Object With Soft Sound Novels & Stories

Sumigaw ang isang alagad ng Hygieia Valley, “Nanami Shochiku, nakipagsabwatan ka sa masasamang pwersa at nangahas na patayin ang mga kapwa natin disipulo. Ngayon, hindi ka lang hindi umaamin at pinagsisisihan ang iyong mga kasalanan, kundi lalo ka pang lumala. Anong dapat na parusa sa’yo? Gaano kaganda ang status ng sect master? Sa tingin mo ba ang isang mangkukulam na tulad mo ay maaaring makipagkita sa kanya kahit kailan mo gusto? Bilisan mo, halika rito at tanggapin ang iyong kamatayan!” Buzz! Ito ay ang tunog ng strings ng sitar na hinihila. Tink! Swoosh! Ang pagsabog ng nakamamatay na sound wave ay parang tumamang kidlat. Tumagos ito sa hangin. Binasag ng bilis nito ang sound barrier.

Kaya napapahalinghing ako nang tahimik sa takot nang may makarinig saakin. "Don't be shy hon, please moaned while callig my name. Your moaned is like a music in my ears. It sounds so good." bulong nito. "Don't worry my room is soundproof." he added. Nang marinig ko 'yon. Hindi na ako nakapag pigil pa at napasigaw ako lalo na nang halik halikan at laruin ng dila nito ang perlas ng silanganan. Hindi ko alam kung saan ko ba ibabaling ang ulo ko, palakas ng palakas ang halinghing ko habang hawak ko ang ulo nito at mas binabaon pa rito. Aaah! u***l ko dahil hindi ko na talaga napigilan ang libido ko at any time lalabas na ito.

“Ihahanda muna kita nang maayos... Grabe, basang-basa ka na agad.” Hindi na nag-aksaya pa ng oras si Cris at walang pag-aalinlangang dinilaan at sinipsip ang pinakamahalagang bahagi ni Sol. Napahawak at napahagip si Sol sa buhok ni Cris habang ito ay masinsinang nilalantakan ang kanyang kabuuan. Lalo pang lumakas ang kanyang mga ungol at daing sa sarap, mabuti na lamang at tunay na matibay at hindi rinig sa labas ang bawat tunog na lumalabas sa silid dahil sa magandang pagkakagawa ng soundproof na dingding at kisame ng kanilang condo. “Fuck... ang sarap-sarap mo talaga, babe...”

["Dada!!!" Napatigil ako sa pagsasalita ng marinig ko ang boses ni Baby Fria, nilingon ko ang pintuan at nakita kong parang ginigiba na ang pinto fuck! Hindi naririnig rito sa loob ang katok dahil sound prof itong sala tsk!

Hindi ito ordinaryong proyekto; ito’y parang bagay na hinubog mula sa hinaharap. “What’s this?” tanong ko, hindi maitago ang saya at pagkamangha. “It’s a speaker,” paliwanag niya agad, nakangiti. “But not just any speaker. I built a resonating chamber inside the crystal lattice. The way sound travels through crystal is different—it bends, refracts, and amplifies the waves, making the sound richer and more immersive. Think of how light scatters through a prism. I applied the same principle to sound.”

Kulang na lang ay mga santo ang tawagin niya, habang ako naman ay nakahawak sa tiyan ko at tahimik na humahalakhak, ‘yong tawang walang sound. Elisse had no idea that the giant rats crawling around our room were just toys—and I was controlling them with the remote in my hand. Of course, they didn’t look like toys. These fake rats were incredibly realistic dahil sa malalambot nitong balahibo at natural na galaw that made them seem alive. Nilagyan ko rin ang mga ‘yon ng maliit na mga squeaker kaya ‘pag dumadausdos, “squeak squeak” pa ang sound effects kaya parang totoo talaga.

Hindi ba siya… humihinga? Nanatili siyang walang galaw, pinakikiramdaman ang mga tinig mula sa katabing silid. Isang malambot at matinis na boses ang sumingit sa katahimikan—maliwanag, inosente, at parang musika ng isang bata.

Kahit pala bilyonaryo at parang walang pusong yelo ang boss ko, may soft spot din siya pagdating sa pamangkin niya. "Wow, look, Ate Maya! It's flying!" masayang sigaw ni Baste sabay iwinagayway sa ere ang nabuo naming spaceship. Sinabayan ko siya ng pagtawa dahil nag-umpisa na rin siyang gumawa ng mga sound effects na parang sumasabog na bulalakaw.

Hindi daw sound proof ang kwarto ko kaya baka may makarinig sa tinig ko at kumatok. Wag muna, wag nyo kaming i-isturbo. Mula sa tainga at leeg ko ay lumipat ang labi ni gwapong driver sa labi ko at mabilis ko itong tinugon na parang uhaw na bata sa kanyang mga halik.

Sa mas malalim na bahagi ng silid ay naroon ang isang napakalaking kama. Dark wood frame. Steel accents. Minimalist ngunit imposibleng hindi mapansin. May soft instrumental music na marahang dumadaloy mula sa mga nakatagong speakers. Lahat ng bagay sa lugar na iyon ay mukhang sinadyang ilagay nang eksakto kung saan dapat. Parang bawat detalye ay pinag-isipan. “Damon...” mahina kong tawag.