Nakalimutan Ko Novels & Stories

naka-ngiti kong ininom ulit ang tubig sa baso ko. Thank you bro sa lahat, lagi kang nandiyan para sa akon. Sorry kung nasaktan ko ang damdamin mo. Hindi ako manhid para hindi maramdaman na umalis ka para mawalan ako ng karibal sa puso ni Natalia. Thank you and I love you, my brother. I hope you'll see the woman who will love you until the end.

pag cocomport ni Sia "Hindi sila makakahanap hindi sila nakapaghanda ako lang ang inaasahan nila I didn't know what to do " lalong siyang umiyak "Kasalanan ko kasi to bakit ba kasi pumunta pa ako ayan tuloy dahil saakin madidisqualified ang school natin, kasalanan ko kasi to" pinaghahampas niya ang hita niya pinigilan namin siya at agad ko siyang niyakap na agad niyang tinugon

sagot ko hindi na siya umimik pa ganun din ako Konting kabog na lang ang nararamdaman ko dahil sa nangyari samin kanina ni kudos, ilang beses na naming ginawa iyon pero imbis na umiwasan dahil alam kong mali yun dahil wala namang kami pero ang puso ko ay pilot akong tinutulak sa init na pinaparamdam sakin ni kudos.

Kabanata 3 — Ang Babaeng Nakalimutan Ko Nanatili akong nakatingin sa babaeng nasa pintuan. Hindi ako makagalaw. Hindi rin ako makapagsalita. Pareho ang mga mata namin. Pareho ang hugis ng mukha. At kahit hindi ko siya maalala, may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko. Parang matagal ko na siyang kilala.

“Uy ano akala mo sakin? Hindi ako manyak na lalaki ha.” Namula pa ang pisngi nito habang kinakamot ang batok. “Ikaw nga tong halos namantala sakin eh. Ikaw yung pumasok sa kwarto at nagtangkang hilahin tuwalya ko.” Biglang napakagat ng hinlalaki si Sol dahil sa hiya. “Eh... bakit parang may nakita akong...” natigilan siya saka napailing. “Never mind.”

Hinipan ko ang leeg niya at umaasa na maaari akong maging mapaghiganting multo para pagbayarin siya, ngunit kahit anong gawin ko, wala siyang napansin. Nakakabagot. Bahala na. Tingnan mo ako sa lahat ng gusto mo. Wala akong ginawang mali, kaya wala akong dapat ikatakot. Hindi ako ang dapat matakot.

Bakit ba nalimutan kong magpaalam man lang sa kaniya? "S-Sorry, babe. Hindi ko na uulitin 'yon. Mga co-teachers ko talaga ang nagplano n'yon. I swear hindi ko talaga alam na pupunta siya ro'n.." Ngunit hindi na umimik pa sa akin si Mike. Nanahimik na lang din ako. Hanggang sa makarating na kami sa apartment.

"Baka nakakakimutan mo na once na nakipaghiwalay ka sakin, mawawala ang lahat sayo?" Nag-igtingan ang mga oanga niya. "Baka nakakalimutan mo rin, hindi dahil sa'kin baka bumagsak na ng tuluyan ang kumpanya ninyo. Remember this, Cemeron... without me you're nothing! Kung mawawala man sa akin ang lahat, sisiguraduhin kong mawawala rin sa inyo ang lahat!" Pagkasabi niyin ay marahas niya itong binitawan. Pagkatapos ay walang paalam na iniwan niya ito.

”Kalokohan! “Paano mo naiisip ‘yan?! “Sampalin mo ako kung matapang ka! “Hindi mo naman ‘yan magagawa! “Alam mo ba kung bakit noon pa man kinamumuhian na kita?! “Alam mo ba kung bakit ayaw ko sa’yo?! “Hindi dahil sa wala kang kwenta! “‘Yun ay dahil isa kang mayabang na hayop!

sa kama? "Damn it!" nabulalas ko at muling hinampas ang manibela. Heto na naman ako sa mga maruruming pag iisip ko. Kung ano ano ng iniisip ko patungkol sa kanila eh kung tutuusin wala na akong pakialam kung ano man ang namamagitan sa kanilang dalawa.