Novel & Cerita Para Sa Mga Taong Iniwan

Kaya bilang sukli hinding hindi na ako babalik pa sa dati na naging dahilan ng pagkasira ko. Ganun din ang taong nasa loob, nawalan ng pag asa ngunit ginawa tayong instrumento ng panginoon na tumulong. Kahit sa maliit na bagay kaya tayo pinapadala sa mga tao na hindi natin kilala upang tulungan sila ng walang iniisip na kapalit. TREVOR YOUNG "Sige na po Kuya pumunta ka na sa anak mo mag ingat ka." naka ngiti kong wika. Napagkasunduan namin na wag na itong kasuhan at ipakulong pa.

Hinawakan niya naman ako sa kamay ko kaya napatingin ako sakanya ng maayos at direktahan sa kanyang mukha. "Ang lahat ng bagay sa mundo ay hindi madali at higit na mas lalo lang ito na hihirap kapag iniwasan mo. Kaya mo 'yan. Huwag mong sukoan ang bagay na hindi mo pa nasusubukan. Kapag iniwasan mo lang ito ng patuloy ay baka hindi mo namalayan na ubos na pala ang tamang pagkakataon para sa panahon na hinihintay mo sa bagay na gusto mo ng gawin" pangangaral sa akin ni Yaya, napakagat labi na lamang ako. Hindi ko alam ang isasagot ko sakanya.

Sana. Ngumiti ito. "Don't dwell on the past anymore. Let's create something new. Something that is worthy to remember. Ang mga taong nakalimutan mo. Puwede mo silang muling kilalanin. And I'm sure, hindi man ng isip mo, makikilala sila ng puso mo. Just how you knew me from your heart..."

Nagyakapan kaming magkakatid at nagkaiyakan. “Naku ate basta mag enjoy ka din dun wag mo kaming masyadong isipin. Magtira ka rin para sa sarili mo wag mong sagarin ang pagpapadala mo kagaya nung ginawa mo nung nabubuhay pa sila Mama para magka savings ka para sa magiging pamilya mo.” Yumakap ako sa kanila sa pagiging matured nilang mag isip at siguradong mamimiss ko ang mga ito.

Bakit ako pa ang iniwan? Muli niyang inisip ang bawat sandali, mga hakbang na tinahak nila, mga salitang binitiwan nila sa isa’t isa. Sa kabila ng lahat ng ito, isang tanong ang tumatak sa kanyang isipan: “Paano ko hahayaan siyang magpatuloy sa buhay niya nang hindi ako naroroon?”

pagdiriin niya. Tumawa lang ito nang mapanuya. “Tawagin mo na ako sa lahat, pero hindi mo na mababago ang katotohanan na hindi magtatagal, mamamatay rin iyang babaeng ‘yan. At ako, ako lang ang tanging maiiwan, ang maikakasal sa iyo balang-araw.”

“Tumutukoy ang salitang ‘heritage’ sa inheritance o paraan ng pagpapasa-pasa sa henerasyon. Sa huli, bawat tao dapat dinadala niya ang kanyang responsibilidad sa kasalukuyan at bumubuo siya ng koneksyon sa nakaraan at sa susunod na henerasyon. Ibig sabihin, hindi mo pwedeng hayaan na matapos ang lahat sa’yo.” “Sinasabi ng mga tao na dapat nating manahin ang pilosopiya at kaalaman ng mag ninuno natin para sa mapangalagaan ang dangal ng nakaraan. Hindi man maabot ng mga ordinaryong tao ang tuktok ng sagradong pagkatuto, pero kahit papaano, dapat mong ipamana sa iba ang natutunan mong kaalaman mula sa mga guro, magulang, at mga nakatatanda mo.”

"Kumalma ka Mond! Huwag kang aalis sa pwesto mo!" "Ate! Paano yung sanggol sa kabila!? Nakuha na nila! Wala tayong napapa dito!" "Tumahik kang ulugo diyan! Mas lalo tayong maliito kapag iniwan natin ito at pinuntahan ang iyon. Ano pang aabutan nagin doon kung pinuntahan natin iyon? At ano ang babalikan natin dito kapag iniwan natin ito!? Hintayin na lang natin na isunod nila dito para mahuli natin sila sa akto!"

Agad na nilang iniwan ang kanilang ina para makapag pahinga na ito . . . . . . . . . LAZY WRITER ✍️ *

Hindi 'yung ganitong naghanap ka ng iba at iniwan ako! Ganoon na lang kadali sayong iwan ako, lokohin ako. Sinayang mo ang apa't na taon, t*ngina! Wala na! Wala na ang babaeng minahal ko ng apa't na taon! Iniwan na ako! Iniwan ako para sa ibang lalaki! Fck! ****