Object With Soft Sound Novels & Stories

“Tama ka. That is our priority. Let’s find the culprit.” Nakatayo sila sa komportableng katahimikan sa loob ng ilang sandali, ang tanging tunog ay ang malambot na tunog ng mga baso at ang mahina at mapayapang tunog ng refrigerator. Ito ay isang sandali ng kapayapaan, isang paalala ng buhay na kanilang itinayo—isang buhay na puno ng pag-ibig, tawanan, at ang paminsan-minsan na kaguluhan na kasama ang anak at apo.

At tinitingnan ko siya habang ginagawa niya ‘yon, halatang-halata ang sarap sa mukha niya habang nilalasahan ako. Nakaka-turn on sobra tuwing naririnig ko ang tunog ng pagdila niya, the wet and sticky lapping sound of his mouth on my sensitive nipples was like music that made my body heat up even more.

Hiniling muna ni Propesor Gunn sa kanyang mga tauhan na aliwin sila, at pagkatapos ay dinala niya si Jordan sa isang silid na parang laboratoryo sa loob. Mabigat ang pinto ng silid, at maging si Jordan ay kailangang magpuwersa para mabuksan ito. Nabasa ni Jordan ang "Acoustic Design at Architectural Acoustics" at alam niyang napakahusay ng soundproofing effect ng kuwarto. Talaga, kung siya ay magsasalita, kumanta, o sumigaw sa silid na ito, hindi sila maririnig ng mga tao sa labas.

tawag ni Rio, mas mahinahon kaysa dati. Pero umiwas si Gray. “Kaya ko.” Sumipol ang hangin. At may narinig si Gray—isang tunog na pamilyar. Isang metal. Hindi iyon basta tunog ng bato o hangin. “Down!” sigaw niya.

Gamit ang maliit na galaw ng mga daliri nito, ang rattle ay nakagawa ng dalawang hindi gaano malakas na tunog: Dong Dong! Marahil ay naisip niyang maaring magising ang matanda dahil dito, ibinalik niya ang rattle pagkatapos lamang no'ng dalawang tunog. Pagkatapos ay pinulot niya ang isang pares ng maliit na sapatos na mayroong disenyong ulo ng tigre mula sa gilid.

“Baka sa presyo ng car, gold flakes na rin ‘yung nasa soft drinks.” Natawa ako. Kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko. Ang bilis din ng proseso dahil available pala agad ang unit. Kaya ngayon, naghihintay na lang kami ng final papers habang relaxed na umiinom. Pero biglang may malakas na tunog ng tumilapon na bag ang umalingawngaw mula sa kabilang panig ng showroom, kasunod ng boses ng babaeng halatang hindi marunong mag-indoor voice.

Tanging tunog lang ng violin at piano, mga tawanan ng tao at mga tunog ng kubyertos Ang maririnig mo sa loob ng mamahaling restaurant na ito. " Anong klaseng pagkain ba ito?" bulong naman ni softie Sakin. "Di ko din alam e, kainin nalang natin libre kasi hehe"

Tahimik pa rin. Tanging mga tunog ng construction site lamang ang maririnig. Parang may nahulog na mabigat na metal. Kasunod nito ay mahinang ugong ng makina. “Hello?” Ilang segundo pa akong naghintay. Wala. Kaya ako na mismo ang nagtanong. “Who is this?” Tahimik. Walang kahit isang salita. Nagsimula nang tumayo ang mga balahibo ko sa batok.

Ngunit kahit na nag-iisa na lamang ako, kailangan ko pa rin na mabawi ang korporasyon at maibigay ito sa kamay ng nararapat na tao. The room was supposed to be silent, but because I turned off the soundproof mode of the modernized and floor-to-ceiling glass window, I could still hear the bustling sounds of vehicles running down the streets. My eyes fell down the floor before I face the owner of the footsteps nearing behind me.

My heart thumps like crazy because of nervousness. "What are you fucking doing?" Giit ko ng mahinang boses. "Gusto mo ba mahuli?" Mahigpit akong napahawak sa shelf nang pumulupot ang kaniyang kamay sa bewang ko. "Tell me what you want. Just....don't get mad at me" bulong niya sa pamamagitan ng malambing na boses. Napalunok ako ng mariin. Why he sound too soft?