Passionate About Teaching Quotes Novels & Stories

Napaghalo pa niya ang kanyang dalawang passion sa trabaho niya ngayon, teaching and art. She really loves her job. Bagamat minsan ay hindi rin talaga maiiwasan na may mga araw na hinahakot niya ang stress. At hindi iyon dahil sa mga estudyante niya kundi dahil sa mga magulang ng mga estudyante niya. Minsan pa nga, sinasalo niya lahat ng galit na pagmumura ng nakakausap na mga magulang.

Hindi ko na napigilan ang lungkot, sakit, at galit sa mga taong makikitid ang pag-iisip. “Don’t worry, Faith,” sagot niya, ramdam ko ang sinseridad sa kanyang boses. “Nagawan ko na 'yan ng paraan. Hindi ko hahayaang mawala sa’yo ang passion mo. I know you love teaching. You love your job. And you need a job.”

Pinag-assign kami ng instructor ng essay tungkol sa “The Person Who Changed Me.” Napatigil ako. Sa dami ng puwedeng isulat, isa lang ang lumabas sa isip ko. Pero hindi ko naisulat ang pangalan niya. Sinulat ko lang: > He taught me that love isn’t about winning. It’s about surviving what remains when everything else breaks. At pagkatapos kong tapusin ‘yon, parang nakahinga ako ng mas malalim kaysa dati. Pag-uwi ko, naglakad ako sa may forest trail sa likod ng bahay ni Tita.

Pinwesto ko pa ang mga binti niya sa magkabilaang gilid ko. "Will it make you happy?" naniniguradong tanong ko. Teaching is her passion. I don't want to hinder her happiness. If I can support her in any way, I will. What makes her happy will be my happiness as well. "Maybe? Susubukan ko lang naman. Kung hindi kaya ay titigil din ako." That's fine. Suportado ko naman kung ano'ng gusto niya. "It's okay. Basta huwag mo lang pababayaan ang sarili mo."

Walang tao rito kundi ako kaya pinakawalan ko na ang kanina ko pang pinipigilang pag-iyak. Bigla kong naalala ang sinabi niya…. “I love teaching pero may mas importante akong dahilan.” Kaya pala, dahil dumating na yung hinihintay niya. Umuwi lang ito nang bansa, Nakalimutan na agad ni Gray lahat ng pangarap niya.

si Sam. "Oo, I really love teaching here kaya heto at nagtuturo pa rin ako rito. Grabe, bigla ko tuloy naisip na ang tanda ko na pala. Kapwa-guro ko na rin ang dating makukulit kong estudyante," biro niya pa at lumingon sa akin. Mabilis kong iniwas ang tingin ko at huminga nang malalim. This isn't the time para maging duwag ka, Ginnie. Kung kaya niyang umarte na parang maayos lang ang lahat, dapat kaya mo rin.

“I understand. Life is never the same once you step into another chapter. But sometimes, teaching does not end within the four walls of a classroom. The way I see it, you are already teaching—through the strength you are showing, through the choices you are making for your child.” Bahagya akong natawa, ngunit may halong luha ang mata ko. “That’s comforting, Ma’am. Pero iba pa rin ang pakiramdam kapag nakatayo ka sa harap ng klase. I feel alive whenever I share knowledge, when I see their curious eyes, when I witness them learn something new. Pero ngayon… my world revolves around Atticus and our baby. At hindi ko alam kung paano ko pagsasabayin iyon.”

Sa huli, ang pinakaimportanteng bagay ay ang kanyang kakayahan na bumangon, magpatuloy, at magtagumpay sa sarili niyang paraan. Sa bawat hampas ng panahon at sa bawat salita ng kanyang boss, naisip ni Antonette na minsan, ang mga taong mahirap mahalin ang nagtuturo sa atin ng pinakamalalim na aral tungkol sa lakas ng ating puso.

Hilig ko pa naman aang mag-absent. "I chose this class," his tone changed. "Because I know no one could handle you, and I know I can. I can change all of your mindset from stooping down to being proud. Please, don't let anyone to manipulate you and keeps you apart from who you are in the future. You might be a billionaire someday or more than that." Napangiti ako sa sinabi niya. Ibig sabihin ay talagang hinahangad din niya ang tagumpay ng mga estudyante niya. He is not just a teacher. He is a motivator.

Sometimes, when the morning is quiet and the city is still asleep, he’ll pull me close and dance with me in the living room, music or no music. I love teaching. I love the chaos, the noise, the way kids’ eyes light up when you finally get through to them. I love the challenge, the tiny victories, and the way I see bits of my old self in some of my students—young, uncertain, but full of hope. The faculty is different now; there’s no longer a shadow in the halls, no more secrets to hide. I walk the corridors of St. Margarette with my head held high, and when the old anxieties creep in, I remember how far I’ve come.