Motivation Notes Novels & Stories

Sumasakit na ang kamay ko kakatipa ngunit patuloy parin ako sa aking ginagawa, kahit nga halos babagsak na ang talukap ko ay gumagawa parin ako ng study notes para hindi na ako mag-aabala pa ngayong weekend. Ang motto ko kasi ay hangga't wala pa akong inaalala na pera ay kailangan kong mag-aaral ng mabuti hanggang mapagod ako sa pag-aaral. Hindi ko pwedeng biguin si mommy sa kahit anong paraan. Habang nagbabasa ako ay bigla nagpopped sa notification ko ang pangalan ng lalaking ayoko na sanang makausap pa. Si Nathaniel.

Palagi ko siyang napapansin na may ginagawa, I rarely saw him na nagpapahinga. He nods his head, “I have ideas in my head and I’m taking action to make them reality. Most of the people are not taking action. Everyone has potential but not everyone is willing to learn,and unlock their talent. I want to become rich and I am sacrificing a comfortable life. That’s the reason why everyone is not a Billionaire - unlocking knowledge, procrastination, waiting to get motivated. We are the doer’s. Motivation doesn’t come to us - we take action.” “Err, kakabasa mo iyan ng libro,” I tease him.

Sino pa bang magre-remind sa akin ng ganun? Kung siguro may makakarinig sa akin baka iisipin nilang may saltik ako. This is how I motivate myself. Kinakausap ko ang aking sarili para palakasin ang loob ko dahil sino pa ba ang gagawa nun para sa akin? Minsan tuloy kahit ako natatawa na lang din sa sarili ko. Hay buhay nga naman. Ang hirap maging mahirap, pero ganun talaga.

nakataas ang kilay na sikmat nito sa kan'ya sabay turo ng mga papeles sa ibabaw ng kan'yang mesa. "I need some motivation baby!" paawa na sabi n'ya rito. "Magtrabaho ka na dahil kailangan at marami ang maaapektohan kapag nalugi ang kompanya mo dahil hindi ka nagtatrabaho ng maayos. Ayan magandang motivation yan!" sagot nito. Sinimangotan n'ya ito at sinamaan ng tingin. "Ayoko ng ganyang motivation. Iba ang gusto ko," giit n'ya rito.

Bakit parang hindi siya naiilang 'man lang? "Why so?" "Because some people do not need anything to motivate them, such as comforts, uplifting remarks, or inspiring quotations. Some people simply want a hug. There are no words to say, only hugs will do." Natigilan ako at napatitig lang sa kanya dahil sa sinabi niya. Parang ngayon ko talaga naramdaman ang lahat-lahat ng pagod na nararamdaman ko.

komento niya, hindi ako umimik, nakatitig lang ako sa abuhing mga mata niya. “Why don’t turn criticism into fuel. Use their doubt as motivation to push harder and prove them wrong—for yourself, not for them.” Dagdag niya. Hindi kaagad ako nakaimik, pakiwari ko ay nahipnotismo ako ng kagandahan niya at sa mga sinabi niya. Ngumiti ako at tumango.

“Still. You have something she doesn’t—people actually like you. Hindi lahat kaya ‘yon.” Napahinto ako. Hindi ko alam kung paano sasagot. Kaya ang ginawa ko, kinuha ko na lang ‘yung binigay niyang tubig. Grabe, hydrated na ang nanunuyo kong utak. “Bakit parang may pa-motivation talk ka ngayon?” “Because you look like you need it,” sagot niya. “And also, kasi gusto kong makita ulit ‘yung totoong Ayah. ‘Yung palaban noong college pa tayo.”

Dylan: "I’m your motivation, remember? You’d be bored without me." Nag-ikot ang mga mata ko nang sobrang lakas na akala ko’y mananatili na. Walang humpay ang lalaki. Ang araw ay dumaan sa isang kalikutan ng mga papeles, mga pagpupulong, at ang walang katapusang paraan ni Dylan para ako'y guluhin. Minsan, magpapadala siya ng meme, o komento kung gaano ako kaseryoso habang nasa video call. Sa isang pagkakataon, nagpadala pa siya ng larawan ng kanyang tanghalian na may caption na:

Paulit-ulit lang naman ang steps. "It's not that hard." "Po?" Ibinaling niya ang tingin sa bata. "Alam mo hindi ko ugaling tumulong sa ibang tao at mag-motivate pero nati-triggered ng pagiging negative mo ang buong pagkatao ko." Inilihis niya ang saya ng dress at dinukot ang cell phone sa suot niyang denim shorts sa ilalim. Kinunan niya ng video ang mga bata. "I-vi-video natin 'to tapos magpa-practice tayo sa bahay. I hate people who easily give up without a fight.”

Kailangan niya rin siguro ng earphones para makapagfocus ako sa pagbabasa. Nang makapasok ang teacher namin na babae, ay tumigil na ako sa pagbabasa at agad na nakinig sa mga tinuturo niya. Lahat ng mga sinasabi at sinusulat niya sa blackboard, ay isinusulat ko rin sa notebook ko, dahil iyon ang sinabi sa akin ni Daylon. Isa sa paraan ang pagsusulat ng note, para hindi mo makalimutan ang mga sinasabi ng teacher nila at totoo naman ito. Parang mas naiintindihan ko ang mga tinuturo niya.