Pamilya Spoken Poetry Tagalog นิยาย & เรื่องราว

mahina ang tono ng boses na sagot ko "Talaga? Anak, thank you! Thank you." narinig kong sagot niya na sinabayan niya pa ng mahinang paghikbi. Hindi ko naman mapigilan ang mapailing Ang asawa ni Mommy ay pamilya ng mga politician sa Visayas. Kilalang pamilya. Naghahari sila sa politics and businesses at kung totoosin, hindi talaga naghihirap si Mommy

paghingi niya ng tawad. Marahas na inalis ni Zymon ang kamay ni Jericho sa leeg ng suot nitong t-shirt. Hinarap muli nito si Jericho na bakas doon ang inis sa binata. "Family? You know what family is, Jericho? It's not about having a father, a mother and a child, a family bond with love and union na wala sa inyo. Ama ka lang ni Princess pero hindi kayo pamilya," balik ni Zymon at umiwas dito ng tingin.

seryosong wika ko “Pero, Mikay, hindi ka ba nag-aalala? Paano kung ipakulong nila ang kakambal mo? Isa pa, nagbanta kanina si Mr. Nathan Fulgencio na kapag malagay sa kahihiyan ang pangalan ng pamilya nila dahil sa kapatid mong si Zyra, ipapakulong nila siya. Hindi pwede! Anak, maawa ka naman sa kapatid mo. Ako na mismo ang nakikiuisap sa iyo, pumayag ka na para maikasal kayong dalawa ni Arif.” seryoso nitong wika Kitang kita ko na sa mga mata ni Mommy ang pagiging desperado. Hindi ko naman siya masisisi. Alam ko naman kasi na inaalagaan niya ang kapakanan ng pamilya namin

"A f-family i-is h-home, a-anak. A h-home where we f-find peace a-and s-security." "See, mom? See the absence of peace and security in our family now? It's no longer home, Mommy. Pero kung iyan ang gusto niyo. . .I won't file a case for her any more. Pero lalayo na kami ng tuluyan sa pamilyang sinasabi niyo."

“Ngunit mayroon akong isang kundisyon, Kaelan.” “Name it,” I said immediately. “Kung gagawin natin ito—kung ako’y magiging ‘asawa’ mo sa harap ng lahat—kailangan mong ipangako sa akin ang isang bagay,” she said firmly in Tagalog. “Huwag kang magtatago ng anumang lihim sa akin na maaaring magdulot ng panganib sa aking pamilya. Anuman ang mga bagay na maaari nating marating, kailangan kong malaman ang totoo. Huwag nang magsalita pa ng mga parang ‘hindi niya alam kung saan siya papasok’ kapag ako ay umaalis.”

seryosong bigkas ko "Ganoon ba? Naku, usaping pamilya at medyo magulo nga. Pero hayaan mo, iho..isasama ko kayo palagi sa aming mga panalangin. Sana magkasundo ang pamilya niyo para sa katahimikan ng lahat." ani naman nito sa akin. Nakangiti naman akong tumango "Maraming salamat po, Mother." buong puso ko ding sagot sabay ngiti

Ayaw niyang masali pa ang Mama niya sa problema niya sa walang kuwentang pag-ibig. "Yung layo ng tingin mo, yung sunud-sunod na buntong-hininga mo at yung lungkot sa mga mata mo, anak, kahit pa itago mo sa madalas mong pagngiti ang mga iyon, alam ko may pinagdadaanan ka. Hindi mo na kailangang sabihin pa sa akin 'yan dahil lahat tayo dumadaan sa ganyan. Pero anak, sa tuwing nasasaktan ka, isipin mo kami ng mga kapatid mo. Sino siya para paiyakin ka? Umabot ka ng edad mong iyan na kahit pa naghihirap tayo ay nagiging masaya ang buhay mo. Walang sinuman ang bigla na lang papasok sa buhay mo at kukunin ang kaligayahang iyon. Kung hindi ka niya kayang mahalin at paligayahin anak, nandito pa rin

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

“Y-Yes, baka sa katapusan ng buwan siya makipagkita sa atin.” “Really?” she said excitedly. “I can’t wait to meet your brother. Sa apat na buwang relasyon natin, wala pa akong nakikilala kahit isa sa kamag-anak mo. Tapos, heto tayo at ikakasal na agad.” “I told you, my parents are dead already. Si Kuya Poll na lang ang immediate family ko na mas ginustong manatili sa... sa probinsiya.”

Squatter ang tawag dito sa lugar namin. Anim na taong gulang palang ako dito na kami naka tira kaya mag kakakilala na rin kami ng mga taong taga rito. Simula nang iwan kami ng mga magulang namin ng walang pasabi, sila ang tumayo saamin bilang ka-anak. Kahit masakip at magulo dito ang turingan naman ng bawat isa ay pamilya. "Ate Jael!"