsalita siya. “Don’t chase ghosts you can’t control.” Hindi ako agad sumagot.

Boogsh! Malakas niyang hinampas ang mga kalaban. Agad, dalawang ghost general ang tinamaan ng kidlat hanggang sa mamatay. Sila ay naging itim na usok at naglaho. Nasugatan ang dalawa pang ghost generals. Pagkatapos nito, nagkaisa sina Dorothy Assex at Freya Mayer para patayin sila. Gayunpaman, pinaikutan ng dalawang natitirang ghost general ang mga pangunahing mandirigma. Pinuntahan ng isa si Susan Hunter kasama ang espada nito, habang ang isa naman ay pinuntahan si Kenneth Sunder.

Valero naman ay nanatiling nakatayo—mata niya ay malamig, halatang sanay sa karahasan. "So you're the famous ghost agent ng Central," malamig niyang bati. "Matagal na kitang pinagmamasdan." "Too bad," sagot ko, nakatutok na ang baril ko sa kanya. "Bantay-sarado na ang buong pier. Wala ka nang takas." Ngunit ngumisi lang ito. "Takas? Hija, this is where the real game starts." Biglang bumukas ang trapdoor sa likuran niya—dalawang foreigner na heavily armed ang lumabas, parehong may night goggles.

And now— He was awake. “He’s not here to negotiate,” sabi ko. “He’s here to burn the board.” Rhea stepped closer. “Then we don’t play by his rules.” Lucas added, “We expose him.” Jake shook his head. “You can’t.” “Why?” tanong ni Rhea. “Because officially,” sagot ko, “he doesn’t exist.” LUCAS’ POV I understood immediately. Ghost operatives don’t get arrested. They get erased. “This just turned into a shadow war,” sabi ko.

Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa purong uhaw sa dugo. ​"Take cover" sigaw ko mabilis na lumabas din at nagpaputok ng aking submachine gun para suportahan ang atake niya. ​Ang dalawang reyna ng magkaibang imperyo ay opisyal na nagsanib pwersa. Ang aming mga bala ay walang awang bumaon sa itim na armor ng mga ghost mercenaries. Bumasag ito sa kanilang mga helmet at nagpabagsak sa kanila sa madugong sahig. Isa itong madugong sayaw ng kamatayan na kailanman ay hindi ko inakalang gagawin ko kasama ang dating pinakamalaking kalaban ng asawa ko.

Sa likod namin, tumigil ang hangin. Tahimik ang highway. Pero alam kong mula ngayon— Hindi na magiging simple ang laban. Dahil ngayon may sarili na akong army. Ghost One. Ghost Two. Ghost Three. At kung may naglakas-loob na patayin ako ngayong gabi… They just made the worst mistake of their lives.

“Usog doon!” Malakas na sigaw niya na siyang nagpasunod agad sa akin. Those eyes are intimidating, hindi na ito kagaya ng dati. Umusog ako sa pinakagilid ng van at saka pasimpleng pinahid ang luhang tumakas kanina.

“The kind people pretend doesn’t exist so they can sleep at night.” She followed hesitantly — or rather, was dragged by him. Each echo of boots on metal grated against her nerves. She caught glimpses: boxes stamped with foreign markings, the glint of gun barrels, the faint clatter of cash. One man approached, nervous but respectful. “Boss. Shipment’s late. The Russians held the last container.” Hades didn’t even blink. “Call them. Tell them if they’re not here in fifteen minutes, I’ll sink their next one.”

Ang reinforced steel door na dapat ay makakayanan ang isang tanke ay bumigay na parang papel sa harap ng isang thermite charge. "Contact!" sigaw ni Vince. Sa labas, sa dilim ng kagubatan, unti-unting lumabas ang mga anino. Hindi sila nakasuot ng uniporme ng NISA. Ang kanilang mga gear ay matte black, walang anumang badge, at ang kanilang mga rifle ay nilagyan ng high-end suppressors. Sila ang mga "Ghost Operatives" ng Orion. "Ally, sa likod ko!" utos ni Spencer.