Oswald Chambers My Utmost For His Highest Novels & Stories

ETHAN GREY Noong high school ako, akala ko madali lang maging CEO. Ikaw ang boss. Ikaw ang pinakamataas. Ikaw ang nagbibigay ng utos. Akala ko, buong araw lang akong uupo sa opisina, pipirma ng ilang dokumento, dadalo sa meeting kapag gusto ko, tapos uuwi. Simple. Napakasimple. Pero ngayon...halos gusto ko nang sampalin ang sarili kong high school version.

Maganda rin kasi ang kanta niya and I am proud to be part of it. "Damn, sino ang nagdo-doorbell ng ganitong oras?" Inis na tanong ko sa sarili. I'm not expecting a visit dahil anong oras na. Panigurado tulog na si Oswald dahil hindi na siya nag-reply na hindi ako makatulog yet when I looked-out to the hole, I saw his figure. "Still can't sleep?" bungad niya sa 'kin. He is wearing a V-type sando na mas lalong nagpahalata ng malaki niyang chest at ang bakas na mayroon siyang abs.

Bungad ko habang inilalagay sa purse isa isa ang mga gamit na kakailanganin ko. "Everything's ready. I think it would be much better if you'll not show up here." Sambit niya sa akin. "No." Sagot ko ng may diin habang kinukuha sa drawer ko ang isang walther model 9 na baril saka iyon isinuksok sa purse ko. "I need to see his reaction. Gusto kong panoorin kung anong gagawin ni Maxinus pagkatapos isa isang bawian ng buhay ang mga kasama niyang bumuo ng imperyo niya." Litanya ko sa kaniya saka sumilip ng isa pang beses sa salamin saka lumabas ng kuwarto ko.

Hindi niya matanggap na kahit na sa kabila ng pagpanaw ng kapatid ay itatanggi pa rin ito ng duwag na si Oswald. "Coward." tanging sagot laman niya saka lumabas ng kwartong iyon at ibinagsak ang pintuan. Naiwanan si Oswald na nakayuko at tulala, hindi niya lubos maisip na pagkatapos ng ilang taon ay muli niyang maaalala ang gabing iyon kung saan umiiyak na pumunta si Madelyn sa apartment na tinutuluyan niya.

Halatang nanumbalik ang saya ni Ossy sa oras na iyon, her face is so expressive, those blue Polish eyes that screams emotion, that tells honesty and nothing else. Hindi nagtagal ay narating na nila ang bahay ni Ossy. Hindi kalakihan ang apartment nito, katunayan, ito na ang pinakamurang apartment sa Warsow. Nang makaparada sa gilid ng kalye ay agad silang pumaloob sa bukana ng gusali, walking through stairs, with no fucking elevator. Papunta sila sa ika-limang palapag sa oras na iyon, remembering those days, kung saan pagod na pagod sila sa pagtatrabaho at uuwi sa ganoong hitsura.

“Hindi niyo maiintindihan ang mga sinakripisyo ko dahil mga anak mayaman kayo. Hindi niyo maiintindihan na kailangan kong maging literal na sunud-sunurang aso para lang sa barya-barya na tinatapos sakin ng Papa mo.” Umiling-iling na lang si Peterson. “Wala na… Wala ka nang pag-asa. Kahit anong sabihin namin, hindi rin naman papasok sa utak mo ang mga maling ginawa mo. Ang mabuti pa –" “Oo na… Kayo na ang magaling. Kayo na ang laging tama.” Sinunggaban ni Oscar ang baril. Mabilis nitong itinutok iyon sa sariling sentido. Ibinaba ang safety pin at ngumiti sa kanila sa huling pagkakataon. “Pagod na ko… Pagod na ko sa lahat ng paghihiganting ito… Wala naman akong napala kundi pagkabigo… Kahit ka

Kaya, sinabi niya nang magaan, “Natatakot ako na hindi magpapadala ng tao sa Northern Europe ang organiosasyon niyo sa loob ng ilang oras. Magagamit niyong pito ang oras na ito para pumunta sa Oslo City, ang kabisera ng Northern Europe, sa lalong madaling panahon, at pumunta kayo sa tuktok ng pinakamataas na rurok sa Oslo City. Magpapadala ako ng tao para sunduin kayo doon.” Hindi pamilyar si Charlie sa Oslo City, at ayaw niyang magtipon-tipon ang mga taong ito sa siyudad. Kaya, naisip niya ang ideya na pinakamataas na rurok sa Oslo City. Dahil, hindi siguro mahirap para sa pitong Armed Calvary Guard na ito na hanapin ang pinakamataas na rurok sa Oslo City. Pagdating ng oras, sasabihan niya

Hindi dahil wala siyang nararamdaman—kundi dahil sapat na ang alam niyang naging totoo siya sa simula hanggang huli. Sa kabilang dulo ng kalsada, nakita niya si Oswald na naghihintay. At sa unang pagkakataon, hindi siya nakaramdam ng inggit. Dahil natapos na ang papel niya. At minsan, ang pinakamalaking patunay ng pagmamahal ay ang kakayahang umatras—kahit kaya mo pang lumaban. ---

Nararamdaman niyang ayaw nito ng gulo kaya ay nagpahila na rin siya. “Invitation letter po, Sir.” Wixon was terribly annoyed. Bahagya na namang mawawala siya sa mood. “Froso and Osmond.” Matigas ang kanyang boses at puno iyon ng awtoridad. Matapos iyong sabihin sy halos mabali na ang likod ang dalawang bantay sa entrance dahil sa matindi nitong pag-bow. He could feel Umica’s confused stare ngunit ngumiti na lamang ito instead of asking him.

Na siya ay kumikilos na kakaiba at madalas na pumupunta sa mataas na saserdote? Hanggang sa kanyang personal attendant, pinutol ni Sir Maxfield ang katahimikan, "Patawarin mo ako sa panghihimasok, kamahalan, at kay Lady Xaviera. Pero naghihintay sa labas ang personal na kabalyero ni Lady Xaviera." Hindi kailanman naramdaman ni Lady Vienna ang ganitong pasasalamat para sa kanyang kabalyero, si Titus, upang ihatid ang kanyang tahanan. Tama siya sa timing!