Parang May Nakabara Sa Dibdib นิยาย & เรื่องราว

paulit-ulit kong sabi sa sarili ko Huminga ako nang malalim, pilit inaayos ang tibok ng dibdib ko. Pero tila walang pakialam ang katawan ko sa mga paalalang iyon. Ang mata ko, kusang sumusunod sa kanya. Ang alaala ng kagabi, pilit bumabalik ang init, ang lapit, ang katahimikang hindi namin binasag. Hindi ito pagnanasa lang.Iyon ang mas delikado.

Ang sarap! Bumaba ang kamay ko sa aking kaselànan. Habang minamasahe ng isa kong kamay ang dibdib ko, ang isa naman ay humahagod sa aking baba. Hinanap ng daliri ko ang maliit na sentro ng aking kaligayahan. Pinaglaro ko rin doon ang daliri ko.

Parang sabik na sabik ito sa kanyang mga halik. Tulad ni Hera, ganun din ang nararamdaman niya kaya gumanti na rin siya sa mga mainit na yakap at halik nito. Mas lalong naging mapusok ang mga labi niya ng kumapit ang mga kamay ng kasintahan sa batok niya. Halos nawala na siya sa sariling katinuan ng maramdaman ang malulusog na dibdib nito na dumikit sa katawan niya at lalong nagbigay ng init sa buong sistema niya. Nagsimula na rin na maging malikot ang kanyang mga kamay at kusang hinanap nito ang dalawang malulusog na dibdib ng dalaga. Nagpakawala ito ng masarap na ungol ng maramdaman ang pagmasahe n'ya sa dalawang unbok ng dibdib ito. Mas lalong tumingkayad ito at binigyang laya ang kanyang

“You looked exhausted.” Parang may kung anong tumusok sa dibdib ko. Hindi dahil sa pag-aalala niya, kundi dahil sa biglang ideyang pumasok sa isip ko. Gagamitin ko ang nakakalokang idea na ito ngayon din. Kung may paraan para mahawakan ko sa leeg si Manang Luz, ito na ‘yon.

“K-Kai…” “Ano ba ‘yon kasi?” Tinampal niya ang dibdib niya. “Nahihirapan din ako sa nakikita ko kaya pwede bang tapatin mo ako? Ano bang nangyayari sa ‘yo? Umiiyak ka nang hindi ko alam ang dahilan.” Parang may bumara sa dibdib ko. Ang bibig ko, parang tinapalan ng plaster dahil wala man lang na lumabas sa aking bibig. Paano ko ba sasabihin kung urong-sulong ang dila ko?

--- At bakit parang ang sakit sa dibdib? --- Parang may takot na unti-unting sumisiksik sa puso ko. --- Takot na baka may hindi ako alam. --- Takot na baka may bahagi ng buhay ni Drake na hindi ko kayang tapatan. --- At pinaka-ayoko sa lahat... --- Takot na baka mawala siya. --- Hindi ko namalayang napalalim ang iniisip ko. --- Hanggang sa may marinig akong tawa.

Bumaba pa ang halik nito sa aking leeg pababa sa collarbone bone pababa sa gitna ng aking dibdib. Kinitalan niya ako ng lahik doon at ang naalala ko na lang ay mabilis niyang hinuban ang natitira kong saplot sa dibdib. Napakagat naman ako sa labi. Mabilis pa sa oras na tinakpan ko ang aking dibdib dahilan para pigilan ako nito. "No, this is lovely..." waaah. Habang binabanggit niya iyon ay doon lang siya nakatitig. "Beautiful," napakagat ako sa labi ko. Nakatitig na ito sa akin.

mariing sabi ko at kinasa ang baril. Ang yabag ng paa ay mas lumakas dahilan para huminga ako ng malalim.

Pamilyar pa rin ang mga daanan sa labas, mabilis na lumilipas sa paningin niya… pero parang biglang naging iba ang lahat. Parang ang hirap huminga. Ang dibdib niya, parang may basang esponghang nakasiksik — hindi siya makakilos, parang may mabigat na bumabara. Tuloy-tuloy din ang panginginig ng kanang talukap ng mata niya. At hindi niya alam kung bakit… pero may kaba sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag.

Pero baka ngayon lang ito mangyayari. "hmm..ang sarap..ohh...!!sige pa mahal..!!'ang naging halinghing ko. Binitiwan ko ang kanyang mga dibdib upang tulongan siyang magtaas baba sa ibabaw ko upang mas lalong sumagad sa loob niya.Kaya isang nakakabaliw na sarap ang nadarama ko.At ramdam kong malapit na akong labasan.