My Hero Is My Mom นิยาย & เรื่องราว

"You don't deserve this, Yanessa! Kung akala mong unbreakable ka! Hindi! You're not just breaking your heart but also your mother's! Do you realize how lucky you are for having a mother - a functional one - tapos sinisigawan mo si Tita? They love you, Yana, you don't have to push them away just because you want to be your own superhero! You're not a hero!" "If I don't stand up for myself, sinong gagawa noon?! I don't want to give Yoyo a hard time! He's left ear is deaf, he has bobo eyes kahit na-laser na and I just can't go home telling him about his! Ayoko siyang mahirapan." "Then, I can be your hero!" I burst. Natigilan si Yanessa. "I can be your hero, Yana. I will stand up for you, beside

I'm tempted to open my eyes but I opted not, gusto kong pakinggang kung ano ang pinag-uusapan ng mag-ama ko. "I love your Mom so much too, champ. She's the only woman who made me feel extreme emotions but with her I can be the real me. With her, there's no need for me to pretend that I am tough. Hindi ko kailangang magpanggap na matapang, dahil kay mommy pwedeng pwede akong umiyak. Pwede kong ipakita ang mga kahinaan ko at alam kung matatanggap niya pa rin ako."

“Gusto ko palaging happy si mama. Lahat ng mama ng kaklase ko happy kasi may papa sila!” Binuhat ko ang anak ko at niyakap ito. “Ikaw talaga bakit mo naman nasabi na hindi happy si mama? Ikaw lang sapat na. Hindi ko kailangan ng kahit sinong superman kasi nandiyan ka na.” “Talaga po, mama?” “Oo naman. Kahit itanong mo pa kay lola.” “Siya nga naman, apo. Hindi na namin ng ibang hero dahil nandito ka na. Ikaw ang the best superman namin ng mama mo.”

Nababakas ko ang kalungkutan sa mga mata niya. Muli kaming binalot ng nakakailang na katahimikan. Napayuko na lamang ako at naikuyom ang kamao ko na nakapatong sa hita ko, para pigilan ang sarili ko na maging emosyonal. My mom was my hero, silang dalawa ni dad. Sobra ko silang tinitingala at nirerespeto. Mahal na mahal ko silang dalawa. Kahit sa panaginip, hindi ko akalain na hahantong kami sa ganito.

Lahat nagbago tatlong summer na ang nakakalipas. Umuwi sina Mom at Dad sa ancestral home habang kami ni Ian ay naiwan dahil may pasok. Ilang araw ang lumipas, bumalik si Dad dala ang dalawang balitang dumurog sa puso ko. Una, naaksidente si Mom sa ancestral home. Hindi niya kinaya—pumanaw siya. Pangalawa, bago pa man siya mamatay, nag-ampon daw sila ni Dad ng anak ng isang matalik na kaibigan—si Wendy.

Napatigil ako at nanigas ang buong katawan sa boses na narinig ko. "4-400 million??" Ulit na tanong ko sa utak ko. Matagal bago na proseso sa utak ko ang sinabi nito. Kahit natatakot, napalunok ako sabay lingon. "Yes! 400 million" Pakiramdam ko nawalan ng lakas ang mga tuhod ko. Bumagsak ako sa sahig at paulit ulit na naririnig ang sinabi nito. Gusto kong magwala at umiiyak ng malakas sa mga oras na ito. Alam kong lumaki akong hindi nararamdaman ang pagmamahal ni daddy dahil sa galit niya sa akin. Ayon sa yayang nagpalaki sa akin, ako daw ang dahilan kung bakit namatay si mommy kaya hanggang ngayon ako ang nakikita ni daddy na dahilan at laging sinisisi.

And Max loving the idea that Sydney looks exactly like her mother. Kung sa kaniya nagmana ang triplets, si Sydney naman ang nagmana kay Khelowna. “Yes my love. Dito nagwo-work si mama.” “Is it true papa that mama is saving lives? Kuya Rome told me that mama is a hero ‘cause she’s saving people’s lives.” “Yes because mama is a great doctor.” Nagniningning na naman ang mga mata ni Sydney sa narinig. “Wowwww. Mama is so cool papa.”

"My mom was away for so long that I can't even remember her. I was still young back then. Who am I to stop my dad from loving again?" Allyna listened sincerely, despite generally not being interested in others’ personal stories. But for Mcki, this moment was different. Something about her drew her in like a magnet. She took another sip. "Especially when he deserves it. He gave everything he could. He did everything to make my life easier, so I wouldn't put myself in a position to hurt him," McKi explained deeply, playing with her shot glass. "For Dad, I will accept it wholeheartedly. Soon I'll get used to it," she added.