Novel & Cerita One Word Or Object That Describe Yourself

Napayuko na lamang ako upang itago ang mukha tsaka pinanood na malaglag ang mga luha sa kamay. "Alam ko naman kung ano lang ako. Alam ko naman na hindi ako kagaya ng ibang babae na matataas ang confidence, magaganda at iyong siguradong karapat-dapat mahalin. You know what, I realized so many things and none of them is positive. Siguro kaya ganoon na lang ako kung iwanan dahil sa pag-iisip ko. I'm an overthinker and I can't do anything but to fight with myself," pahina nang pahina kong turan at pinagsiklop ang mga daliri tsaka pinunasan ang mga luha.

Bakit ako umiiyak at nasasaktan? Hindi ako ito. Hindi ako iyakin. Malakas ako. Matapang. Pero bakit ganito ang nararamdaman ko ngayon? Ano ba ang nangyayari sa akin? Karine’s Point of View Selfish. Ako iyan. According to Merriam Webster Dictionary, it is having or showing concern only for yourself and not for the needs or feelings of other people.

Masyado kang nafafall sa taong one word lang kung magsalita. ‘Bawal mafall masyado baka hindi makaahon, self,’ I said to myself while looking at him. Gosh, kahit gabi na, ang pogi pa rin niya! Nakakainis na! Mas lalo ko tuloy siyang nagugustuhan kasi gusto ko sa tao is nonchalant and gusto ko yung ako naghahabol kaya siguro mabilis din akong mawalan ng gana sa mga guy na nanlalandi sa’kin kasi mas bet kong ako yung nanlalandi sa kanila. That's why I’ll do everything to make him fall for me na kahit tulog siya, ako lang nakikita niya.

Masyado na akong desperada para manalo at alam ko sa sarili kong hindi ko matatanggap kung hindi ko magagawa iyon. “Please, please. I need to win this. Please,” paulit-ulit kong desperadang bulong habang mas maayos kong ipinoposisyon ang aking sarili. Ramdam ko na ang panlalamig ng buo kong katawan dahil sa kaba at takot na matalo ako. “Please, please. Help me win this race,” desperado kong bulong.

Para itong isang wishing crystal na may spell. Madalas kong gamitin ang kapangyarihan ng kuwintas upang mag anyong tao para hindi ko kailangang uminom ng dugo bilang pangunahing pinagkukunan ko ng lakas. Bilang isang normal na tao, ofcourse, hindi na ako maputla at hindi rin pula ang kulay ng aking mga mata. Sakto lang ang height ko, meron akong magagandang green na mata, at buhok ko ay straight na kulay brown. Anyway, hindi ko alam kung maganda ba akong tignan sa anyong ito. Sanay lang kasi akong hindi makita ang reflection ko sa salamin bilang isang bampira. At hindi ko rin ugaling tumingin sa salamin kahit na tao ako. My looks are the least of my problems. Because there are bigger ones, j

So let me rephrase that. Ako ay panget, magaslaw, walang yaman, at hindi matalino. Walang lalaki na nagkakagusto sa akin, sa itsura ko ba naman na laging may traffic sa ulo ko, marami akong taghiyawat sa mukha, makapal ang kilay, at laging gusot ang uniform na malaki pa ang size sa akin, wala talagang mangingimi na lumapit sa akin.

Pero hindi naman siguro valid na saktan niya ako. Magsasalita na sana ako pero wala na si ama sa aking tabi. Hinawakan ko na lang ang mga bulaklak na nasa harapan ko. "Ang iyong personalidad ay parang bulaklak, mabango at namumulaklak." Pagkalingon ko ay si Keegan. Naiinis ako sa kanya. Oo sweet siya pero hindi ba uso sa mga bampira ang magpaalam?

Kung hindi ko magagawang palayain ang sarili ko mula sa posas, ay malulunod ako. Ang tanging naisip ko, ay ang mga bobby pin sa aking buhok. Kahit nilalamig na ako sa ibabaw ng kama ay nag-isip pa rin ako ng mabuti. "Self focuss..you can do it!" ang sabi ko sa sarili. Alam kong may isang paraan lamang para makalabas sa kulungan na ito. Huminga ako ng malalim, at binali ko ang hinlalaki ng kaliwang kamay ko.

“You’re still here.” And somehow, that made me smile. --- Late Morning Naglatag ako ng clean page sa desk. Binuksan ang laptop. Pero hindi agad nag-check ng email. Instead, I opened my notes app and typed: --- “What I Deserve:” * Peace * To be chosen * Love na hindi ko kailangang ikompromiso ang sarili ko * Work that makes me proud * Boundaries * Respect, regardless of job title * A love that shows up. Loudly. Publicly.

At bawat dahilan ay humuhubog sa akin para lumipad nang mas mataas sa susunod. Kaya kahit na ngayon, sa gitna ng alingawngaw ng bulung-bulungan at kasinungalingan sa social media, huminga ako. Tumayo ako. Tumingin sa sarili sa salamin ng banyo, at ngumiti sa sarili. Ako si Kaylee Sydney Carnegie. Hindi ako perpekto. Hindi rin ako ganap. Pero handa na akong bumangon. Handa na akong makita siya muli.