My Enemy Novels & Stories

Hindi dahil sa pagkapahiya kundi dahil hindi ko gaanong naiintindihan ang sinasabi niya. Wala akong gaanong alam sa business ngunit alam ko na gagawin ng mga kalaban niya ang lahat para ilaglag siya. Kapangyarihan ang labanan dito. Iyon ang wala ako. “But the worst enemy is, ourselves," Nasalo ko ang titig nito matapos sabihin iyon. Nagsalubong naman ang mga kilay ko. “Huh? Anong ibig mong sabi–"

Paninimula pa ng tauhan habang patuloy na nagsasalubong ang kilay ng amo niya sa kan’ya. Hindi agad na umimik si Jaime sa sinabi ng tauhan niya pero malalim na pag-iisip na ang ginagawa niya nang sabihin nito na hindi lamang iisang grupo ang kalaban nila. He is expecting that, of course, but still, up until this point, he can't pinpoint who the enemies are aside from the possibility that one of them is his bastard son working for the enemy.

Buhay ang inutang, buhay din ang magiging kabayaran! Binunot niya sa kanyang holster ang 357 magnum before aiming at her target, sa isip niya ay si Blake Ortega yun na unico iho. Isang kalabit lang sa gatilyo ng baril ay bulls eye niyang natamaan ito sa puso. Napangisi si Melanie sabay bulong, "Vengeance is mine, and I will repay."

Isa na siyang lalaking handang ipaglaban ang babae, kahit kailangan niyang wasakin ang sarili niya para gawin iyon. At habang nakatitig siya sa litrato, isang bagay ang malinaw sa isip niya: Hindi pa tapos ang laban. Hindi pa tapos ang digmaan. "Sa akin pa rin ang bagsak mo, Arielle."

Kahit walang kami. “Oo, kakain ako. Nang marami.” Walang label as in platonic friendship. No intimate feelings. It was clear as the sky when I woke up from that tragic pain. Micaelum Hernandez is my knight in shining armour. Since that day, siya lang ang tumayong pamilya ko. Kung sinukuan niya ako, o hindi ako sinalba mula sa kotseng naibangga ko, patay na sana ako.

Parang may kuryenteng gumapang sa buong katawan niya sa pagdampi ng palad nito sa balat niya. "Eunice... don't play games with me. I hate people who lie," bulong nito. Bumalot sa kanya ang amoy ng mamahaling cologne ng binata, at sa isang iglap, muntik na siyang malunod sa presensya nito—tila may kakaibang pakiramdam na gumagapang sa kanya na hindi niya maintindihan.

Pero grabe, hindi rin siya tumigil sa paghalik at pagyakap sa’kin, tipong every chance he gets, aagawin niya ako sa reality tapos ibabalot niya ako sa init ng mga braso niya. Sa mga araw na ‘yon, never niya akong iniwan. Like, paano nangyari ‘yon? Ang isang Terrence Montemayor, ‘yung guy na kilala ko as the ultimate bully, mayabang, matapobre, at laging may dalang bribe, ngayon biglang nagre-reincarnate bilang Mr. Sweet and Caring. As in, hindi ko ma-process.

Minsan na nga lang ikasal ang babae ay minalas at sa ganitong paraan pa talaga siya. She needs justice! Revenge for her dead parents! Siya ang sumagot sa mapait na kapalaran na kanyang nararanasan ngayon. Inumpisahan niya ang maghiganti at tatapusin niya hanggang sa dulo! I'm sorry, Mommy and Daddy. I married my enemy. Naiiyak na bulong ni Zendra. Hindi niya alam kung bakit ang saya-saya ng Uncle Lucio niya.

dagdag niya, “I’m not your enemy. Hindi mo kailangang mag-isa sa laban.” Huminga ako nang malalim. Pinakawalan ko ang galit sa dibdib ko kahit saglit. “Alam kong hindi ikaw ang kalaban. Pero Damian, ikaw ang anak ng halimaw. At sa ngayon, kahit wala kang kasalanan sa nakaraan, ikaw pa rin ang dahilan kung bakit may access sila sa buhay ko.” “Then let me change that.”

Pero hindi niya maaatim l na pati ito ay madamay sa kung anong galit ng kung sino sa kanya. "Ma, please, do this for me. My enemy is invisible. Hindi ko kilala. I just don't know what to do lalo na kung ikaw din ang magiging puntirya nila. Alam kong mapo-protektahan ka ng mga kamag-anak natin sa Australia. Please do this to me."