Owen #windbreaker Novels & Stories

This is so damn frustrating,’ inis na sambit ni Owen sa kaniyang isipan. Halos hindi na rin makahinga si Owen sa dami ng damit na nakapalibot sa kaniya. Kahit pa wala siyang damit pang itaas ay pawis na pawis na siya dahil sa init sa loob. Kasabay rin noon ang pagiging kabado niya dahil kamuntikan na siyang mahuli ng tiyuhin niya.

Pagkatapos ng trabaho niya, tumawag ulit si Owen na nasa labas daw ito at naghihintay sa kanya. Naalala niyang inimbitahan pala siya nitong magkape. Dali-dali niyang inayos ang mga gamit para puntahan si Owen sa labas. Malayo pa lang ay nakita na niya itong nakangiti sa kanya. Naka-white T-shirt lang ito, cargo pants, at pinarehan ng puting sneakers.

Sa right ko si Maddy. Pinapagitnaan ako ni Lexi at Maddy gusto ko kasing katabi si Maddy, e. Ayaw pa sana ako bigyan ng space mabuti naman savior ko si Lexi. Lowe is wearing a satin-letter patched pajama set. He looks like a little cute baby boy, dahil naka short siya. Si Owen naman burgundy collar short sleeve letter pajama, matchy matchy pala silang dalawa while Lexi is wearing a crown-embroidered button-up pajama, he looks like a Korean rock star.

Pinuno ng hangin ang baga at matagal na pinamalagi iyon doon. Tinalikuran ang kausap. Humakbang palayo dito. Malakas na ibinuga sa bibig ang hangin na ikinulong ng ilang saglit sa baga, upang mai-release ang stress na nararamdaman. Iwinaksi ang pagdududang nararamdaman ilang sandali pa lamang ang nakakaraan. “Wala akong dapat na ipagduda sa kanya,” ang nasa isip na si Owen ang pinatutungkulan, “hindi ako dapat magduda!”

Aya niya at suot ko pa ang mahaba niyang dahit kaya pag sa akin parang dress na hanggang legs! Lumabas na kami at nakita ko sila Karen na maliligo rin sa dagat. Binati nila kami ni Adrian siyempre binati rin namin sila pabalik. "Blooming mo naman, Ma'am!" Sabi ni Owen sa akin. "Blooming ka diyan! Kamusta naman tulog niyo?" Tanong ko kay Owen para maiba ang usapan. Natutuwa pero ako kapag nasasabihan akong blooming. Wala lang, ang saya lang sa pakiramdam.

mahabang sabi niya. Hindi nagsalita si Owen. Hindi siya makapaniwala sa kaniyang sarili na sa maraming nangyaring magulong bagay, nagawa pa niyang isipin iyon. And those were because of his son. Owen is the key to reconnect their family. Naramdaman na lamang niya nagusto niyang muling mahawakan ang mga kamay ni Arthuro, gusto itong mahalikan sa labi, o makatalik ng mahabang oras.

Simple ngunit pormal ang suot ni Jasmine: isang itim na bestida na may shawl, bagay sa tahimik at malungkot na okasyon. Tahimik lang silang tatlo, kasama si Owen, na hindi man lang nagpayong. Nakapikit siya, walang emosyon sa mukha, at parang may kinakausap sa hangin. Hindi malaman ni Jasmine kung panalangin ba iyon o paghingi ng tawad. Mayamaya, natapos ang bulong ni Owen at basta na lang itong umalis, walang paalam, walang salitang binitiwan.

Agad siyang napatingin sa ibaba, at halos mapailing siya nang makitang naglalakad na ito patungo sa puno. "Sandali! Hintayin mo ako!" Tumalon din si Owen mula sa second floor at halos mapasigaw siya nang muntik na siyang magkamali ng bagsak. Inis niyang binalingan si Kael na may suot nang gloves. Pinulot nito ang itim na panyo at ipinasok sa isang evidence bag. Napasapo na lamang si Owen sa kan'yang noo at nilapitan si Kael. "Seriously? Paano mo nagagawang tumalon kung saan-saan?"

Bakit ang babaeng ito ang pinapirma ni Owen? Pinilit ni Owen ang sarili niya na maging matatag kahit pa parang maiihi na siya sa pantalon niya. "Utos po ito ni Master Levine kaya wala po kayong dapat na ipag-aalala, Master Riku." Umangat ang sulok ng labi ni Riku sa naging sagot ni Owen. Talagang ginagamit pa nito ang pangalan ng Levine na iyon para lang takutin siya?