Never Mind In Tagalog Novels & Stories

Engagement Nag-isip ako ng idadahilan ko sa kaniya ngunit bigla siyang nagsalita. "Never mind." malamig niyang sabi at sinaraduhan ako ng pinto. Aba! Bastos! Tumalikod na ako at nanggagalaiti na umalis sa harap ng kaniyang pinto. Nakakainis talaga! Pero nagpapasalamat din ako dahil 'di niya ako pinilit na sabihin ang rason ko kung bakit umiiyak ako kanina.

"Alis na ako... Bye ate! See you in one week!" "Bye." Maaga pa naman kaya relax lang siya sa paglalakad papuntang bus stop. She was humming the song 'Thank God I Found You' habang naglalakad. Two years. How does one move on from a relationship that did not have a proper closure? In fact, kung ang pagbabasehan ay ang mga huling pangakong binitawan nila ni Rain sa isa't isa, she wouldn't want to stop waiting. Nangako itong babalik.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

hindi mo ba gusto o baka nawala mo "ah yun po ba nakatago po mamahalin kase kaya nakakatakot suotin lalo na sa tulad ko baka mawala ko pa. "nevermind" saad ko "babalik napo ako sa trabaho ko. saad naman nito at dali daling lumabas ng office ko "ano pang hinihintay mo buksan mo yung pinto" rinig kung boses mula sa labas ng opisina ko at alam kung si mom ito "my son. saad nito at nakita kung hawak ni julia ang pinto sa pagpasok ni mom

Slang nitong accent na sobrang nagpapagwapo sa kaniya. "A-ahmm... y-yes I'm fine." Nauutal kong sagot sa kaniya. "Well, then. Sorry again." He smiled and leave immediately. Shuta! Ang gwapo niya pag nagsmile. Para tuloy akong estatwa sa nangyayari sa akin ngayon. Hindi ako makagalaw. Sobrang lakas ng tama niya sa akin. Kopedo ang talim ng pana mo, hah! Naalala ko tuloy 'yung naging panaginip ko tungkol sa kaniya.

I don't know, I'm just a little bit confuse. "Mi amore?" I sighed again. Sinalubong ko ang abo niyang mga mata. "I-Im n-nerv-v-vous." He shifted on his seats. "Saan?" "B-Bar e-exam-m-mination m-mo k-kas-s-si ng-ngayon." Mahinang bulong ko sa kaniya. He chuckled loudly that made the whole car bore into silence. Samael stopped talking to Nazarel. And I felt Nazarel become more silent. Para bang nakarinig sila ng himala at tumigil bigla ang kanilang mundo.

Napatango naman siya, "Oh, sige. Basta, anak, mag-iingat ka lang at huwag mong kalimutan ang mga bilin ko para sa'yo." "Yes, mom. Don't worry about me, ayos lang ako." "Okay. Bye! Have fun, okay?" tumango naman ako at hinalikan pa niya ako sa pisngi ko bago sila umalis.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

“Nevermind me.” “Nevermind you?” hindi makapaniwalang tanong niya. “Paano ko magagawa ‘yon kung ganito ang pinapakita mo sa ‘kin? Paano ko malalaman kung anong tunay mong nararamdaman kung hindi mo sinasabi sa ‘kin ang totoong nangyayari?”