Romans & histoires Para Sa Mga Taong Iniwan

Dahil hindi ko kakayaning mabuhay pa ng mas matagal kung mawawala siya at maiiwan akong mag-isa. "THE END"

Baka doble-doble pa ang sayang mararamdaman ko dahil sa mga kuwento nila. "Mag-aral kayo nang mabuti, kabataan. At para sa mga ating matatanda na ay iwasan na natin ang ma-stress at piliin na ang i-enjoy kada minutong narito sa mundong ibabaw," nakangiti kong sabi sa kanilang lahat at nagtawanan naman ang mga matatanda, parang may ibang ibig sabihin 'yon. Hindi ko na lang pinansin 'yon at saka naman sila nagpalakpakan sa akin.

Mahinang tugon ni Mara. “I would like to inform you that may mga tauhan sa labas na nakabantay sa iyo, okay? Para alam mo kung saan ka lang dapat lumugar and all you need to do is to follow what would I told you to do so, nagkakaintindihan ba tayo?”

aniya. “Hindi ito shortcut. Isang paraan lang ito para mailapit kita sa buhay ko. Kung ayaw mong manatili, pwede mong iwan ang posisyon. Pero sana, bigyan mo ako ng pagkakataong ipakita kung sino na ako ngayon.”

Minsan kailangan nating tanggapin na nakilala lang natin ang nakaraan upang maturuan at maihanda tayo sa tamang tao na nakalaan para talaga sa atin. Kasabay ng pagkaalam sa mga natutunan natin, ito ang magagamit natin na sandata upang hindi na maulit ang nakaraang pagkakamali. Tayo ang pumipili ng pagpipilian, tayo ang bubuo ng mundo at nasa kamay natin ang sagot ng sarili nating akda para sa kinabukasan. Malamang sasabihin ng iba na kathaang isip lang ang mga bagay pero naitanong na ba sa sarili kung kailan naramdaman ang tunay na kaligayahan. Kailan nalaman na isa ka sa pinakamasuwerte na tao sa mundo.

Ikinakahiya kita. "Sege Senyorita, iwan mo ako dito. Sino na lang ang maglalaba ng hinubad mong panty, at sino na lang ang magliligpit ng mga hinubad mo at maglilinis sa kwarto mo kapag iniwan mo ako dito. Remember, paghuhugas lang ng puday mo ikaw marunong. Hindi mo kaya ang wala ako sa tabi mo, kaya nga sinama mo ako dito diba. "Lukaret ka talaga, halika kana nga. Nangbubuko ka eh.

Wala na lang sa sariling napa sunod ito sa ginang. Walang kibong napa upo ang dalaga sa may gilid ng malapad na kamang naroroon. "Iwan na muna kita rito para maka pag- pahinga ka na muna. Ipanatag mo muna ang sarili mo. Ba- balitaan ka na lang namin kung ano't ano man ang maging update." napa buntong hiningang sabi ng donya.

sambit ni Ama. “Pero Ama… alam ko kung anong nangyayari sa panahon ngayon at sigurado akong magpapatuloy ito sa susunod pang mga henerasyon… papaslangin nila ang mga may dugong bughaw para sila ang mag may-ari ng lupang ating sinilangan” mungkahi ko kay Ama. Hindi ako bulag para hindi makita yun. Ilang taon na ring nagtatago ang aming lahi, at ang balita ko ay karamihan sa mga may dugong bughaw ay tuluyan ng napaslang nitong mga nakaraan na taon, nitong mga nakaraan dekada. Tuluyan ng naglaho ang aming kapangyarihan. Ngayon, pinipilit naming mamuhay ng normal, pero para na rin kaming patay. Hindi ko alam kung paano nga ba namuhay ang aming mga ninuno, pero sigurado akong hindi ganito iyon. M

Kaya hindi niya inaasahan na tatanggapin siya ng mga ito. "Iba't iba tayo ng pinagdaraanan sa buhay. My dear students, This world needs people who will not judge, people who will listen and stay. Kaya sa mga tao'ng may pinagdaraanan, 'wag sana natin silang iwan." "God gives us challenges in life not to break us down but to make us stronger. He will never leave us. Tandaan niyo sana 'yan."

Pinipigilan nga lang nito ang sarili na 'wag mangulit para iwas away. _____________