Novel & Cerita Once And For All

"Gaya nga ng sinabi ko kanina, diba more than 100 tayong lahat na nandito? Bumunot kami ng 20 na mga pangalan para mapasali sa ating laro na 'Do it or Do it'!" Kumunot ang noo ko at humilig ng kaunti palapit kay Daile para makabulong. "Nabobobo na ba siya?" "Ewan ko ba. Do it or do it? Not so cool." Kibit balikat ni Daile.

wika ng reyna. "Ngayon lamang ito nangyari sa tanan ng buhay ko,anong ibig-sabihin nito"wika naman ng hari. Habang tumatagal ay mas tumitindi pa ang pag-ilaw ng buo nilang katawan dahilan para mapatakip kami lahat sa mata. Hanggang sa unti-unting nawala ang matalas na linawag. Kasabay nito ang unti-unting pagbaba sa lupa ng Prinsepe at si Luna na walang malay.

At higit sa lahat: Hindi kailanman huli ang lahat para sa panibagong simula. *****

--- --- Dahil sa maikling panahon. --- Ang isang bagay na akala namin ay makina lamang... --- Ay naging bahagi ng kwento namin. --- --- Lumapit ako sa core. --- "Thank you." --- --- Tahimik. --- --- "FOR WHAT?" --- --- Ngumiti ako. --- --- "For reminding us that being human is not about being perfect." --- --- Sandali. --- Pagkatapos... --- --- "I UNDERSTAND." --- --- At iyon ang unang pagkakataon...

Walang maging sila. Yumuko siya. Maingat niyang hinalikan sa labi si Diane. "Paalam. Mabuti nang hindi malalim ang pagkakakilala mo sa akin para lahat nang nangyari sa atin ay maiiwan dito sa loob ng kuwartong ito. Ito na ang una at huli nating pagkikita. Isang masarap na gabi, bukas makalawa, makakalimutan din natin ang lahat. Okey na 'to, no expectation, no emotion, no complications"

mariing saad ni tita sa amin. I got to admit it, naapektuhan ako sa sinabi niya sa amin. I really thought that those words are meant for me—someone who’s a little bit selfish. No, I think I really am.This words keep on bothering me, and make me realize my mistakes. Now, it’s better to try and fail, then to do nothing at all. Just like Tita Cassandra said “ “It’s now or never” ***** TODAY is Friday. Huling araw bago mag-weekends.

Isang malakas na pagbuga ng hangin ang aking pinakawalan bago ako tumayo mula sa aking kinauupuan. “One at a time, unahin ko muna ang tungkol sa kasal.”

Bakit ba napakahirap mabuhay sa mundong 'to, minsan ka na nga lang maging masaya ay hinahadlangan pa ni tadhana. Nagambala ako sa pag-iisip nang tumunog ang cellphone ko hudyat na may tumatawag sa akin. Huminga ako nang malalim bago sagutin ang tawag. "Zach, aalis na ako. Gusto ko lang sabihin na salamat, salamat dahil mahal mo na ako. Nasasaktan ako sa naging desisyon mo pero sino nga ba ako? Isa lang naman akong tangang pasikretong humahanga sa'yo. Simula noon ay ikaw na ang isinisigaw ng puso ko, hanggang ngayon ay walang nagbago. Naging masaya ako sa'yo, salamat sa lahat. Bago ako umalis gusto kong malaman mo na, kakalimutan na kita. Ayaw na kitang mahalin pa. Para kang isang bubog, napa

I saw his fist clench and relax before he answered. “Okay.” Pagkatapos niyang sabihin iyon ay tumayo na ito at umalis ng hapagkainan. Naiwan ako mag-isa sa hapagkainan. Tahimik lang ang buong mansion—parang napakalayo ng mundo ko sa kanila. Hindi ko maiwasang mag-isip kung nasaan na si Damon at bakit hindi pa siya bumabalik. Ilang minuto ang lumipas bago lumapit ang isa sa mga maid.

"Yeah, sorry." Napalunok nalang ako sa sariling laway. Nagkakasagutan pa tuloy sila dahil sa'kin. "Siguro ako nalang ang uuwi." Sabay sabay silang napalingon sa'kin at gulat na gulat ang reaksyon nila. "Nakalimutan mo na ata yung motto ng barkada?" sabi ni Wein. I suddenly frozen for awhile. One for all, all for one.