Motivational Words On Life の小説・ストーリー

Napakamot ako sa aking sentido. "Aba! Kung puro barkada ang aatupagin mo, hindi ka magkakaroon ng inspiration na magsettle sa buhay mo. Atleast kapag may girlfriend ka ay magkakaroon ka ng plano sa buhay tsaka magiging masinop ka pa para sa future niyo."

"Hanga naman ako sa pagiging risky mo. Hayaan mo, tiwala talaga akong makukuha mo 'yan. Ganiyang-ganiyan ako, eh. Nagdedesisyon base sa lakas ng instinct. Huwag kang mag-alala. Samahan mo lang palagi ng panalangin at ibibigay Niya ang nasa ng iyong puso." Napangiti ako sa winika niya. Kahit kailan talaga, ang lakas mag-motivate ni Lei. Pagdating sa mga ganitong bagay, naiibsan niya ang mga pagkabalisa ko dahil sa mga words of wisdom niya at pagiging maka-Diyos. Sabagay, tama naman siya kung iisipin. Kung ano mang mangyari, ma-approve man o hindi, kung anong kalooban ng Diyos ay ipagpapasalamat ko pa rin.

Tahimik ang buong venue. Hindi niya kailangan ng malalalim na salita upang mahikayat ang mga tao. Simple lamang ang kanyang mensahe. "Ang bawat batang narito ay hindi nangangailangan ng awa." "Ang kailangan nila ay pagkakataon." "Pagkakataong mahalin." "Pagkakataong mangarap." "At pagkakataong magkaroon ng tahanan."

Saka ako muling nagpatuloy. “Hindi ko akalain na aabot ako sa ganitong pusisyon, sa ganitong puwesto na kung saan may nakasabit na medalya, na may mga karangalan at magbibigay ng isang mensahe at isang inspirasyon sa inyong lahat. Sumabay lamang ako sa takbo ng araw-araw na buhay… siguro nga’y tinumbasan lamang ng nasa Itaas ang aking pagsisikap sa pag-aaral kahit pa anong pagsubok at anong paghihirapp ang aking pinagdaanan.”

Desidido na siya rin siya noon pa doon. “At saka once and for all, Olivia, para naman malinawan mo na ang buong pagkatao mo. Paunlakan mo na sila. Pagbigyan mo na ang hiling nila. Lalo mo pa silang pinapa-curious sa pagkatao mo eh. Kung aaukin ka na isadula ang talambuhay mo, sige, pagbigyan mo. Ayaw mo bang maging inspirasyon sa iba? Isipin mo marami kang life lesson na maiibahagi sa mga taong makakapanood noon.” patuloy ni Oliver na akala mo ay kung sinong motivational speaker, alam naman niyang pinagtatawanan na rin siya nito.

Dagdag ko pa na ikinatawa niya. “Aminado ka rin ah?” tudyo niya. Napangisi ako dahil aminado naman talaga ako. “Siguro, wala lang talaga akong motivation, energy booster, or stress reliever na tulad mo kaya ganun ako noon.” Kamo-batok na bulong ko na mas lalong nagpatawa sa kaniya. “Totoo! Kaya sko ang liwanag ng buhay mo!” biro niya.

"It's alright, don't thank me. You've been thanking me hundred time already. I will only ask you one thing, go on with your life." Nanatili akong tahimik at nakatitig sa kanyang mga mata. "Life has so much to offer. Kung nasaktan ka man ngayon, ayos lang, that's part of growing up. Life lessons that we need to learn so that you''l be able to move forward and continue living. You're smart, I know in time you'll be successful and all these ruckus, you will just laugh at it."

hindi na para ipilit niya ang kanyang sarili dito. "Pera lang yan. Kikitain pa yan ng ate ang mahalaga masaya kayo, Masaya tayo." Sagot niya dito. Hinid pa rin naman nagbabago ang kanyang motto sa buhay at ang dignidad pa rin niya ang mamumutawi. Kahit kailan man ay hindi siya masisilaw sa pera ng ibang tao.

E yong mga videos? "Kung sinayang ka niya, sigurado naman akong may lalaking magpapahalaga sa'yo." Umepekto ang motivational words niya dahil bigla akong nabuhayan ng loob. "Malay mo, ako pala yon," rinig kong sabi niya kaya bigla ko siyang nahampas nang malakas sa braso at lumayo na sa kanya. "Wag kang assuming," iritable kong ganti. "Never kitang magugustuhan."

pagpapakilala ko. “What is your motto in life?” tanong ni Ma’am. Motto? Wala akong alam sa motto motto na ‘yan! “What the f*ck!” mahinang mura ko. “Ah... my motto in life is…” huminto ako saglit para makapag-isip ng sasabihin. Nang may naisip na ako ay saka pa lang ako nagsalita. “Life is too short, don’t make it even shorter,” sagot ko.