Novel & Cerita Netiquette Slogan

"Please remain silent. We're inside the library and even if you are a teacher... You. Are. Not. Allowed. To talk loud inside the library. Please do the proper etiquette or you want me to teach you?" Hindi naman sila nakaimik sa sinabi ko at naglakad na paalis pero rinig ko pa rin ang bulong-bulungan nila. Kesyo mayabang daw ako at sa amin ay ako ang walang proper etiquette dahil sa issue ko sa social media. Marahas na lamang akong bumuga ng hangin at hinilot ang aking sentido. Namahinga na muna ako ng kaunti bago nagpatuloy sa aking ginagawa.

Rule 1: Walang paglabag sa personal na espasyo. Rule 2: Walang personal na pakikialam sa buhay ng isa’t isa. Rule 3: Sa harap ng publiko, mag-asawang mag-asawa tayo. Rule 4: Sa pribado, panatilihin ang distansya. Natahimik si Gea ng ilang segundo. " Ito lang po ba Sir?" Tanong nito. Tumango si Ethan. " Oo." Sagot niya.

“So, shall we talk rules?” Tumango lang siya. “Start with yours.” Binuksan ko ‘yung maliit kong notebook, ‘yung isa sa mga pang-professional mode kuno kong props. “Rule one: no unnecessary touching. Public displays only, pang-appearances lang. Nothing more.” “Define unnecessary,” tanong niya, that teasing glint in his eyes that should honestly be illegal. “Alam mo na ‘yung ibig kong sabihin,” I said, raising a brow. “Don’t play dumb. Hindi bagay sa’yo.”

Bahagya pa siyang tumango, mahinahong nagpakita ng respeto sa mga kaharap. “Thank you. I appreciate that.” “We’ll release an official statement later so everyone can get the correct information.” Isang huling pakiusap ang binitiwan niya, kalmado pero tagos: “Let’s all practice respect, especially online. Words can break people. Sana tulungan nating maiwasan ’yon.” At dahil sa tono niyang hindi mapilit, hindi bastos, at hindi mapangmata, karamihan sa crowd ay kusa nang umatras, tumabi, at unti-unting nagsimulang maglakad palayo.

Tahimik ang lahat, ramdam ang tensyon sa bawat sulok ng kwarto. "If anyone has concerns or issues, I encourage you to address them properly—through the right channels, not through rumors. Let us focus on what truly matters: our work and our shared goals," dagdag niya, ang bawat salita ay tila tumatagos sa bawat isa. Pagkatapos ng kanyang maikling talumpati, tinapos niya ang meeting na may mariing paalala: "Respect is not optional. It’s a requirement. Let’s work together to maintain the professionalism that this company stands for."

Huminga ako nang malalim at pinisil ang sarili ko— literally— para hindi ako mag-overthink dahil wala naman pala akong karapatan. Karapatan? Sarap batukan ng sarili ko! “Fine,” sabi ko, pilit na boses. “Pero bago taayo matulog, may rule ako.” Huminto siya habang nagtatanggal ng cufflinks. “What rule?” “No hugging, no touching, no harassing, no anything. Kahit accidentally.” Tumaas ang isa niyang kilay. “I don’t harass people.” “Hindi iyon ang point ko—”

Natutunan ko rin ang unspoken rules… hindi basta-basta magtanong ng sobra, wag maging masyadong personal, at palaging magpakita ng respeto. Pero hindi rin mawawala ang awkward moments. Minsan, habang naglilinis ako ng living room, biglang pumasok si Nathaniel at nag-stare sa akin ng matagal. “Lira… you can do it faster if you…” nagsimula siyang magbigay ng instructions, pero pinigilan ko ang sarili ko na hindi mag-react ng halatang galit o takot. Nakasanayan ko na rin, at ramdam ko na kahit paano, may halo ng respeto sa kanyang tono.

Hindi na mababawi ang pagkakamali o salitang binitiwan pero kung tatahimik at magsasalita sa tamang pagkakataon at naaayon na sitwasyon mas magiging okay ang lahat. Less talk, less destruction at pagkakaroon ng tsismis. Hindi masamang mag-ipon ng mga naririnig pero mas masama ang tabas ng dilang hindi mapigil ang salitang binibitiwan na kung saan puwedeng makasira at makagawa ng gulo sa iba. “Thanks, Sindy—” “Well students, welcome to,‘ Evil world’,” pukaw ng protor nilang ikinalingon nilang pariho rito. Malutong itong humahalakhak na animo’y nasisiraan na ng bait.

"Teka—" Hindi siya pinansin nito. "Rule number three." Parang gusto na niyang ihampas ang center table rito. "No unnecessary arguments in public." "Ano ako? Employee?" "Rule number four." Parang wala itong narinig. Napamura na lang siya sa isipan niya. At talagang umabot pa ng rule number four ang mokong! "We maintain the image at all times." Napailing siya. "Grabe."