Novel & Cerita No Tears For The Dead

Ganitong ganito rin 'yon. Puti ang kulay ng kaniyang suot at napagtanto niyang isa pala siyang Doktor. Sa tansiya niya'y nasa dalawampung taong gulang na ito. Malinis ang kaniyang buhok, maputi ang balat at may mga mata'ng tila nangungusap. 🎶 When the tears come streaming down your face 'Cause you lose something you can't replace When you love someone but it goes to waste

binaril Niya ito sa ulo na halos nabingi ako sa tunog nito. Umagos ang dugo ni Julian sa daan. Bakit nabingi ang mga tao rito? May pinatay na nga bakit ayaw nila tumulong. "Bring her to the car! Jerome, clean this mess and make sure CCTV videos are deleted. I don't want my hands dirty again."

Nanginig ang boses niya at tuloyan nang pumatak ang luhang kanina lamang ay nagbabadyang tumakas. Humikbi si Calvin. Nagulat ako at nanlaki ang mga mata ko nang sa wakas ay nagawa niya nang salubongin ang mga mata ni Kim sa kanyang harapan. His tears streaming down his face but he never care to hide it at all. Hinayaan niyang mag unahan ang mga luha niya na malinaw naming nakikita. He stared at Kim with his tears rolling down his cheeks like a river. He swallowed. Ramdam ko ang pagpipigil niya ng emosyon. And I must admit I pity him even more now.

Lahat-lahat ay bumalik sa aking ala-ala. Napabaling ako ng may mag-abot sa aking isang lalagyan ng tissue. "Wipes your tears, Alistair. Hindi p'wedeng makita niyan ni Axel. Huwag mo na isipin ang nakaraan mo. Maayos ka na. Maayos na kayong dalawa ni Axel. Malakas na hindi katulad noong una kitang nakita." Napa-angat ang aking tingin at nakita ko si kuya Reed na malaking ngiti ang binigay sa akin.

Imagine a soul wiping her tears. "O-okay lang ako, Pat. Spill it" kalmadong saad ko sa kaniya pero naag-iba ang ekspresiyon ng mukha niya. Ramdam siguro nitong hindi ko pa kayang tanggapin ang katotohanan sa likod ng pagkawala ni lola. Tumango-tango si Caleb at tumayo mula sa pagkaka-upo sa gilid ng kama.

Kinuha niya ang panyo niya na nasa loob ng kanyang bulsa at siya na mismo ang nagpunas sa aking mga luha na tila balon na walang tigil sa pagtulo. "I was blind since I was seven years old, Luke. Kaya hindi ko nakita at hindi ko alam kung sino ang pumatay sa kanila. And then my eyes miraculously got healed after their death," patuloy na pagkukuwento sa kanya. Sinamantala ko ang pagkakataong nakikinig siya sa akin para masabi ko sa kanya ang aking istorya. Baka sakaling maniwala siya sa akin matapos niyang marinig ang buong kuwento ko. "At alam mo ba kung bakit muntik na akong matumba nang araw na tinulungan mo ako? Because that was the first time that I had my first vision of people's death.

Pagsisinungaling ko. Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin nila at agad na umalis palabas ng cafeteria. Sakto namang paglabas ko ay ang pagtulo ng mga luha kong kanina ko pa pinipigilan. Fuck this shit! Tumutulo ang luha ko habang naglalakad papunta sa favorite spot ko. In there, no one can see me crying and no one can hurt me. It's my safe haven. The school's secret garden.

At hindi ko rin namalayan, nakatulog na pala ako. 'I'm sorry, baby.. I'm sorry that mommy's weak. I'm sorry that mommy's stupid. I'm sorry that your daddy and I will never be the same again like what we've Used to be when you were still here.. When you were still alive..' Unconsciously, A tear fell from her left eye one last time... For this night. —————–––– Unti-unti kong minulat ang mga mata ko pero napapikit lang ulit dahil sa sakit ng ulo ko.

nakangusong wika niya sa akin. Umikot ang tingin ko sa buong lugar, "Halata nga," pagsangayon ko. Ang mga fans na pinalabas kanina sa barricade ay puro may bitbit na tarpaulin na may mukha ni Gertrude Gomez at Malcolm Humphries, na siyang magkatambal sa Fatefully Yours. "Wala ako gaanong makita na tarpaulin na may mukha ni Hendricks Smythe." Tumangu-tango si Jessica, "'Yung mga kausap ko kanina, mga tagasuporta sila ni Malcolm..."

Her eyes are directed to that one man na sa unang pagkakataon ay kakikitaan ng pagsuko at pagkatalo habang nakatitig sa itaas, to the flying embers ascending to the night skies and falling back to the ground. Suddenly, naglaho ang ingay at komosyon sa paligid at ang tangi niyang nakikita ay ang amang nakaluhod na lang sa lupa. There was a spark of tears in his eyes kaya lang ay mariin iyong pinigilan. Deogracias Samonte doesn't cry. Huling beses niyang nakitang nabahiran ng luha ang mga mata nito ay noong mawala ang ina niya. It was a long time ago.