Pang Apat Novels & Stories

Isang lalaking tuluyan nang binitiwan ang kaniyang pride para lang humingi ng tawad. "I am so sorry, Shanaia," seryoso at basag niyang wika, diretsong nakatitig sa mga mata ko nang may buong katapatan. "Patawad sa lahat ng kasinungalingan, sa pusta, at sa sakit na idinulot ko sa buhay mo. Alam kong hindi sapat ang salitang sorry para maibalik ang tiwala na sinira ko, pero gusto ko lang malaman mo na sincere ako. Kung magpapasya ka man na huwag na akong kausapin muli pagkatapos ng gabing ito, tatanggapin ko, basta alam kong nailabas mo na ang lahat ng galit mo sa akin."

naiiyak na salubong ng matandang reyna sa apo nitong prinsesa. Hinayaan muna nila ang matanda na mayakap ang apo nito. Ganon din si papalo, hindi man ito umiiyak l, pero kita ang pag igting ng panga nito habang nakatunghay sa babaeng apo. "Hmmm!" ungol ni Atara at dahan-dahang iminulat ang mga mata. Nagulat pa ito ng makita ang buong pamilya na nakapalibot sa kan'ya .

Halik na nagpasiklab na ng kanilang mga damdamin na matagal na nilang pinipigil na huwag magkasalubong nang di matupok. “Nawawala ang aking pagod, ngunit sobra mo naman akong nilalasing…” Sa sinabing iyon ni Gabe ay mas ginanahan pa sa kanyang ginagawa si Fourth na sabik na sabik sa kanyang katawan. His adams apple twitched involuntarily, and then he kissed her fiercely. Matapos mahubad ang trousers na suot ni Gabe ay walang pakundangan siyang binuhat ni Fourth na hindi pa rin napuputol ang mga halik upang dalhin sa kanyang silid. Nanuot ang pamilyar na pabango ni Gabe sa ilong ni Fourth pagbukas niya ng pintuan na lalong nagpabaliw pa sa lalaki. Atticus held her body, supporting himself on

Anong naisipan ng apat na ‘to? Napatingin ako sa mga costumers na nakatingin sa akin. Lumingon ako kay Chef Sanchez, Urie at Manager dahil lumabas silang kusina dahil sa apat na ‘to. Akala ko ay susungitan ako ni Manager pero hindi, tumango siya sa akin. Sinasabing lapitan ko na ang apat. Kay Chef Sanchez ako napabaling, nakatingin siya sa apat na lalaki. Maayos ang porma, litaw na litaw ang kagwapuhan nila.

Sikmat niya sa apat. Natampal niya ang noo. Mukhang inatake na yata sa puso ang apat dahil nakatulala lang ang mga ito habang nakanganga pa. "Bakit nagsinungaling kayo sa akin?" Pinaningkitan niya ito ng mga mata ng maalala ang mga sinabi nito sa kanya. "Ang sabi niyo sa akin ay nagkaro'n ng apat na asawa ang asawa ko at pang lima ako. Sinabi niyo rin sa akin na namatay silang apat dahil pinatay sila ng asawa ko. Bakit kayo nagsinungaling? Alam niyo ba na ilang beses kong kinumbinse ang asawa ko na huwag kayong parusahan?"

Sino kay Manang Jas at Ate April? Enjoy reading po! 🫶🏻🩵🌹

The tears of overwhelming delight—fullness. Pagdakay humiwalay si Eugene sa pagkakayakap ng kapatid. “I would like to apologized when I hit you kuya,” aniya. “Never mind.” He shrugged. “I don’t deserve those punch though.” Nakangiti itong hinawakan ang ulo niya. “ I will make it up to you brother.” “Me too,” Muli ay niyakap siya ni Nube. “There’s one thing I want to confirm.” Si Eugene

Naghihintay kami. Lahat o wala. "Four." Dahan-dahan siyang humarap. At 'yun na.

Apat na buwan na ang lumipas. Apat na buwang walang kamalay-malay si Domerick. Apat na buwang tahimik na umiikot si April sa ospital, paulit-ulit na binabantayan ang lalaking hanggang ngayon ay hindi pa rin dumidilat. Sa labas, patuloy ang ulan, parang ayaw ding tumigil—tila nagluluksa para sa mga lihim ng pamilyang Lusffer.

Pangatlo. Ang dating dominante at puno ng yabang na si Tiffany, ngayon ay namumutla. Ramdam niya ang bawat hampas ni Richard, bawat bagsak ng palad nito sa kanyang mukha ay parang binubura ang kanyang pagiging malakas. Pak! Pang-apat. Hindi niya maintindihan. Bakit parang hindi siya makaimik? Hindi siya makagalaw. Hindi siya makasigaw. Sinubukan niyang salagin—pero walang silbi. Parang wala siyang lakas.