Novel & Cerita Mula Rito Natutunan Ko Na

medyo nauutal ko pang wika rito. " Sinundan na kita upang sabihin sayo na doon ka na muna matulog at maligo sa aking kwarto hanggang wala pa sila rito. Saka ka na lang bumalik dito kapag nandito na ulit sila. " Parang may narinig akong nagkakantahan matapos kong maipasok sa utak ko ang sinabi ni ate Mel sa akin ngayon lang.

mahinang paliwanag ko rito at agad na hinalikan sa noo bago ko iniwan ang bata sa silid Naabutan ko si kuya Mart na katatapos lamang sa pagpapasok nang mga gamit namin kaya agad akong kumuha nang malamig na tubig para rito. Agad naman nitong tinanggapang mineral na hawak ko at inubos ang laman niyon. Ibinigay ko na rito ang bayad at sinubrahan ko na iyon para pasaalamat na din sa ginawa nitong paghahakot nang gamit ko. Nang makapahinga ito ay agad na din itong umalis para bumyahe muli pabalik ng probinsyaat dahil busog na ako ay mas pinili ko na lamang na magpahinga at bukas ko na lamang aayusin ang mga gamit namin.

humihikbi kong wika rito ng paulit-ulit. "Jo, umupo ka muna rito. Hindi nakabubuti sa iyo ang pag-iyak mo." "Kuya, pakisabi kay sir tutal nakita naman na ang kuwentas na iyan kung puwede makakaalis na ako?" Muli kong niligpit ang aking mga gamit at muling ipinasok sa loob ng bag habang patuloy pa rin sa pagbalong ng aking mga luha.

Isa lang ang tanong na nasa isip ko ngayon. Walang iba kundi ang 'Anong ginagawa nila rito?' Parang wala naman akong nabalitaang susunod sila rito. Kasi in the first place, wala namang sinasabi sina Mama na susunod si Kuya rito at kahit siya wala ring sinabing susunod siya rito. Kasi sa pagkakaalam ko, hindi naman siya interesado sa mga ganito.

singit ko. " Masakit po talaga mahulog, senyorita. Lalo na po kapag hindi ka saluhin." singit naman ni Raul sa usapan. Natawa ako dito sa binata na ito. Alam na niya kung paano humugot. Nilapag na nila sa sapin ang pagkain na dala nila. Bigla tuloy akong nagutom. Ang bango naman kasi mg mga niluto ni manang.

Natataranta niyang sabi. ‘Bakit ba kasi rito ka humiga?!’ Gusto niyang idagdag iyan kaso hindi na niya nasabi pa. Naunahan siya ng pagkatarantang baka nakasakit siya. Kung mababalian pa ng likod itong naapakan niya, sagot pa niya! Mukhang maling desisyon tuloy na dito kumain dahil hindi pa man siya nakakapagsimula, minalas na agad siya.

naluluha na natatawang sabi nito sa kaniya. Agad naman siyang natawa dahil rito at pagkatapos ay tinampal ito sa braso. “Loka, ikaw kasi e. Dika kaagad naghanap ng jojowain mo ulit.” tukso niya rito.

saad ko rito "iniwan mo? ang napaka gwapong nilalang sa kama ? ano kaba kira hindi ko na talaga alam ang tumatakbo jan sa kokote mo. at bilang parusa ko sayo hindi kita papayagang magresign! harapin mo yang consequence na yan" sabi nito ng may pagbabanta Beshy naman ! malungkot kong sabi rito

“Tumayo ka rito. Pumikit. At humiling.” Ginawa niya ang sinabi ko. Pumikit si Ruth, inilagay ang isang paa sa tamang pwesto, at huminga nang malalim. Sandali siyang nanatiling ganoon—parang may kinakausap sa loob niya. Hindi ko alam kung ano ang hiling niya. At hindi ko rin tinanong. Habang pinagmamasdan ko siya, may sarili rin akong hiniling—isang bagay na alam kong mapanganib, ngunit totoo.

Adaline "Mabuti naman at naisipan mong umuwi rito sa Pilipinas, hija." Komento ni Papa Rinaldo na kauuwi lamang mula sa paggogolf kasama ang mga kaibigan niya habang naghahapunan kami kasama na si Terrance na hindi maipinta ang mukha.