One Punch Man Codes Novels & Stories

“At mas lalo na kung kusa nilang isinusubo sa’kin ang tali.” Sa kabilang linya, wala nang sagot. Tanging mahinang paghinga ang maririnig, tila hindi makapaniwala si Kenneth sa narinig. Hindi na siya nag-aksaya ng oras. “Ano ang code?” muli niyang tanong, tila walang nangyari. Sa wakas, isa-isang binanggit ni Kenneth ang mga numerong katumbas ng bawat suit ng baraha.

Is this some kind of code? Umupo ako sa sofa habang mataimtim na tinitignan ang mga numerong ito. That old man is fucking ridiculous! Siguraduhin niyang totoo ang mga sinabi niya sa akin bago siya binawian ng buhay dahil kung hindi, huhukayin ko ang bangkay niyang nakalibing at sasaksakin ko siya ng paulit-ulit. This numbers are familiar to me, at kung hindi ako nagkakamali this code is the fucking Polybus Square code.

Tumawa lang siya ng malakas bago hinawakan ang balikat ko. " Call Sky we need some help" " I don't have his number" " Use my phone" " Anong sasabihin ko?" " Red yun lang" Ginawa ko ang sinabi niya " Blue is there something wrong?" " Red" " Alright give me 5 minutes Ill be there" Binigay ko pabalik ang kanyang cellphone " Code ba yun?" " Yes that's our code ginagamit namin yun pag alanganin ang sitwasyon" paliwanag niya

Bigla niyang naalala ang bombang QR code na ito. Ang isa sa kanila ay maaaring magdulot ng pagsabog sa pamamagitan lamang ng pag-scan ng QR code. Upang hindi atakihin ni Paris Gildon, dali-daling ginamit ni Rong Bailun ang kanyang mga kamay para punitin ang QR code. Talagang napakalakas ni Rong Bailun. Sa isang malakas na paghatak, pinunit niya ang kanyang mga damit at ang “body treatment device” sa ilalim nito!

iyak ko habang pilit na kumakawala. “The v-vault...” turo niya sa isang maliit na steel safe na nakatago sa ilalim ng mga nakahilerang mga relo niya. “Open it. Hurry.” Nanginginig ang buong katawan ko habang lumalapit sa vault. “Anong code? Zaitan, hindi ko alam ang code!” Pumikit siya nang mariin, tila iniipon ang natitirang lakas para makapagsalita. “Zero-five... one-two... one-six...”

Nakasunod naman ang tingin ko sa dalagang palabas na ito ng pinto. Lalo ako nahiwagaan sa pagkatao ni Annie. Gusto ko malaman kung totoo nga na nagbago na talaga ang code ng organization. Kinuha ko telepono at tumawag sa pinakamataas na leader ng world Mafia Organization. "Code?" sagot sa kabilang linya. Huminga muna ako ng malalim. "DEATH." "You're in! Just wait for a few minutes. I'll just give the phone to the Lord."

He doesn’t know his way around the fortress but Gordan sure knows. “Turn right here.” Sinunod niya ito. “Take the third exit on the left. The elevator’s there and the c-code is four zeroes.” Napangiwi si Kons nang marinig ang code. Who makes a code like that? Before they reached the infirmary, shots were fired in their direction through the window. I hit the door with my fist but the door won’t open. “N-Ninety-eight and double z-zeroes. T-They won’t open it from the inside. Enter the code.” Gordan looked very pale.

dagdag niya. "Oo naman. Alangan naman maglihiman pa tayo!" sagot ko kahit na hindi siya nililingon. At dahil makakalimutin ako, sinet ko ang sa akin sa apat na zero (0000). "Ano'ng code ng sa'yo?" "1234. 'Yung sa'yo?" Kumunot ang noo ko sabay angat ng tingin sa kaniya. "1234? Napakadaling hulaan n'yan! Ano ka, bata? Baligtarin mo gawin mong 4321."

Ang *security code* ng mansyon, ang *passcode* ng opisina sa munisipyo, lahat iyon ay umiikot sa nag-iisang petsang hindi makalimutan ng lalaki. *October 14, 2010.* Ang araw na pinatay ang ina nito. Nanginginig ang daliri, pinindot ni Nayah ang mga numero: **1-0-1-4-1-0**. *Beep.* Isang pulang ilaw ang umilaw. *Access Denied.*

“Dahil may mga bagay na hindi pa ready ipakita sa’yo.” “Ano po ‘yon? Files ng business niyo? O… tungkol doon sa lalaking ‘dapat patay na’?” Kumuyom ang panga niya. Tapos, imbes na magalit, hinila niya ako palapit sa keypad. “Gusto mong malaman?” tanong niya, mababa ang boses. Tumango ako, kahit kinakabahan. Pinindot niya ang code—0829. Birthday raw ng kapatid niya, nalaman ko mamaya.