Pamilya Spoken Poetry Tagalog นิยาย & เรื่องราว

“At kung magbabalik pa man ang alaala mo… hindi ko kayo iiwan. Hindi kita kailanman hahayaang mag-isa.” Sa gitna ng hardin, sa ilalim ng payapang sinag ng araw, bumuo sila ng bagong pangako: Hindi na sila mga kakambal na nagkalayo, Hindi na sila mag-ina na nagdusa, Sila ay isang pamilya—sa bawat luha, tawa, at pag-ibig.

tanong ko habang nasa hapag-kainan kami. Nagkaroon na ako ng muwang sa mundo. Tumanda na ko at nakilala ko na si Talitha, pero hanggang ngayon, ganito pa rin ang pamilya ko. Ayokong habambuhay na ganito. Ayokong isang nakakadiring pamilya ang yayakap kay Talitha kung sakali man na mahalin ako nito. “Hijo, siguro ito na ang oras para malaman mo ang totoo,” mahinahong wika ni Mommy.

"Ganyan talaga ang mga Montenegro, Sariah. Matigas sa labas, pero alam kong sa loob, malambot ang puso niyan para sa atin. He’s a family." ​Family. Ang salitang iyon ang huling dumurog sa akin. Habang pinapanood ko si Papa na maglakad palabas, alam ko na ang bawat hakbang ko mula ngayon ay isang paglalakad sa isang manipis na tali. Isang maling galaw, at lahat kami ay babagsak sa bangin na ginawa ni Hades.

sagot ko. Isang makahulugan na ngiti naman ang ibinigay niya sa akin, habang taas-baba ang kilay na nagsalita, “Parang isang pamilya pala kayo. Kaya pala late na naman ang mokong na ‘yon sa miting. Umaga ang simula hapon na dumating.”

bakit kahit saan ako tumingin, ikaw at ikaw pa rin? Pumatak ang luha niya nang hindi niya namamalayan. May iilang napapatingin sa kaniya dahil nagmistula siyang babaeng naliligaw sa Maynila. "Anak?!" Napalingon si Adeline sa pamilyar na boses. Mula sa isang lumang pickup truck na nakatabi sa gilid ng kalsada, bumaba ang kaniyang ama. Bakas sa mukha nito ang labis na pag-aalala habang nagmamadaling lumapit sa kaniya. Dala nito ang amoy ng gasolina, langis, at lumang bakal, ang pamilyar na amoy ng kaniyang ama na may-ari ng isang maliit na talyer. Pero dahil sa tawag niya kanina ay nagmamadali ang ama na sunduin siya kahit hindi pa ito nakapagbihis.

"Pinili mo ang babaeng iyon!" "Pinili mo ang batang iyon!" Parang may apoy na sumiklab sa dibdib ko. Mabilis akong lumapit sa mesa. "They are my family!" Mariin kong diin. "My wife." "My son." "Ang pamilya ko ang pinag-uusapan natin!" Ngunit lalo lamang siyang natawa. "Pamilya?" "Naging pamilya mo lang sila dahil pinili mo sila!"

ani ni Daddy at nagawa pang mahinang natawa sa gitna ng pag uusap namin. "Kaya sa takot namin, may isang kasambahay kami rito. At ito ang Nanay mo.....sa takot namin ng Mommy mo, ipina ampon ka namin sa kaniya. Kahit gustong-gusto ka namin lapitan, hindi maari, anak. Pero kahit kailan, hindi namin pinabayaan na mahirap kayo. Lahat ibinigay namin sa inyo. Minahal ko na rin ang pamilya mo noon na parang sarili naming pamilya"

Day 0060—AUGUST 19, 2023 PHILIPPINES "Mayaman pala talaga kayo—sana all. Ang ganda ng mama mo. Gwapo naman ng papa mo't ka-look alike naman ng kuya mo ang papa mo, tapos itong babae—maganda pero walang hawig ni isa sa inyo. At ikaw naman—kamukha ng mama at papa. Perfect family—lahat profesional at mataas ang standard sa buhay. Pinagpala kayo sa lahat. Nakakainggit!"

"My mom taught me how to speak Tagalog every night." Napa-palakpak si Tatay at napahawak sa kanyang dibdib. "Naku, mabuti naman, apo! Akala ko talaga ay magdudugo na ang ilong ko sa iyo bago tayo makauwi ng Pilipinas!" Sumabog ang malakas na halakhakan sa buong hapag-kainan. Maging ang mga tauhan at serving maids sa gilid ay napapangiti sa kapilyuhan ng aming pamilya.

Ang kailangan ko lang gawin ay ngumiti at sundin ang gusto niya. Mayroon akong tatlong kapatid. Si Kuya Celio, Ate Leticia at Allegria. Si Kuya Celio ang panganay sa aming magkakapatid at ang paborito ni Papa. Si Ate Leticia ang paboritong anak ni Mama at Papa, at si Allegria, ang bunso namin. Pagtapos mamatay ni Ate Letty, si Allegria ang naging bagong paborito ni Mama at Papa. At ako, si Talulla Calapati, ang binansagang itim na tupa ng pamilya namin, ang aninong pilit na itinatatwa ng pamilyang Calapati.