Parang May Nakabara Sa Dibdib 소설 & 이야기

mariing sabi ko at kinasa ang baril. Ang yabag ng paa ay mas lumakas dahilan para huminga ako ng malalim.

Pamilyar pa rin ang mga daanan sa labas, mabilis na lumilipas sa paningin niya… pero parang biglang naging iba ang lahat. Parang ang hirap huminga. Ang dibdib niya, parang may basang esponghang nakasiksik — hindi siya makakilos, parang may mabigat na bumabara. Tuloy-tuloy din ang panginginig ng kanang talukap ng mata niya. At hindi niya alam kung bakit… pero may kaba sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag.

Pero baka ngayon lang ito mangyayari. "hmm..ang sarap..ohh...!!sige pa mahal..!!'ang naging halinghing ko. Binitiwan ko ang kanyang mga dibdib upang tulongan siyang magtaas baba sa ibabaw ko upang mas lalong sumagad sa loob niya.Kaya isang nakakabaliw na sarap ang nadarama ko.At ramdam kong malapit na akong labasan.

Parang may dalawang tinig na nagtutunggali sa isip niya: ang isa, gusto siyang lapitan agad , para ipagtanggol mula sa mapanuring mga mata ng iba; at ang isa, galit na galit sa sarili dahil bakit nga ba siya nag-aalala, gayong ilang beses naniyang pinagsabihan ang babae. Napansin niyang may ilang pares ng mata sa bar ang nakatingin din sa kanya, nakikiramdam kung paano siya magre-react. The tension at the table grew heavier. Ang mga kasama niya ay nagpatuloy sa mga biro, pero ang bawat salita ay parang matalim na tinik na sumasaksak sa tenga niya.

BAKIT PABA AKO UMASA? Ang sakit sakit na ng dibdib ko, akala ko ba naman ako pero bakit siya. Nakalabas na ako sa Bahay pero biglang nawala ang aking malay ng may tumakip na panyo sa bibig ko at ako ay binuhat. Kung sasaktan man ako ng taong ito, Okay lang. Sanay naman akong masaktan. FLASHBACK SA CR...... "May nagugustohan na kase ako."

Bumaba pa yung halik niya saka hinubad ang pang itaas kong saplot. Nahantad sa paningin niya ang mayayaman kong dibdib. Agad niya yung hinawakan. Hindi ko na napigilan ang paglabas ng mahinang ungol mula sa bibig ko. Mas lalo pa yung tumindi nang sakupin ng mainit niyang bibig ang isa kong d*bdib. Habang ang isa naman ay gumapang pababa sa perlas ng silanganan ko!

Alice Parang may kung anong mabigat na nakapatong sa dibdib ko habang nakaupo ako sa harap ni Javier. Pilit akong humihinga nang malalim, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko, pero hindi ko mapigilan ang nerbyos na gumagapang sa buong katawan ko—mula sa nanginginig kong mga daliri hanggang sa naninikip kong lalamunan.

Pinisil-pisil pa ni Alaric ang dibdib niya at pinaglaruan ang tuktok nito. Hindi nagtagal ay bumaba ang halik ni Alaric pababa sa kanyang leeg, hanggang sa makarating ito sa mismong dibdib niya. Ngayon ay dila at labi na nito ang naglalamutak sa dalawa niyang dibdib ng salita, hanggang sa bumaba ang labi nito sa tiyan niya, maging ang pusod niya ay hindi nito pinaligtas.

Mayroon pang iba na nakagat ang labi habang nakatingin sa dibdib ko. Mga manyak!

Parang may mabigat na nakasabit sa dibdib ko na ayaw bumitaw, ayaw gumaan, ayaw mawala kahit anong pilit ko. Hinawakan ko ang dibdib ko, parang umaasang sa simpleng galaw na iyon ay mawawala ang bigat. Pero hindi. Mas lalo lang lumalala. Parang may kung anong puwersa na humihila sa akin pabalik sa mga bagay na pilit kong tinatakasan. Lumunok ako nang mariin. Ang lalamunan ko nanunuyo, at ang mga mata ko unti-unting nag-iinit, pero pinipigilan ko. Ayokong umiyak. Hindi ngayon. Hindi dito.