Other Term For Missing Someone Novels & Stories

"Kuya, i miss you. Kuya. I... i really miss you..." Parang may nabasag na kung ano sa dibdib ko habang nakikitang umiiyak si Ross. The intensity of his grief resonated, and I found myself a silent observer to the raw vulnerability of a soul baring its deepest sorrows. I can see that he really miss his brother. The pain hits different when you're missing someone in heaven but they will never comeback and can't do anything about it but miss them. You can't call them, you just have to cry out and hope they hear you. Iyon ang nakikita ko ngayon kay Ross.

In enchantment to see her friend again after several months, niyakap niya ito nang sobrang higpit para ipadama dito kung ga'no niya ito nami-miss. Lilia is studying in a prestigious school for college, taking the course of engineer, kaya't sobrang busy nito para makikipagkita sa kaniya. Habang si Seraphim nama'y tinutuon ang atensiyon sa paghahanap-buhay. Matagal-tagal na rin ang huli nilang pagkikita, kaya gano'n na lang niya ito na-miss. Though, they still contact each other through video calls, ngunit, para sa kaniya, iba pa rin sa pakiramdam ang makita niya ito sa personal. "Grabe, na-miss kita nang sobra!" Lilia cried out on her shoulder, just right after the moment Seraphim entered ins

"How does it really feel missing someone?" Amused, his mother turned to him. "You didn't know?" Umiling siya. "Well, in my case, it's one of continuous loss, knowing the longing will go away, but never truly knowing when. I will forever miss your father, hijo. But, if you miss someone and you think there is still a chance you'd see this person again, it feels like you can't sleep and eat until you see them. Parang tandang na hindi mapakali.."

I should think—it must be so terrible missing someone, and knowing there's nothing to do, that he'll never come back. Tinignan siya nito sa malungkot na mga mata. "You never stop." he said flatly. "When someone you love dies, you miss him all your life. You feel lonesome and somehow—defrauded. At hindi lang isang tao ang nawala sa akin. She was really important too and I've never heard anything about her anymore." She? Did he mean na hindi lang si Eloise ang babaeng importante sa buhay nito?

Eric: [umiling] "Wala, wala ka namang nagawang mali. Sa totoo lang, habang nakakausap kita, parang may kung anong... koneksyon. Alam mo ba yung pakiramdam na parang may kulang sa pagkatao mo, pero hindi mo alam kung ano?" Maria: [nakakunot ang noo, naiintriga] "Hindi ko po alam kung anong ibig niyong sabihin, Sir, pero minsan po kasi nararamdaman ko rin yan. Parang... may hinahanap ako, pero hindi ko rin alam kung ano." Eric: [biglang seryoso] "Alam mo, Maria, noon kasi... mayroon akong naramdamang pagkawala. Parang may isang mahalagang tao na nawawala sa buhay ko."

Ilang araw nang hindi umuuwi si Gio, hindi ko man lang ito nakikita sa office niya. Alam ko at ramdam kong tinataguan at iniiwasan niya ako. Gabi-gabi rin akong umiiyak dahil sa kaniya. Ako lang ata siguro ang nag-pa-panic dahil nawawala s’ya. Tumatakbo parin naman ang kompaniya, marami rin naman akong tintrabaho kaya na-bu-busy dina ko. Tuwing gabi langa ko nagda-drama, iniisip kung na saan siya. Kung iniwan niya ba ako at hiniwalayan niya. Sana naman nagpa-alam nalang siya hindi iyong bigla-bigla nalang siyang nawawala ng parang bola? He ghosted me, iyon ang masaklap.

Pero habang tumatagal, mas lalo niyang napapansin ang kawalan nito. Ang katahimikan sa bahay. Ang pagkawala ng taong dating laging naghihintay sa kaniya gabi-gabi. At ang pakiramdam na kahit gaano kagulo ang buhay niya noon, may isang taong handang manatili sa tabi niya. “You don’t realize someone’s value until they’re gone,” mahina nitong saad na tila kinakausap ang sarili.

Maisip ko pa nga lang ngayon na iwan siya ay hindi ko na kaya. Iisipin ko pa nga lang na wala siya sa tabi ko ay labis na akong nasasaktan paano pa kaya pag nangyari ‘yon. Iisipin ko pa nga lang na hindi ko na siya makikita sa pag gising ko sa umaga at sa pag-uwi niya ng gabi ay nangungulila na ako. Iisipin ko pa nga lamang na hindi ko na siya maipaghahanda at maaasikaso sa araw-araw bago siya magtungo sa opisina ay namimiss ko na siya. Lahat ng tungkol sa kanya ay hahanap hanapin ko, sigurado ako ‘don.

At kapag walang mangyari, hindi na niya alam kung ano ang mangyayari sa kanya ngayong wala na ang dalaga sa kanyang tabi. PAGKABABANG-PAGKABABA ng kaibigan niyang si Claire sa tricycle ay agad niya itong sinalubong ng yakap. Na-miss niya ito kaya hindi niya mapigilang hindi ito sugurin ng yakap ng makita ito. “Alam kong na-miss mo ‘ko, Be. Pero pwede ba, huwag mo naman akong sakalin! Gusto ko pang mabuhay, paki-usap!” Biro ng kaibigan sa kanya.

Anito at pareho kaming natahimik. "I just wish I knew," basag ko ng katahimikan at bago nagpatuloy, humugot muna ng hangin, "Nami-miss ko na ang best friend ko kaya. Parang may kulang kapag wala siya. It's similar to drinking coffee without sugar for me." "Ganda namang comparison. E kapag ako naman wala, ano naman ang pakiramdam?" Napaisip ako. 'Ano nga ba?'